پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


دو دوست هستند که جدیدا با هم قهر هستند که علت این جدایی مقصر بودن نفر اول است. حال فرد دوم خیلی ناراحت شده به طوری که با دیدن او ناراحت و عصبانی می شود. فرد دوم می گوید که برای این که اولی را ببخشم باید مدتی از هم دور و جدا باشیم در حالی که دومی شدیدا محتاج رابطه است. برای بهبود رابطه چه کاری باید کرد؟

1 پاسخ 1

جواب: یکى از اخلاقیات مذموم که در اسلام شدیداً از آن نهى شده، قهر کردن با نزدیکان، دوستان، برادران و خواهران دینى بر سر امور دنیا است. بی‏تردید قطع پیوند دوستى و دورى جستن از یکدیگر از عمده‏ترین زمینه‏هاى زایل شدن اخوت ایمانى و برادرى است. روایات در این زمینه بسیار است که ما به عنوان نمونه به بعضی آر آنها اشاره می کنیم:
رسول خدا(ص) در سفارشى به صحابى گرانقدرش ابوذر مى‏فرماید: هر دوشنبه و پنجشنبه در ایام هفته پرونده اعمال مؤمنان بر خداوند متعال عرضه مى‏شود و خدا به همه آنها توجه مى‏کند، به استثناى پرونده آن دو نفرى که بین آنان کینه و کدورتى باشد که دستور مى‏دهد فعلاً پرونده اینها را کنار بگذارید تا وقتى با هم آشتی کردند.
پیامبر اکرم(ص) می فرماید: هر دو مسلمانى که از یکدیگر قهر کنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتى نکنند، از اسلام بیرون روند و میان آنها پیوند و دوستى دینى نخواهد بود. پس هر کدام که به سخن گفتن پیشى گیرد، او در روز حساب زودتر به بهشت مى‏رود (کافى، ج 2، ص 345 - وسائل‏الشیعه، ج 8، ص 585)
ترک مراوده اهل ایمان آن چنان مذموم و ناپسند است که در وصیت مفضّل است که گوید: از حضرت صادق(ع) شنیدم که مى‏فرمود: هیچ دو مردى از روى قهر از یکدیگر جدا نمى‏شوند مگر این که یکى از آن دو سزاوار بیزارى و لعنت گردد و چه بسا که هر دو سزاوار آن شوند. مُعتّب (از دوستان مخصوص آن حضرت) عرض کرد: خدا مرا فداى تو سازد، آن که ظالم است این سزاى اوست، مظلوم چه گناهى دارد؟ فرمود: براى آن که برادر خود را به آشتى و پیوند با خود نمى‏خواند و از گفتار او چشم‏پوشى نمى‏کند و آن را نشنیده نمى‏گیرد. از پدرم شنیدم که فرمود: هرگاه دو تن با هم ستیزه کنند و یکى به دیگرى تعدى کند باید آن که مظلوم است نزد آن دیگرى رود و به او گوید: اى برادر من ستمکارم و تقصیر با من است تا جدایى و قهر از میانشان برطرف شود، خداى تعالى حاکم عادل است و داد مظلوم از ظالم مى‏ستاند (کافى، ج 2، ص 343 - وسائل‏الشیعه، ج 8، ص 584 )
بر طبق روایات بالا قهر و جدایى برادران ایمانى موجب خشم خداوند و شادى شیاطین است. بنابراین لازم است پیروان سیره اهل‏بیت عصمت و طهارت(ع)، در این امور بیندیشند و اجازه ندهند دوستى و الفت با برادران به کینه و قهر کردن و جدایى بیانجامد و چنانچه گاهى کدورت و رنجش و قهرى پیش آمد، خود را بر آن دارند که در رفع آن بکوشند و بر یکدیگر پیشى گیرند.
نکته ای که باید به آن توجه کنید این است که اولاً به هیچ وجه اجازه ندهید دوستی های شما به هم بخورد. ثانیاً در مشکلاتی که گاهی اوقات در روابط دوستانه پیش می آید، به هیچ عنوان دنبال مقصر نگردید. اگر فرد اول که شما می فرمایید مقصر است شرایط یک دوست واقعی را دارد و فرد دوم به این رابطه دوستی نیاز دارد، باید اشتباهات او را ببخشد و اصلاً به دل نگیرد. حتی اگر او مقصر است ولی برای آشتی پا پیش نمی گذارد فرد دوم تواضع به خرج دهد و دوباره دست دوستی به سمت او دراز کند. مطمئن باشید چیزی از شخصیت وی کم نمی شود بلکه قطعاً این برخورد نشانه بزرگواری او است. در چنین مواقعی می توان از کمک فردی که هر دو نفر او را قبول دارند و برای او احترام قائل هستند استفاده کرد و از او خواهش کرد که وساطت کند و این رابطه دوستی را دوباره برقرار کند.

برگرفته از پرسمان


من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(قهر دو دوست) (جدایی دو دوست) () (قهر دوستان) (دو دوست چه کار کنند که قهر نکنند)