پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


سلام خدمت شما. من پسری29 ساله هستم. کسی رو داشتم که حاضر بودم جونما براش بدم. قصد داشتیم باهم ازدواج کنیم شناخته خیلی عمیقی نسیت بهم داشتیم چند سالی بود که همدیگه رو میشناختیم و یک لحظه هم بدون هم نمیتونستیم زندگی کنیم تا اینکه سرنوشت روی بدشا نشونم داد و کسی که دوست داشتم در یه حادثه تصادف فوت کرد. بعد از فوتش عهد بستم تا زنده ام تو این دنیا ذره ای سمت گناه نرم و سعی کنم روز ب روز به خدا بیشتر نزدیک بشم ولی درعوض روزی که منم رفتم اون دنیا بتونم دوباره اون رو ببینم. ایا این تفکر اشتباهه؟ و سوال دیگه ام اینه که تصمیم گرفتم تا اخر عمرم مجرد بمونم و به هیچکس جز اون فکر نکنم و 5 ماهه که اون رو از دست دادم ولی طبق عهدی که بستم حتی به ازدواج فکرم نکردم ایا تصمیم به مجرد موندن به امید اینکه روزی دوباره اون رو ملاقات میکنم گناهه؟ لطفا من رو از این شک در بیارید. اگر روزی ببینم امکان داره بخاطره مجردیم به گناه کشیده بشم حتما ازدواج میکنم چون نمیخام گناه بکنم ولی تا پاک زندگی میکنم میخام مجرد باشم اگه ایراد داره تصمیمم بگید

1 پاسخ 1

شما قطعا دراینده مجددا به جنس مخالف خود که درمسیر زندگی شما قرار بگیرند علاقمند خواهید شد وازدواج خواهیدکرد.تالمات روحی از دست دادن عزیزان سخت است اما بله این قرارداد شما باخودتان اشتباه است.ازدواج نیمی ازدین هست اگرواقعا شرایط ازدواج داشتید دلیلی برای مجردماندن وجود ندارد .موفق باشید




عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

()