پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


چه جوری میشه به افرادی که گفته میشه امام زمان(عج) رو می بینن و با آقا صحبت می کنن اعتماد کرد؟ کسی که قاعدتا شاهد این ملاقات ها نبوده پس چطور مردم از این گفتگوها باخبر میشن علی الخصوص اینکه خود مولا(عج) می فرمایند هر کسی که ادعا می کنه با ما ارتباط داره بگید دروغ میگه. خود شخص هم که طبیعتا شرح ماوقع رو به کسی نمیگه چون «هر که را اسرار حق آموختند مهر کردند و دهانش دوختند»؟ چگونه می تونیم نسبت به اینگونه افراد و یا ناقل این اتفاقات اطمینان حاصل کنیم؟

1 پاسخ 1


درباره دیدن و مشاهده کردن حضرت حجت(عج) در زمان غیبت کبرى، دو دیدگاه وجود دارد: الف) در دوران غیبت کبرى امکان ارتباط و مشاهده آن حضرت وجود ندارد و گروهى از بزرگان شیعه بر این باورند که در زمان غیبت کبرى امکان ارتباط با امام زمان(عج) براى شیعیان وجود ندارد و برابر دستور آن حضرت مدعى دیدار را باید تکذیب کرد. دانشمندان و بزرگانى چون محمد بن ابراهیم (معروف به نعمانى) و فیض کاشانى و کاشف‏الغطاء و شیخ مفید، این نظریه را پذیرفته‏اند و طبق این دیدگاه که از روایات و توقیع امام زمان(عج) به محمد بن سمرى (آخرین نایب آن حضرت در زمان غیبت صغرى) استفاده مى‏شود که امکان ارتباط براى شیعیان وجود ندارد؛ مگر به خادمان آن حضرت. ب ) گروهى از علماى شیعه بر این باورند که در غیبت کبرى، امکان ارتباط با امام زمان(عج) وجود دارد؛ این دیدگاه در بین متأخران شهرت دارد. دانشمندانى چون سید مرتضى، محدث نورى، کراجکى و شیخ طوسى و دیگران این نظریه را طرح مى‏کنند و چنان که مشهور است اشخاص جلیل‏القدر و مورد وثوق و اعتماد در حکایات بسیارى که از حد تواتر هم گذشته است، تشرف بسیارى را به فیض حضور انور حضرت مهدى(عج) نقل نموده‏اند که با سندهاى معتبر در کتاب‏هاى مشهور ثبت و ضبط است. براى جمع بین این دو نظریه مى‏توان چنین گفت: مراد از این که «مدعى مشاهده» در توقیع آن حضرت کذاب و مفترى خوانده شده است. کسانى باشند که ادعاى نیابت کنند و بخواهند با دعوى مشاهده و شرفیابى، خود را واسطه بین امام و مردم معرفى نمایند. از طرف دیگر همین حکایات و وقوع تشرف اشخاص به خدمت آن حضرت هم قرینه و دلیلى است بر این که در این توقیع که امام زمان(عج) به محمد بن سمرى مرقوم فرموده است، نفى مطلق مشاهده و شرفیابى مراد نیست، بلکه مقصود نفى ادعایى است که دلیل بر تعیین شخص خاصى به نیابت باشد. خلاصه با توقیع، در آن همه حکایات و وقایع مشهور و متواتر نمى‏توان خدشه نمود. بلى این توقیع شریف جلو ادعاى افرادى را که در صدد بازاریابى و عوام‏فریبى هستند مى‏گیرد.


با توجه به این که این توقیع شریف هنگام فوت آخرین نایب امام زمان صادر شده و قرائتى که در خود توقیع است مراد از دروغ‏گو بودن مدعى مشاهده بعد از صدور توقیع. ادعاى ارتباط و نیابت داشتن از جانب حضرت است به عبارت دیگر امام در این توقیع مى‏فرماید با ازدنیا رفتن تو اى على بن محمد سمرى نیابت خاصه تمام شد و غیبت کبرى آغاز شد ودیگر بعد از این اگر کسى بگوید من حضرت را مى‏بینم و با او مرتبط هستم و نیابت خاصه از جانب حضرت دارم دروغ‏گو است. به متن توقیع و قرائن آن دقت کنید: «بسم الله الرحمن الرحیم، اى على بن محمد سمرى خداوند به برادران دینى تو در مصیبت به تو اجر دهد تو تا شش روز دیگر از دنیا خواهى رفت به کارهایت رسیدگى کن و به کسى بعد از خودت وصیت نکن چرا که غیبت طولانى آغاز شد و ظهور نخواهد بود مگر بعد از اذن خداوند... و به زودى خواهد آمد کسى که مدعى مشاهده من باشد ولى آگاه باش کسى که مدعى مشاهده باشد قبل از خروج سفانى و صیحه دروغ‏گو خواهد بود»، V}(بحارالانوار، ج 51، ص360).{V گویا حضرت با دادن این توقیع راه را بر مدعیان دروغین ادعاى نیابت بسته‏اند و این جمله که مدعى مشاهده دروغ‏گو است به این معنى نیست که در غیبت کبرى دیگر کسى حضرت را نخواهد دید. بسیارى از صالحین و بزرگان شیعه در طول تاریخ غیبت حضرت را دیده‏اند و قطعا اکثریت آنها اهل دروغ نبوده‏اند و حداقل یک مورد آن هم که راست باشد باید حدیث به گونه‏اى دقیق معنا شود. مسأله ادبى روایت: امام(ع) در این حدیث به دو نکته اشاره مى‏کنند. یکى اخبار از آینده که پس از من عده‏اى پیدا مى‏شوند و مشاهده و ارتباط با من را ادعا مى‏کنند و دوم مسأله دروغ‏گو بودن مدعى است. امام(ع) در حدیث دو تعبیر دارد: 1- ادعا، 2- مشاهده. و کسى را که ادعاى مشاهده نماید کاذب معرفى کرده است. مشاهده به معناى دیدن امام(ع) و ارتباط با او است و ادعا به معناى اعلان و انتشار آن و با خبر کردن مردم از مسأله است، ممکن است کسى با امام(ع) ملاقات داشته باشد همان‏گونه که براى برخى علماء و غیر آنان نقل مى‏کنند ولى آن را میان مردم بازگو نکرده و در سینه خودپنهان کرده باشد و اطرافیان از قراین و یا در زمان‏هاى بعد متوجه ارتباط او با امام زمان(عج) شوند. چنین کسانى مشمول حدیث نخواهد بود چون او مدعى نیست، بنابراین بین مضمون حدیث با داستان ملاقات برخى صالحان با امام زمان(عج) هیچ تعارض و ناسازگارى وجود ندارد.


برگرفته از پرسمان




عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده