پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


طبق آنچه از روایت ائمه معصومین سلام الله علیه بر می آید مسلمان باید علم و دانش را بدون هرگونه تعصب حتی اگر در نزد دشمن هم هست بجوید و کسب کند. سوال این جانب این است که شما ببینید ما اکنون هرچه استاد و پروفسور و دکتر و جراح حرفه ای و با معلومات و سطح بالا داریم همه تحصیل کرده امریکا و انگلیس هستند. اصلا یکی از چیزهایی که سطح استاد را در دانشگاه بالا می برد همین تحصیلات خارجه اوست. پس ببینید قبل از انقلاب با وجود همه برنامه های ضد دینی که وجود داشت ولی به علم بیشتر توّجه می کردند. آن زمان هر دانشجویی که مستعد بود به راحتی در بهترین دانشگاه جهان با هزینه دولت تحصیل می کرد. امّا بعد از انقلاب ما از این نعمت محروم شدیم و در واقع هیچ فکری برای ادامه این موضوع نکردیم. یکی از اساتید ما در دانشگاه که خودش فوق تخصص از انگلستان گرفته می گوید: اینکه ما الآن دیگر بورسیه به کشور های اروپایی نداریم یکی دلایلش این است که آنها دیگر نظام آموزشی ما و دانشجوی لیسانس ما را به دلیل پایین بودن سطح کیفی آموزش قبول ندارند و از این رو دانشجویان را به کشور هایی مثل مالزی و سنگاپور بورسیه می کنند. لطفا این قضیه را برایمان روشن کنید که آیا ما در زمینه علمی راه درست را انتخاب کرده ایم. آیا تعالیم دین همین است؟ آیا داریم به گفته ائمه علیهم السلام عمل می کنیم؟ آیا نمی شود به یک نحوی رابطه مان را با آمریکا فقط از لحاظ علمی دوباره برقرار کنیم؟(هر چه باشد آنها در علوم بشری از ما خیلی جلوتر هستند.) دانشجویان مستعد را به دانشگاه های مطرح بورسیه نماییم مثل قبل از انقلاب؟ البته این ها اطلاعات ما بود که شاید هم اشتباه برداشت نموده باشیم. لطفا این قضیه را از لحاظ تعالیم دینی برایمان روشن کنید؟

1 پاسخ 1


قبل از پاسخ این نکته را بیان کنیم که از لحاظ دینی علم را در هر جا می توان یافت (حتی اگر چین باشد )وآموختن علم محدویت زمانی ومکانی ندارد .
اما درپاسخ این سوال، مواردی را باید مد نظر داشت:
اول:امادر باره سیستم اعزام دانشجو به خارج از کشور در نظام گذشته آنگونه نبود که شما پنداشته اید (( آن زمان هر دانشجویی که مستعد بود به راحتی در بهترین دانشگاه جهان با هزینه دولت تحصیل می کرد.))بلکه از سیستم وشبکه ایی بر خوردار بود که اکثرا فرزندان اشراف واعیان و ووابستگان رژیم در این چرخه قرار داشتند ودولت نیز تمام هزینه ها را پرداخت نمی کرد !!.
دوم: در مقایسه اعزام دانشجو،در زمان قبل از انقلاب وبعد از انقلاب ؛این نکته قابل ذکر هست که قبل از انقلاب به کشورهای اروپایی دانشجو اعزام می شد اما« بیش از 90 درصد جمعیت کشور بیسواد بودند،طرح های پر هزینه آموزشی به اجرا در می آمد تا برای دولت کارمند تربیت شود ولاف زنند که شمار پزشکان ،مهندسان ،معلمان وسایر کارشناسان جدید ایران رو به افزایش نهاده است...بیشتر بودجه آموزشی صرف طرح های پر هزینه دهن پرکن می شد ...وکمترین توجهی به مبارزه با بیسوادی یا افزایش آگاهی فکری ،بخش اعظم مردم نمی شد.(همایون کاتوزیان،محمد علی؛اقتصاد سیاسی ایران از مشروطیت تا پایان سلسله پهلوی؛مترجمان محمد رضا نفیسی وکامبیز عزیزی؛نشر مرکز، چاپ ششم 1377 ،ص155-159)
سوم : امروزه بعضی ازکشورها (مانند آمریکا وانگلیس)به دلیل خوی استکباری واستعماری ومغرضانه وباترس از پیشرفت علمی دانشجویان ودانشمندان ایرانی ،در علوم ورشته های مختلف ،سعی می کنند سطح علمی دانشجویان دانشگاه های کشور ما را پایین قلمداد کنندواز پذیرش آنها به عنوان دانشجو سرباز زنند.که این در سطح داخلی وخارجی دارای آثار سوء روانی وسیاسی می باشد. وهمچنین بالا بودن هزینه آموزش در بعضی از این کشورها و عدم ارایه آموزش مناسب به دانشجویان ایرانی ،اعزام دانشجو به این کشورها صورت نمی گیرد.وگرنه ما به کشورهایی همچون روسیه وهلند و... اعزام دانشجو داریم.
چهارم :برخی از کسانی هم که به خارج از کشور اعزام می شدند ومی شوند به دلیل پیشنهادهای مالی قابل توجه ویا مسایل سیاسی ،اجتماعی،فرهنگی ،متأسفانه به دلایل مختلف حاضر به بازگشت به کشور نیستند .
پنجم:امروزه به دلایلی ازجمله بالا بودن هزینه اعزام دانشجو به خارج از کشورو...اساتید برجسته از خارج کشور به دانشگاه ها دعوت می شوند ،که این روش مقرون به صرفه می باشد.
ششم: امروزه بهبود وضعیت علمی و افزایش امکانات پژوهشی و تحقیقاتی در دانشگاههای ایران ، نیاز به اعزام دانشجو را نسبت به سالهای قبل از انقلاب کم رنگ تر کرده است .علاوه بر آن باید توجه داشت که تحصیل در خارج از کشور آنگونه هم نیست که در بین دانشجویان ودانشگاهیان شایع می باشد .این متأسفانه یک مقوله روانی است که ما آنها را نسبت به خود بهتر می پنداریم وحال آنکه این دانشجویان ما هستند که در جشنواره های علمی بین المللی از آنها جلوتر هستند.
البته آنهایی که با هزینه های خود ،به صورت آزاد بخواهند دراینگونه کشورها به تحصیل بپردازند مانعی نیست.
خلاصه آنکه به دلایلی از جمله؛عدم پذیرش دانشجویان با اغراض سیاسی ،بالا بودن هزینه تحصیلات درکشور های خارج،عدم ارایه آموزش های مناسب به دانشجویان ایرانی،بهبود وضعیت علمی دانشگاههای کشور وافزایش امکانات پژوهشی وتحقیقی دعوت وجذب اساتید برجسته ومتعهد از خارج کشور دیگر اعزام دانشجو به خارج کمتر صورت می گیرد.

برگرفته از پرسمان




عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده