پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


من دختری 25 ساله هستم. مشکل من اینه که به خاطر گناهانم همیشه از توکل به خدا خجالت می کشم و فورا به این نتیجه می رسم که اعمال خودم باعث میشه که خدا از من رو برگردونه، حالا حتی اگر توبه هم کرده باشم به خودم می گم اثر گناه هنوز باقی مونده همین مسأله باعث شده سر مناجات ها و نماز هم فوری گریه می کنم می گم وای دوباره حکمت خدا شامل حالم می شه و اون چه که می خوام انجام نمی شه همیشه تا میام با تلاش و کوششان به خدا توکل کنم این فکر می آد به ذهنم که من در اشتباهم اگه حکمت خدا در کار نباشه چی کار کنم؟ دائم با خودم مشکل دارم اصلا آرامش ندارم، در حالی که دیدم خیلی ها گناه می کنن باز می گم توکل به خدا این نمی شه مسخره گرفتن خدا رو، تو رو خدا کمکم کنین من نمی خوام از ترس حکمت های خدا امیدم رو بهش از دست بدم همش شک می کنم که آره این دفعه هم حکمتی می آد و هیچی!

1 پاسخ 1

احساس خجلت شرمندگى در برابر خداوند نسبت به پیشینه‏هاى سوء خود از بهترین حالات روحى و معنوى و زمینه ساز توبه و جلب رحمت و عنایت پروردگار است. البته ضمن آن که انسان همواره باید از گذشته‏هاى سوء نگران و نسبت به آینده خود نیز بیمناک باشد در عین حال این خوف و اندوه هرگز نباید به گونه‏اى باشد که انسان را مایوس و ناامید سازد. چه این خود گناهى کبیره و دامى ابلیسى است. خداوند منان رحمتى بى پایان دارد و از همه بندگان گنهکار خود دعوت نموده است که به او التجا نموده و به سوى رحمت بیکرانش دست نیاز بگشایند و وعده داده است که اگر توبه نموده و دست از زشتى‏ها بشویند همه گناهان را خواهد بخشید و آنان را مشمول لطف و کرم بى منتهاى خود خواهد کرد. از امام باقر(ع) روایت است: {Hلیس من عبد مومن الا و فى قلبه نوران نور خیفه و نور رجا لو وزن هذا لم یزد على هذا ولو وزن هذا لم یزد على هذاH}؛ {Mهیچ بنده مومنى نیست جز آنکه در ضمیرش دو نور تابان است:«نور خوف» نسبت به کرده‏هاى پیشین و فرجام پسین و «نور امید» به فضل و رحمت پروردگار. که اگر هر یک با دیگرى سنجیده شود هیچ یک فزونى نخواهد یافت‏M}». {V(وسائل‏الشیعه، ج 2، ص 488) V} بنابراین باید با حفظ حالت التجا و تضرع دائمى در برابر خداوند امید و رجا به عنایات واسعه خداى رحمان و بنده نواز را نیز در دل بالا برید و رجا را همسان در دل جاى دهید. زیرا غلبه خوف موجب یأس و غلبه رجا موجب جرئت بر گناه است ولى تساوى آن دو بهترین عامل بازدارنده از گناه و تشویق کننده به توبه و انجام عمل صالح مى‏باشد.
گفتنی است؛ از یک سو انسان باید به فراوانی رحمت و لطف خداوند اعتقاد داشته باشد و از طرف دیگر نسبت به لیاقت خودش تردید نداشته باشد. با مطالعه احوال بسیاری از بزرگان اهل کمال و فضیلت این نتیجه به دست می آید که برخی از کسانی که از مقربان درگاه الهی و خواهان بارگاه ربوبی هستند، کسانی بوده اند که سال های طولانی از عمرخود را در راه لهو و لعب و گناه و فساد گزرانده اند ولی بارقه الهی و لطف خاوند شامل حالشان شده و نه تنها بنده ای شایسته و مطیع و صالح شده اند بلکه دستیگر دیگران و راهنمای آنها به سعادت بوده اند. «فیض عیاض» و «بشر حافی» و غیره از این قبیلند.
اعمال فرد مؤمن باید بر طبق معیارهای برگرفته از قرآن و سنت معصومین(ع) باشد و اعتبار هر عملی که از انسان سر می زند در هماهنگی و انطباق آن با این معیار می باشد. اگر فردی معیارهای لازم برای اعمال را بشناسد و در هماهنگی اعمال خود با آن معیارها بکوشد، باید امیدوار باشد عملش مورد قبول و رضای خداوند است.
اگر فردی انگیزه هایش خدایی است وخود می داند کاری و عملی را که انجام می دهد، ناشی از هوا و هوس و خواسته های نامشروع نمی باشد و در هنگام عمل نیز مواظب است، عملش دچار آفاتی مثل ریا و سمعه و عجب و تکبر و سایر صفات رذیله نمی باشد، جایی برای شک و تردید در قبولی عملش باقی نمی ماند.

در ادامه گفتنی است: باید توجه داشت افراط و تفریط در هر امری زیانبار و خسارت زا است . عده ای هستند که هیچ گونه نظارت و مراقبتی نسبت به گفتار و اعمال خود نداشته و اصلا احساس مسئولیتی در این باره ندارند و کاملا آزاد و رها هستند گویا نه حسابی در کار است و نه کتابی و نه معادی و نه حضور در پیشگاه خداوند. در مقابل گروهی هر چند اندک چندان بر گذشته خود و اعمال و گفتار سابق خود متأسف و پشیمان هستند که این تأسف و نگرانی نسبت به گذشته سد راه پیشرفت و تعالی آنها گردیده به گونه ای که حال و آینده خود را که می توانند با استفاده بهینه و نیکو از آن هم گذشته خود را جبران کنند و هم نردبان تعالی و سعادت را طی نمایند، در غصه و اندوه و تاسف بر گذشته بر باد می دهند و این خود از دام های ظریف شیطان و نیرنگ های پنهان و مخفی او است.
حساسیت و دل نگرانی شما در مورد اعمالی که قبلا داشته اید و به اعتقاد شما ناشایست و خطا بوده است، بشارت دهنده وجود روح تقوا و خداترسی در شما است. این گونه نگرانی ها و اندوه ها نسبت به خطاها و سستی ها به ویژه در یک جوان بیانگر لطف خداوند و عنایت او به شما است و این مطلبی است که بسیار قابل توجه می باشد و باید از این فرصت طلایی بهره برداری کنید و انگیزه دینداری و دانش دینی خود را افزایش دهید.
حسرت بر اعمال بد و نادرست گذشته و اندوهگین بودن به خاطر آن ،امری مطلوب و پسندیده است البته به شرط آن که از حد و اندازه معمول تجاوز نکند. معیار این مرز شکنی این است که این حالت شما را از زندگی عادی خود باز ندارد و به زندگی شما آسیب نرساند هدف از ندامت و پشیمانی از برنامه ها و کارهای گذشته و غصه دار بودن این است که چنین اشتباهی در آینده تکرار نگردد و خطاها و کاستی های گذشته را با عزم و اراده ای مستحکم در آینده جبران نماییم و با عبرت آموزی از گذشته و دستیابی به عوامل خطاهای گذشته، راه آینده را با استواری و صلابت بپیماییم و به سعادت حقیقی در دنیا و آخرت نائل گردیم. ولی اگر غصه و تأسف و اندوه برگذشته، افق آینده را در نظر ما تیره و تار سازد و پای رفتن و حرکت ما را سست نماید این دور شدن از هدف و تسلیم دام شیطان شدن و از چاله به چاه افتادن است. خداوندی که خالق و آفریننده ما است و از ضعف و ناتوانی و جهالت ما از همان ابتدای افرینش و قبل از آن آگاه بوده و می دانسته ما انسان های خدا باور و معتقد به او دچار لغزش و خطا می شویم و گاه گاهی در دام خدعه و فریب شیطان می افتیم،و لذا بابی به نام توبه رافرا روی ما گشوده است و ما را دعوت نموده که بعد از لغزش و افتادن با توبه و پشیمانی و عذرخواهی بلند شویم و قد راست نماییم و عجز و نیاز را به پیشگاه او ببریم و رشته اتصال بین خود و خدا را که با گناه و خطا پاره کرده ا یم دوباره گره بزنیم و با آب اشک و توبه، چهره خویش را از گناهان بزداییم و او وعده پذیرش توبه و آمرزش داده است.
حال اگر انسانی دچار خطا و گناه گردید و متوجه خطای خود شد و پشیمان و نادم گردید وعذر تقصیر به پیشگاه با عظمت خداوند آورد ولی به آمرزش و لطف حق اعتمادی نداشت و تصورش این بود که مورد مغفرت و رحمت حق قرار نگرفته، معلوم است که وعده های الهی را باور نکرده و خداوند را به غفور بودن و رحمان و رحیم بودن نشناخته و یا گناه خود را که با همه بزرگی محدود است بزرگتر از صفات رحمت و مغفرت الهی که بی حد و بی کرانه است می بیند. توجه داشته باشید که دام های شیطان بسیار متنوع و رنگارنگ است. شیطان که استاد مکر و فریب است برای هر فردی دامی ویژه او دارد برای بندگان با تقوای الهی دامی و برای بندگان فاسق دامی دیگر دارد. هدف شیطان بازداشتن از یاد خداوند و فاصله انداختن بین بندگان و خداوند به هر طریق ممکن است. اندوه بر گذشته اگر باعث تباه شدن فرصت های آینده و حال ما گردد و حال و آینده مان را با تأسف و تحسر و اندوه بر اعمال گذشته سپری سازیم، در واقع شاد کردن شیطان و کمک به او در پیاده کردن اغراض شوم اوست.
آیا شما تصور می کنید همه بندگان خوب و لایق خداوند که به مقام قرب او رسیده اند و سر بر آستانه با عظمت او ساییده اند همگی از ابتدای عمر، پاک و بی خطا و بی جرم بوده اند؟ خیر، این ویژگی تنها مخصوص بندگان معصوم خداوند یعنی انبیا و اولیا(ع) است و دیگران کم و بیش از خطا و اشتباه در برهه ای از دوران عمر خویش و به ویژه دوران نوجوانی و جوانی که دوران اوج غریزه و غلبه سستی قدرت و نیرو در انسان است، دچار خطا و اشتباه و گناه بوده اند.
بزرگانی مثل فضیل بن عیاض و بشر حافی و افراد فراوان دیگری که عمری را در فساد و آلودگی و گناه به سر بردند ولی بالاخره لطف حق و هدایت الهی شامل حالشان گردید و نه تنها خود راه هدایت را یافتند بلکه راهنمای دیگران در ظلمت ها و تیرگی ها شدند و با جبران گذشته و پا گذاشتن در جاده بندگی، پله های قرب حق را پیمودند و در مقام صدق و راستی و در جوار خداوند آرمیدند، الگوها و نمونه های روشنی برای ما می باشد که مراقب باشیم از راهی که فکر می کنیم درست و مطلوب است و ناخواسته در دام شیطان گرفتار نگردیم و آینده مان را به سرنوشت گذشته مان دچار نسازیم. به لطف و عنایت و رحمت و پرده پوشی و مغفرت الهی ایمان بیشتری داشته باشیم و به وعده های حق و بشارت های او خوش گمان تر باشیم که خداوند همان گونه که درباره او گمان می کنیم با ما رفتار می کند و او را همان گونه که تصور می کنیم می یابیم.
دوست عزیز ریشه بسیاری از مشکلات شما احساس گناه است. در این باره خداوند می فرماید: ((و لا تیائسوا من روح الله یعنی از رحمت خدا نا امید نشوید...)) به قول شاعر: این در گه ما درگه نومیدی نیست ==صد بار اگر توبه شکستی باز آی == اینکه هرگاه انسان به خود نظر می افکند معمولا صحیفه اعمال خود را آلوده و مشوب به رذایل اخلاقی می بیند در این حال اگر راهی و روزنه ای برای پالایش وجدان از بدی ها نباشد انسان در سراشیبی سیه روزی و شقاوت کامل قرار می گیرد و به سمت نومیدی و غرقه شدن در مرداب رذایل فرو می رود افزون بر این از جنبه روحی و روانی گناه و خطا در انسان حالتی پدید می آورد که اگر زایل نشود آمادگی بیشتری برای ارتکاب خلاف در فرصتهای آینده خواهد داشت . ازاین رو:
اولا) توجه به ریشه های ناخود آگاه اعمال از جهت انگیزشی و انتخابهای بعدی ضرورت دارد.
ثانیا) اگر این احساس گناه بر روح انسان غالب شود و تداوم یابد زمینه ساز افسردگی خواهد شد که انسان را از هر گونه باز سازی معنوی و حرکت به سوی کسب فضایل اخلاقی باز می دارد به همین خاطر دین اسلام توبه را مطرح می سازد توبه به معنای بازگشت دوباره برای نوسازی خویشتن است و شخصیتی نو, مصمم , متحول و امیدوار به رحمت خدا با صحیفه ای صاف و روشن برای تجدید اعمال بنا می کند و این توجه در حقیقت همان لطف و رحمت الهی است . در مورد خودارضایی توصیه می کنیم سعی کنید با راهکارهای ارایه شده در سایت هر چه می توانید تعداد و تکرار آن را کنترل کنید و به تدریج دفعات آن را محدود سازید، از این طریق عوارض آن نیز کاهش می یابد و زمینه برای ترک کلی آن پس از مدتی فراهم می شود.
گناه عملی است که انسان با اختیار و آگاهی انجام می دهد و بیشتر نسبت به کسانی صادق است که می توانند از طریق حلال زندگی کنند ولی در اثر غفلت و سرکشی و طغیان، در مقابل خداوند می ایستند و با فرمان او مخالفت نموده و عملی را انجام می دهند که خدای متعال از انجام آن راضی نیست، ولی کسی که تحت فشار شدید شهوت تمام سعی خود را می کند که به گناه نیافتد ولی گاهی توان خود را از دست می دهد و ناخواسته آلوده می گردد، وضعیت اش مانند کسی که از روی سرکشی گناه می کند نیست، مانند دزدی که ثروت مند است و دزدی می کند و کسی که از روی ناچاری و فقر مفرط دست به سرقت می زند. از نظر شرعی سارق اولی اگر دزدی اش اثبات شود، دست اش قطع می شود، ولی در مورد دومی که از روی ناچاری سرقت کرده، حکم به قطع دست نمی شود.
بنابراین اگر چه این عمل گناه است و باید آن را ترک کرد ولی با حالتی که شما دارید نباید احساس گناه افراطی کنید و از خودتان ناامید شوید و شخصیت خود را نادیده و کوچک بیانگارید و خود را فردی آلوده دامن و پست حساب کنید. سوال شما حاکی از وجود روح تقوا در شما است و ما شما را فردی متدین و صالح می دانید که طالب نیکویی و حرکت در مسیر خداوند است.

برگرفته از پرسمان


من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

()