پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


1 پاسخ 1

انسان از نظر خلقی و عاطفی معمولاً یک حالت یکنواخت ندارد. همه انسان‏ها کم و بیش دوره‏هایى از غمگینى و افسردگى را تجربه مى‏کنند و این امر طبیعى است. و علت آن هم گاهى معلوم و شناخته شده است؛ مثل وقتى که انسان عزیزى را از دست بدهد، شکست در بعضى از امورات زندگى، مورد تمسخر و استهزا قرار گرفتن، زندگى کردن در غربت و دور از خانواده و... و گاهى اوقات علت غمگینى و افسردگى و بى نشاطى معلوم و شناخته شده نیست. چه بسا علت فیزیکی و شیمیایى یا جنبه ارثى و یا عواملى محیطى مبهم دارد. در هر حال افسردگى از اختلالات خلقى شایع است و معمولاً شیوع آن در میان خانم‏ها، بیشتر از مردان است؛ زیرا براى مردان زمینه برون‏ریزى ناراحتى‏ها فراهم‏تر است؛ اما زن‏ها معمولاً خود خورى مى‏کنند و زمینه بروز ناراحتى‏ها براى آنها کمتر فراهم مى‏شود. البته خداوند مکانیزم‏هاى جالبى، در وجود انسان قرار داده که تا حد قابل توجهى، در تنظیم حالت خُلقى و عاطفى وى مؤثر است؛ از جمله این مکانیزم‏ها خنده و گریه است. گریه و خنده، فواید زیادى دارد که از جمله آنها تنظیم حالات عاطفى و خلقى انسان است. گاهى با چند دقیقه گریه کردن، کاملاً انسان از ناراحتى‏ها تخلیه مى‏شود و گاهى نیز با شرکت در یک مجلس شادى آفرین (مثل جشن و عروسى) و یا با قرار گرفتن در جمع دوستان و شنیدن چند مطلب طنزآمیز و شوخى‏هاى خنده‏دار، انسان تخلیه هیجانى مى‏شود و نشاط پیدا مى‏کند (البته با رعایت موازین شرعی).
بنابراین تجربه کردن حالات غمگینى و افسردگى، تا حدود زیادى طبیعى است امّا اگر حالت غمگینى بیش از شش ماه طول بکشد و علایمى از قبیل کم خوابى (یا پرُ خوابى در بعضى افراد)، بى اشتهایى، کاهش عملکرد، عدم تمرکز حواس، حالات پرخاشگرانه و... را به دنبال داشته باشد؛ روشن مى‏شود که مشکل کمى بیشتر از حالت طبیعى است و باید به روان‏شناس بالینی، مشاور روان شناس یا روان پزشک مراجعه کرد. به کارگیرى راه‏کارهاى زیر، براى مقابله با مشکل مطرح شده و درمان آن بسیار مفید است:
1ـ اجتناب از تنهایى؛ سعى کنید به جز مواقعى که ضرورت دارد در تنهایى قرار نگیرید.
2ـ با افکار منفى خود مقابله کنید یعنى هر وقت این افکار به شما هجوم آورد به هر صورتى که شده خود را از چنبره آن نجات دهید مثلاً خود را به کارى مانند مطالعه یا هر کار دیگرى که امکان انجام آن براى شما هست، مشغول کنید و نگذارید ذهن شما جولانگاه افکار منفى باشد.
3ـ به جنبه‏هاى مثبت خود فکر کنید و سعى کنید آنها را در یک برگه‏اى به صورت فهرست، لیست کنید.
4ـ به جاى اینکه به کمبودها و عیب‏ها و ناکامیهاى خود فکر کنید به موفقیت‏ها و آن امکاناتى که در زندگى از آن بهرمند بوده و هستید فکر کنید به عبارت دیگر امکانات و شرایط زندگى ما مانند یک لیوانى است که بخشى از آن پُر است و بخشى خالى و همه افراد این چنین هستند سعى کنید به آن بخش پُر فکر کنید و از آن بهره ببرید و غصه آن نیم‏ خالی را نخورید چه اینکه از آنچه در اختیار دارید نمى‏توانید بهره‏مند شوند، فرصتهاى زندگى را مغتنم بشمرید و از آنچه در آینده پیش خواهد آمد نگران نباشید.
5ـ با افراد شاداب، فعال، اجتماعى، و متدین و در عین حال مثبت‏نگر معاشرت کنید و از افرادى که همیشه وقتى با آنها مواجه مى‏شوید از زندگى شکایت مى‏کنند، دورى گزینید.
6ـ ورزش را جزء ضرورى‏ترین فعالیت‏هاى خود قرار داده هر روز حداقل نیم ساعت الى یک ساعت ورزش کنید.(هر ورزشى که مورد علاقه شماست)
7ـ هر چه مى‏توانید قرآن بخوانید و از مضامین بلند دعاهاى مأثوره از اهل‏بیت(ع) بهره بگیرید (فاقرؤوا ما تیسر منه)البته قرآن را با تأنى و توجه به معنا تلاوت کنید.
8ـ از بیکارى و بى‏برنامه‏گى اجتناب کنید و همه اوقات خود را به صورت منطقى پر کنید.
9ـ براى برنامه‏ریزى اوقات شبانه‏روزى حتما با مشاور روان‏شناختى دانشگاه خود مشورت نمائید یا از دوستان موفق خود کمک بگیرید.
10ـ به تغذیه خود خصوصا صبحانه اهمیت بدهید و هیچگاه بدون خوردن صبحانه مشغول کار یا مطالعه نشوید.
11- شناخت خود را نسبت به مسائل زندگی اصلاح کنید؛ واقع بینانه به مسائل نگاه کنید، همواره در ارزیابی موفقیت ها و شکست ها علل آن را جستجو کنید و از خیالبافی و شانسی رخ دادن حوادث اجتناب کنید. هیچگاه از شکست ها و ناکامی ها نهراسید بلکه آن را سکوی پرش خود قرار دهید.
12ـ هر وقت احساس دلتنگى مى‏کنید حدود 10 دقیقه یک دوش آب ولرم بگیرید و در صورت امکان شنا کنید.
13ـ به مسائل معنوى به ویژه نماز اول وقت اهمیت فوق‏العاده بدهید.
14ـ با توسل به اهل‏بیت(ع) از آنها بخواهید که شما را کمک کنند و همواره امیدوار به لطف و رحمت خدا باشید.
در پایان به دو نکته دیگر و برگرفته از منابع دینی اشاره می کنیم :یکی اینکه در روایت آمده است که هر گاه خیلی غمگین و ناراحت شدید یا خیلی خوشحال هستید به قبرستان بروید .غم و اندوه را می توان با اندیشیدن در باره قبر و پایان این دنیا کاهش داد که زندگی هرچند سخت باشد ودر این دنیا مشکلات زیادی وجود دارد و گاهی خارج از توان انسان است, اما اگر به استمرار حیات و داشتن آینده روشن و سعادتمند باور کند و آنچه الان با آن روبرو است موقت و گذراست. بخش زیادی از اندوه و نگرانی او کاهش می یابد.
نکته دوم آنکه با استفاده از جریان حضرت یونس و آیه ای که در قرآن به آن اشاره می کند ذکر آن حضرت که معروف به ذکر یونسیه است می توان گفت آن ذکر نیز اندوه و غم را از ذهن و فکر انسان کاهش دهد زیرا قرآن می فرماید وقتی حضرت یونس در شکم ماهی قرار گرفت تا 40 شبا نه روز به این ذکر مشغول بود .پس از 40 شبانه روز او را نجات بخشیدیم و در ادامه قرآن می فرماید و ما اینگونه مومنین را نجات می دهیم .پس طبق وعده قرآن ذکر یونسیه می تواند انسان را از اندوه و غم نجات دهد.آن ذکر چنین است: لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین.
در پایان گفتنی است که در دوره عادت ماهانه معمولا تغییرات خلقی برای خانم ها به وجود می آید، بنابراین در این ایام رعایت نکات زیر بسیار مؤثر است.
- از انجام کارهای سخت، بلند کردن اجسام سنگین، انجام کارهای فیزیکی زیاد و سنگین، حتی الامکان خودداری کنید.
- رژیم غذایی متناسب با این ایام داشته باشید یعنی غذاهای مقوی مثل مصرف روزانه حداقل یک لیوان شیر همراه با یک قاشق عسل یا 7 دانه خرما.
- استراحت بیشتر از ایام دیگر داشته باشید.
- از برخوردهای تنش زا و رفتارهایی که ممکن است موجب کش مکش با دیگران می شود پرهیز کنید.
- رعایت مسائل بهداشتی.
- اعضای خانواده و دوستانی که با شما برخورد دارند باید مراعات حال شما را بکنند لذا به صورت غیرمستقیم باید متوجه باشند که شما در شرایطی قرار دارید که به تعبیر قرآن که می فرماید زنان در این ایام مریض هستند مراعات حال مریض بشود.
با توجه به آنچه بیان شد، بی حوصلگی و کاهش علاقه به فعالیت اگر گهگاهی پیش بیاید امری طبیعی است و جنبه مرضی ندارد و نمی توان گفت نوعی بیماری است اما اگر میزان آن زیاد باشد مثل اینکه بیشتر اوقات این حالت بر فرد عارض شود و آن قدر فراگیر و طولانی باشد که فعالیت های روزمره را با اختلال مواجه کند و علائم بالینی دیگری نیز به همراه داشته باشد در این صورت باید به مشاور (روان شناس) مراجعه کرد تا به صورت جدی و براساس نشانگان به درمان آن پرداخته شود.

برگرفته از پرسمان


من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

()