پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف متفورمین + گلی بن کلا ماید (Metformin + Glibenclamide) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی متفورمین + گلی بن کلا ماید چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
الف) كنترل دیابت نوع 2 همراه با ورزش و رژیم غذایی بزرگسالان: ابتدا mg500 خوراكی دو بار در روز همراه با صبحانه و شام یا mg850 روزانه همراه با صبحانه مصرف می‌شود. برحسب نیاز، می‌توان دوز را هر هفته mg500 افزایش داد. حداكثر دوز روزانه mg2550 می‌باشد. در صورتی كه با دوز mg850 شروع شده باشد، می‌توان دوز را هر هفته mg850 افزایش داد تا به حداكثر دوز mg2550 (در صورت نیاز) برسد. در صورت نیاز به دوزهای بالاتر از g2 در روز، آن را باید در سه روز منقسم تجویز نمود. كودكان 10 تا 16 سال: mg500 دو بار در روز مصرف می‌شود. در صورت نیاز، می‌توان دوز را هر هفته mg500 افزایش داد. حداكثر دوز روزانه g2 می‌باشد. ب) درمان كمكی انسولین برای كنترل قند خون در دیابت نوع 2 بزرگسالان: دوز فعلی انسولین را باید ادامه داد. متفورمین با دوز روزانه mg500 شروع شده و برحسب نیاز هفته‌ای mg500 افزایش می‌یابد. حداكثر دوز روزانه mg2500 می‌باشد. مكانیسم اثر این دارو از طریق چند مكانیسم، مانند به تأخیر انداختن برداشت گلوكز از دستگاه گوارش، افزایش مصرف محیطی گلوكز با افزایش حساسیت به انسولین و جلوگیری از افزایش گلوكونئوژنز كبدی و كلیوی اثر خود را اعمال می‌كند.
عوارض جانبی:
اعصاب مركزی: سردرد دستگاه گوارش: نفخ، بی‌اشتهایی، ‌اسهال، تهوع، طعم بد یا فلزی متابولیك: اسیدوز ناشی از اسید لاكتیك پوست: درماتیت، بثورات خونی: آنمی مگالوبلاستیك مسمومیت و درمان تظاهرات بالینی: كمی قند خون (در صورت مصرف همزمان با سولفونیل اوره‌ها، انسولین یا الكل)، اسیدوز ناشی از اسید لاكتیك. درمان: درمان شدید حمایتی، بخصوص تصحیح عدم تعادل مایعات و اختلالات متابولیك، توصیه می‌شود. همودیالیز كمك كننده است.
تداخل دارویی:
مصرف همزمان با سولفونیل اوره‌ها ممكن است موجب بروز هایپوگلیسمی شود. در صورت مصرف همزمان این داروها غلظت خونی گلوكز باید مرتبا ًاندازه‌گیری شود. در صورت لزوم مصرف متفورمین با انسولین، برای جلوگیری از بروز هایپوگلیسمی و به دست آوردن نسبت مناسب مصرف آنها، در شروع درمان بیمار باید بستری شود. در صورت مصرف همزمان با سایمتیدین، كلیرانس كلیوی متفورمین ممكن است كاهش یابد. مقدار مصرف متفورمین باید كاهش یابد. در صورت مصرف همزمان داروهای ضد انعقاد با متفورمین، ممكن است مقدار مصرف داروهای ضد انعقاد احتیاج به تنظیم داشته باشد. برخی داروها ممكن است قند خون را افزایش داده و ازدیاد دوز متفورمین را ضروری نمایند. مهمترین این داروها عبارتند از: بلوكرهای كانال كلسیمی، كورتیكواستروئیدها، استروژن‌ها، ‌ضد بارداری‌های هورمونی، ایزونیازید، نیاسین، فنوتیازین‌ها، فنی‌توئین، داروهای مقلد سمپاتیك، تیازیدها و دیگر دیورتیك‌ها، و هورمونهای تیروئیدی. داروهای كاتیونی (آمیلوراید، سایمتیدین، دیگوكسین، مورفین، پروكائین آمید، كینیدین، كینین، رانیتیدین، تریامترن، تریمتوپریم و وانكومایسین) ممكن است با متفورمین در ترشح كلیوی رقابت نموده و سطح آن را افزایش دهند.
موارد منع مصرف و احتیاط:
موارد منع مصرف: حساسیت مفرط به دارو، اغمای دیابتی و كتواسیدوز، اختلال كار كلیه، غلظت كراتینین سرمی بیش از mg/dL5/1 در مردان و بیش از mg/dL4/1 در مردان)، بیمار مزمن كبدی، نارسایی قلبی كه نیاز به درمان دارویی دارد. سابقه یا موارد اسیدوز ناشی از اسید لاكتیك، مانند شوك یا نارسایی ریوی، الكلیسم (حاد یا مزمن)، و موارد ناشی از كمی اكسیژن خون. متفورمین باید به طور موقت، پیش از مطالعات رادیولوژیك با استفاده از مواد حاجب یددار، قطع شود؛ زیرا این مواد ممكن است باعث نارسایی حاد كلیه شوند. در صورت بروز هیپوكسی دارو باید قطع شود. موارد احتیاط الف) متفورمین از طریق كلیه‌ها دفع می‌شود و پیگیری منظم عملكرد كلیه در تمام بیماران دیابتی توصیه می‌شود. در بیماران با سن بیش از 80 سال، متفورمین نباید تجویز شود، مگر آنكه مناسب بودن عملكرد كلیه آنها تأیید شده باشد. ب) مصرف متفورمین در مواردی كه ممكن است به دهیدراسیون منجر شود و در بیماران مبتلا به عفونت یا آسیب‌دیدگی‌های شدید توصیه نمی‌شود. پ) مصرف متفورمین باید پیش از اعمال جراحی قطع شده و پس از آن در صورت نرمال بودن تغذیه و عملكرد كلیوی بیمار مجدداً شروع شود. قطع دارو پیش از اعمال جراحی كوچك كه نیاز به محدودیت غذا و مایعات ندارد، لازم نیست. ت) غلظت ویتامین B12 در بیمارانی كه به طور مداوم متفورمین مصرف می‌كنند، باید در هر سال پیگیری شود، زیرا گزارشهایی مبنی بر كاهش جذب ویتامین B12 وجو دارد.
عوارض جانبی:
اعصاب مركزی: سردرد دستگاه گوارش: نفخ، بی‌اشتهایی، ‌اسهال، تهوع، طعم بد یا فلزی متابولیك: اسیدوز ناشی از اسید لاكتیك پوست: درماتیت، بثورات خونی: آنمی مگالوبلاستیك مسمومیت و درمان تظاهرات بالینی: كمی قند خون (در صورت مصرف همزمان با سولفونیل اوره‌ها، انسولین یا الكل)، اسیدوز ناشی از اسید لاكتیك. درمان: درمان شدید حمایتی، بخصوص تصحیح عدم تعادل مایعات و اختلالات متابولیك، توصیه می‌شود. همودیالیز كمك كننده است.
قرص

برگرفته از : دارونما



من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(متفورمین)