پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف لانوکسین (دیگوکسین) (Digoxin) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی لانوکسین (دیگوکسین) چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
نارسایی احتقانی قلب (CHF)، فیبریلاسیون و فــلوتر دهلیـزی، تاكیكاردی دهلیزی ناگهانی.
بزرگسالان: برای دیژیتالیزاسیون سریع ابتدا، مقدار mg/day 1- 0.5 در مقادیر منقسم 2 الی 4 دوز از راه خوراكی یا تزریق وریدی مصرف می شود. مقدار نگهدارنده mg/day 0.125-0.5 (به طور متوسط 0.25 میلی گرم) از راه خوراكی یا تزریق وریدی است. برای درمان آریتمی، بر اساس پاسخ بیمار، مقادیر زیادتری تجویز می‌شود. برای دیژیتالیزاسیون آهسته 0.125 الی 0.5 میلی گرم در روز برای 5 الی 7 روز، دوز نگهدارنده 0.125 الی 0.5 میلی گرم در روز است.
شكل خوراكی
كودكان بزرگتر از 10 سال: mcg/kg 15-10 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
كودكان بین 5 الی 10 سال: mcg/kg 35-20 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
كودكان بین 2 الی 5 سال: mcg/kg 40-30 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
کودکان بین 1 ماه تا 2 سال : mcg/kg 60-35 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
نوزادان كوچكتر از 1 ماه: mcg/kg 35-25 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
نوزادان نارس: mcg/kg 30-20 خوراكی در عرض 24 ساعت در دوزهای منقسم بیش از 2 بار و ترجیحاً هر 6 الی 8 ساعت. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی ذكر شده است.
شكل تزریقی
بزرگسالان: برای دیژیتالیزاسیون سریع 0.4 الی 0.6 میلی گرم ابتدا به صورت وریدی و سپس 0.1 الی 0.3 میلی گرم وریدی هر 8 ساعت تا یك روز. برای دیژیتالیزاسیون آهسته دوز نگهدارنده را به مدت 7 الی 22 روز تجویز نمایید تا سطح سرمی مورد نظر بدست آید. دوز نگهدارنده 0.1250 الی 0.5 میلی گرم وریدی در روز در یك یا دو دوز منقسم است.
كودكان: برای دیژیتالیزه كردن برحسب سن دوز متفاوت است و می بایست دوز را در 3 یا تعداد بیشتر در عرض 24 ساعت اول منقسم نمود دوز اولیه می بایست 50 درصد دوز كلی باشد و دوزهای بعدی بایست هر 4 الی 8 ساعت در حد تحمل بیمار تجویز شود.
كودكان بزرگتر از 10 سال: ‌برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 12-8 وریدی در عرض 24 ساعت، كه به صورت دستور ذكر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی است كه یك بار در روز تجویز می شود.
كودكان بین 5 الی 10 سال: برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 30-15 وریدی در عرض 24 ساعت كه به صورت دستور ذكر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی است كه یك بار در روز تجویز می‌شود.
کودکان بین 2 الی 5 سال: ‌برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 35-25 وریدی در عرض 24 ساعت که به صورت دستور ذکر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز کلی است که 2 الی 3 بار در روز تجویز می شود.
کودکان بین 1 ماه تا 2 سال: ‌برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 50-30 وریدی در عرض 24 ساعت که به صورت دستور ذکر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز كلی است كه یك بار در روز تجویز می‌شود.
نوزادان کوچکتر از 1 ماه: ‌برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 30-20 وریدی در عرض 24 ساعت که به صورت دستور ذکر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز کلی است که 2 الی 3 بار در روز تجویز می شود.
نوزادان نارس: ‌برای دیژیتالیزاسیون سریع mcg/kg 25-15 وریدی در عرض 24 ساعت که به صورت دستور ذکر شده منقسم شده باشد. دوز نگهدارنده بین 25 الی 35 درصد دوز کلی است که 2 الی 3 بار در روز تجویز می شود.
نکته: به طور کلی زمانی که دوز خوراکی یا عضلانی به شکل وریدی تبدیل میشود، می بایست 20 الی 25 درصد از دوز دارو کاسته شود.
تنظیم دوز در نارسایی کلیه
در ml/min 50-10 Clcr، 25 الی 75 درصد دوز را بسته به نیاز هر 36 ساعت تجویز کنید.
در ml/min 10> Clcr، ده الی 25 درصد دوز را هر 48 ساعت تجویز کنید.
دوز ابتدایی در بیماران مبتلا به نارسایی انتهایی کلیه 50 درصد کاهش یابد.
دارو توسط دیالیز برداشته نمی شود.
تنظیم دوز در اختلالات تیروئیدی
بیماران هایپوتیروئیدی نسبت به گلیکوزیدهای قلبی بسیار حساسند، در صورتی که بیماران هایپرتیروئیدی نیاز به دوز بیشتری دارند.
روش تجویز
تزریق عضلانی: در هر تزریق و در هر محل بیش از 2 سی سی تزریق نكنید ممكن است باعث درد شدید شود.
تزریق وریدی: تزریق وریدی می تواند بدون رقیق سازی و یا با رقیق كردن با محلول دكستروز 5% یا نرمالسالین صورت گیرد. اگر رقیق سازی با كمتر از 4 برابر محلول صورت گیرد ممكن است رسوب به وجود آید. آرام و در عرض بیش از 5 دقیقه تزریق كنید.
مكانیسم اثر ‌
اثر اینوتروپیك: اثر دیگوگسین بر روی میوكارد وابسته به مقدار مصرف و شامل مكانیسم های مستقیم و غیرمستقیم است. این دارو نیرو و سرعت انقباضی میوكارد، دوران تحریك ناپذیری گره دهلیزی ـ بطنی (AV node) و مقاومت كل محیطی را به طور مستقیم افزایش می دهد. همچنین با مصرف مقادیر زیادتر، ‌جریان سمپاتیك را نیز افزایش می دهد. دیگوكسین به طور غیر مستقیم فعالیت گره سینوسی ـ دهلیزی ( SA node) را كم كرده و سرعت انتقال به گره AV را طولانی می كند. در بیماران مبتلا به CHF، نیروی انقباضی و برونده قلبی را افزایش می دهد و تخلیه سیستولیك را بهبود می بخشد و اندازه قلب را در حالت دیاستولی كاهش می دهد.
همچنین ‌این دارو فشار نهایی دیاستولی بطن ‌و به دنبال آن ‌فشار ریوی و فشار وریدی سیستمیك را كاهش می‌دهد. این دارو همچنین با افزایش قدرت انقباضی میوكارد و برون ده قلبی به طور انعكاسی تونیسیته سمپاتیك را در CHF كاهش می دهد، این امر اثر تنگ كننده عروق دارو را جبران كرده و بنابراین ‌مقاومت كل محیطی را كاهش می دهد. همچنین، این دارو ضربان افزایش‌ یافته قلب را كاهش می دهد و سبب دیورز در بیماران مبتلا به ادم می شود.
اثر ضد آریتمی: آهسته شدن ضربان قلب ناشی از دیگوگسین در بیمارانی كه CHF ندارند قابل اغماض است و عمدتاً ناشی از اثرات عصب واگ (كولینرژیك) و سمپاتولیتیك بر روی گره SA است. با این وجود، ‌با مصرف مقادیر سمی، ‌آهسته شدن ضربان قلب ناشی از كاهش مستقیم فعالیت خودكاری گره SA است. مقادیر درمانی این دارو اثر كمی بر روی پتانسیل عمل دارند، اما مقادیر سمی، خودكاری (دپولاریزاسیون خود به خود دیاستولیك) تمام نواحی قلب، بجز گره SA، را افزایش می دهد.

تداخل دارویی:
عوارض جانبی
اعصاب مركزی: خستگی، ضعف عمومی، ‌آشفتگی، توهمات، ‌سردرد، ‌كسالت، ‌سرگیجه، سرگیجه حقیقی، ‌استوپور، پارستزی.
قلبی ـ عروقی: شایع ترین آریتمی ها اختلالات هدایتی قلب با یا بدون بلاك قلبی، ‌PVC و آریتمی های فوق بطنی هستند كه ممكن است باعث تشدید نارسایی قلبی و افت فشار خون شوند.
چشم: دیدن هاله هایی به رنگ زرد تا سبز در اطراف اجسام، تاری دید، مشاهده جرقههای نورانی (light Flashes) ترس از نور، دو بینی.
دستگاه گوارش: بی اشتهایی، استفراغ، اسهال، درد شكم .
توجه : در صورت بروز علائم مسمومیت با دیژیتال (تهوع، استفراغ، آریتمی)، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: عمدتاً به صورت واكنشهای قلبی، CNS و دستگاه گوارش می‌باشد.
مسمومیت شدید ممكن است موجب زیادی پتاسیم خون شود كه می تواند به سرعت ایجاد شده و به تظاهرات مخاطره آمیز قلبی منجر شود. علائم قلبی مسمومیت با دیگوگسین ممكن است با یا بدون سایر علائم مسمومیت و معمولاً پیش از آنها ‌بروز كند. از آنجایی كه اثرات سمی قلبی دارو می تواند به صورت تظاهرات بیماری قلبی نیز بروز كند، تعیین آنكه این اثرات ناشی از بیماری قلبی یا مسمومیت با دیگوگسین است، ممكن است مشكل باشد.
دیگوگسین تقریباً موجب بروز انواع آریتمی‌ها شده است، انواع مختلف آریتمی‌ها ممكن است در یك بیمار بروز كنند. بیمارانی كه به مسمومیت مزمن با دیگوگسین دچار هستند، معمولاً آریتمی بطنی و یا اختلال در انتقال الكتریكی گره AV دارند. میزان مرگ و میر در اثر تاكیكاردی بطنی ناشی از دیگوكسین زیاد است، ‌زیرا ممكن است فیبریلاسیون بطنی یا آسیستول بروز كنند.
درمان: در صورت شك به مسمومیت با دیگوگسین، مصرف دارو باید قطع و غلظت سرمی دارو اندازه گیری شود. معمولاً شش ساعت لازم است تا غلظت دارو در بافت و پلاسما برابر شود، در صورتی كه غلظت پلاسمایی دارو زودتر اندازه گیری شود، ممكن است غلظت بالاتری را نشان دهد، زیرا دارو هنوز در بافتها انتشار نیافته است.
اقدامات درمانی دیگر عبارتند از واداشتن فوری بیمار به استفراغ، شستشوی معده ‌و تجویز ذغال فعال برای كاهش جذب داروی باقیمانده در روده، ‌مصرف مقادیر مكرر ذغال فعال (مثلاً، 50 گرم هر شش ساعت) ممكن است به كاهش بیشتر جذب دارو، بخصوص آن مقدار از دارو كه وارد چرخه كبدی ـ ‌رودهای شده است، كمك كند. بعضی از پزشكان، در صورتی كه دیگوگسین به تازگی مصرف شده باشد، كلستیرامین تجویز می كنند. با این وجود، در صورت مخاطره‌آمیز بودن مسمومیت دارویی، ‌مصرف آن مفید نخواهد بود.
در صورت هرگونه تداخل دارویی احتمالی، ‌مصرف داروهای دیگر باید قطع شود. آریتمی بطنی را می توان با تزریق وریدی پتاسیم (مقادیر مصرف جانشین شونده در بیمارانی كه دچار بلوك قابل توجه گره AV هستند، توصیه نمی‌شود)، تزریق وریدی فنی توئین، تزریق وریدی لیدوكائین یا تزریق وریدی پروپرانولول درمان كرد. تاكی آریتمی بطنی مقاوم ممكن است با overdrive pacing كنترل گردد. پروكائین آمید ممكن است برای درمان آریتمیهای بطنی كه به درمانهای بالا پاسخ نمی‌دهند، به كار رود. در بلوك شدید گره AV، آسیستولی و برادیكاردی قابل توجه سینوسی با منشأ همودینامیك، مصرف آتروپین ضربان طبیعی را بر می گرداند.
تجویز آنتیبادی اختصاصی دیگوگسین درمان تازه و نویدبخشی برای مسمومیت مخاطره آمیز با دیگوگسین است. هر 40 میلی گرم از دیگوگسین ایمون Fab (آنتی بادی اختصاصی دیگوگسین) با تقریباً 0.6 میلی گرم دیگوگسین موجود در جریان خون پیوند می یابد. این كمپلكس، ‌پس از تشكیل، از طریق ادرار دفع می‌شود ‌و غلظت سرمی دیگوگسین را سریعاً كاهش داده و بنابراین، ‌غلظت قلبی دارو را كم می كند.
مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: با مصرف قرص یا الگزیر، ‌85-60 درصد داروی مصرفی جذب می‌شود. با تزریق عضلانی، حدود 80 درصد آن جذب می گردد. با مصرف خوراكی، زمان شروع اثر دارو طی 30 دقیقه تا دو ساعت و حداكثر اثرات آن طی 8-2 ساعت روی می دهد. با تزریق عضلانی، زمان شروع اثر دارو طی 30 دقیقه و حداكثر اثرات آن طی 6-4 ساعت بروز می كند، ‌با تزریق وریدی، اثر آن طی 30-5 دقیقه شروع و حداكثر اثرات دارو طی 4-1 ساعت حاصل می شود.
پخش: به طور گسترده در بافتهای بدن انتشار می یابد. بالاترین غلظت دارو در قلب، كلیه، روده، معده، کبد‌ و عضلات استخوانی یافت می شود. پایین‌ترین غلظت دارو در مغز و پلاسما است. دارو هم از سد خونی : مغزی و هم از جفت عبور می كند. غلظت سرمی آن در مادر و جنین به هنگام تولد با هم برابر است. حدود 30-20 درصد به پروتئینهای پلاسما پیوند می یابد. غلظت درمانی معمول و پایدار این دارو در سرم 2-0.5 نانوگرم در میلی لیتر است. در درمان تاكی آریتمی دهلیزی، ‌ممكن است غلظت سرمی بیشتری (4-2 نانوگرم در میلی گرم) لازم باشد. به دلیل نیم عمر طولانی دارو دستیابی به غلظت سرمی پایدار دارو ممكن است هفت روز یا بیشتر (بر اساس عملكرد كلیوی بیمار) طول بكشد. نشانه های سمی دارو ممكن است با مقادیر درمانی معمول دیگوگسین بروز كند. با این وجود، این نشانه ها با غلظتهای بیش از 2.5 نانوگرم در میلی لیتر شایع تر و وخیم تر هستند.
متابولیسم: در اكثر بیماران، مقادیر كمی از دارو ظاهراً در كبد و روده و به وسیله باكتریها متابولیزه می شود. این متابولیسم متغیر بوده و ممكن است در بعضی از بیماران قابل توجه باشد. مقداری از دارو وارد چرخه كبدی ـ روده ای (البته، به طور متغیر) می شود. متابولیتها فعالیت قلبی بسیار كمی دارند.
دفع: بیشترین مقدار مصرف شده دارو به صورت تغییرنیافته از طریق كلیه دفع می شود. بعضی از بیماران مقدار قابل توجهی از داروی متابولیزه شده یا كاهش یافته را دفع می كنند. در بیماران مبتلا به نارسایی كلیوی، دفع صفراوی اهمیت بیشتری پیدا می كند. نیم عمر نهایی دارو در بیماران دارای كلیه سالم 40-30 ساعت است و در بیمارانی كه كلیه آنها فعالیتی ندارند، نیم عمر به حداقل چهار روز افزایش می یابد.
موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
مصرف همزمان با ضد اسیدهای حاوی منیزیم و آلومینیم، مسالامین و سولفاسالازین جذب خوراكی دیگوگسین را كاهش می دهد. كلستیرامین نیز ممكن است با پیوند به دیگوگسین در دستگاه گوارشی، جذب آن را مختل سازد.
ممكن است اثرات دیگوگسین را مهار كند و باعث افزایش حذف دیگوگسین شود. اثرات درمانی را مانیتور نمایید.
آنتی کولینرژیک‌ها باعث افزایش جذب دارو می شوند بیمار را از نظر غلظت خونی و بروز علائم مسمومیت مانیتور نمایید.
كلیستیرامین و متوكلوپرامید ممكن است باعث كاهش جذب دارو شوند بین 1.5 الی 2 ساعت فاصله بین مصرف قرار دهید.
ای تراكونازول، ‌اریترومایسین، ‌كلاریترومایسین، ‌پروپافنون و ریتوناویر ممكن است غلظت دیگوگسین را افزایش دهند. بیمار را از نظر علائم مسمومیت مانیتور كنید.
غذاهای حاوی فیبر بالا ممكن است جذب دارو را كاهش دهند. توصیه كنید دارو با غذاهای پرفیبر استفاده نشود.
مصرف همزمان با داروهای سمی برای سلول (Cytotoxic) یا پرتودرمانی ممكن است جذب دیگوگسین را در صورتی كه مخاط روده آسیب دیده باشد، كاهش دهد (در چنین مواردی، مصرف شكل الگزیر این دارو توصیه می‌شود).
مصرف همزمان با آمیودارون، نیفدیپین، وراپامیل، كینیدین یا دیلتیازم ممكن است غلظت سرمی دیگوگسین را افزایش داده و بیمار را مستعد مسمومیت با این دارو كند.
مصرف همزمان با داروهای قلبی مؤثر بر انتقال الكتریكی گره AV (مانند پروكائین آمید، پروپرانولول‌ و وراپامیل) ممكن است موجب بروز اثرات تجمعی در قلبی شود. ECG و علائم حیاتی را مانیتور نمایید.
مصرف همزمان با داروهای مقلد سمپاتیك (مانند افدرین، ‌اپینفرین و ایزوپروترنول) یا آلكالوئیدهای روولفیا ممكن است خطر بروز آریتمی را افزایش دهد.
مصرف همزمان با آنتی بیوتیكها ممكن است با فلورباكتریایی روده كه موجب تشكیل محصولات غیرفعال در دستگاه گوارش می شوند، ‌تداخل كند و فراهمی زیستی دیگوگسین را افزایش داده و به دنبال آن، غلظتهای سرمی این دارو را بالا ببرد.
مصرف همزمان با فرآورده های تزریقی كلسیم ممكن است موجب اثرات سینرژیك دارو و بروز ناگهانی آریتمی گردد. از تزریق همزمان کلسیم خودداری کنید.
مصرف همزمان با داروهای تغییر دهنده الكترولیتهای بدن ممكن است غلظت سرمی الكترولیتها را كاهش یا افزایش دهد و زمینه را برای مسمومیت با دیگوگسین فراهم سازد. به عنوان مثال، داروهای مدر مانند اتاكرینیك اسید و فوروزماید ممكن است موجب کاهش پتاسیم و کاهش منیزیم خون شوند، تیازیدها ممکن است موجب زیادی كلسیم خون گردند. آریتمی های كشنده قلبی ممكن است بروز كنند. آمفوتریسین B، كورتیكواستروئیدها، كورتیكوتروپین و مسهل ها و سدیم پلیاستیرنسولفونات سبب تخلیه یا کاهش پتاسیم بدن شده و احتمالاً موجب مسمومیت با دیگوگسین می شوند. گلوكاگون ‌مقادیر زیاد دكستروز ‌و انفوزیون دكستروز ـ انسولین مقدار پتاسیم خارج سلولی را كاهش می‌دهد‌ و احتمالاً به مسمومیت با دیژیتال منجر می شود.
مصرف همزمان با سوكسینیلكولین ممكن است با تشدید اثرات دیگوگسین سبب بروز ناگهانی آریتمی قلبی شود.

اطلاعات دیگر:
طبقه بندی فارماكولوژیك: گلیكوزید قلبی.
طبقه‌‌بندی درمانی: ضد آریتمی، اینوتروپیك (گلیكوزید دیژیتال).
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
نام‌های تجاری: Digoxin - Richter, Lanoxin
ملاحظات اختصاصی
قبل از مصرف اولین مقدار دارو، ‌باید تعداد ضربان قلب، فشارخون ‌و غلظت سرمی الكترولیتها تعیین گردد.
قبل از تجویز مقادیر سرشارکننده گلیكوزیدهای قلبی باید در مورد مصرف این داروها طی 3-2 هفته قبل از بیمار سوال كرد. مقادیر مصرف سرشار دارو در 24 ساعت اول تقسیم شود، مگر آنكه وضعیت بالینی بیمار اجازه چنین كاری را ندهد.
مقدار مصرف دارو باید بر اساس وضعیت بالینی و كاركرد بیماری تنظیم گردد. وضعیت الكتروكاردیوگرام و غلظت سرمی دیگوگسین، كلسیم، پتاسیم، منیزیم باید پیگیری شوند. غلظت درمانی دیگوگسین در سرم 2-0.5 نانوگرم در میلی لیتر است. قبل از بروز كمی پتاسیم خون، باید اقدامات حمایتی برای جایگزینی آن به عمل آید.
حالات بالینی بیمار باید پیگیری شود. نبض بیمار باید به دقت تمام اندازه گیری شود. تغییرات قابل توجه (افزایش یا كاهش ناگهانی ضربان قلب، كمبود نبض، ‌ضربانهای نامنظم قلب و بخصوص منظم شدن ریتمهای نامنظم سابق) باید تحت نظر گرفته شود. فشار خون بیمار كنترل شده و در صورت وقوع تغییراتی در EKG تمام لیدهای قلبی بیمار (12 لید) گرفته شود.
جذب گوارشی این دارو در بیماران مبتلا به CHF، بخصوص نارسایی قلب راست، ممكن است كاهش یابد.
در صورت مصرف همزمان دیگوگسین با آمیودارون، نیفدیپین، ‌وراپامیل ‌یا كینیدین، ‌مقدار مصرف دیگوگسین باید كاهش یابد و غلظت سرمی دارو تعیین شود. همچنین، بیمار از نظر امكان بروز علائم و نشانه های مسمومیت با دیگوگسین به دقت بررسی گردد. در صورت شك به مسمومیت با دیگوگسین، ‌باید غلظت سرمی آن اندازه گیری شود.
از آنجایی كه دیگوگسین ممكن است زمینه آسیستول را بعد از دادن شوك الكتریكی به قلب فراهم كند، اكثر پزشكان در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، مصرف دیگوگسین را 2-1 روز قبل از دادن شوك انتخابی، ‌قطع می كنند (با این وجود، در صورت قطع مصرف دارو، پیامدهای پاسخ افزایش یافته بطنی به فیبریلاسیون دهلیزی باید در نظر گرفته شود).
در بیمارانی كه علائم مسمومیت با دیگوگسین دارند، باید دادن شوك الكتریكی انتخابی به قلب به تعویق افتد.
برای بیمارانی كه دیگوگسین مصرف می كنند، نباید املاح كلسیم به صورت وریدی سریع تجویز شود. كلسیم به همان اندازه دیگوگسین بر انقباض و تحریك پذیری قلب اثر می گذارد و مصرف توأم آنها ممكن است به آریتمی های وخیم منجر شود.
بیماران مبتلا به كم كاری تیروئید به گلیكوزیدها بسیار حساس هستند. بیماران مبتلا به پركاری تیروئید ممكن است به مقادیر زیادتری از دارو نیاز داشته باشند.
وضعیت تغذیه بیمار باید پیگیری شود. از بیمار در مورد تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، اختلالات بینایی‌ و سایر علائم مسمومیت سوال كرد.
دارو ممكن است باعث تغییرات ECG مانند افزایش فاصله PR و دپرسیون قطعه ST شود. همچنین دارو می‌تواند باعث مثبت كاذب شدن تغییرات ST-T در تست ورزش شود.
نكات قابل توصیه به بیمار
در مورد اثر دارو، برنامه درمانی آن، طریق گرفتن نبض، ‌علائم قابل گزارش و چگونگی پیگیری برنامه درمانی از پزشك سوال كنید.
به بیمار آموزش دهید در صورت فراموشی دوز دوز مصرفی را دو برابر نکند.
به بیمار آموزش دهید در تا در صورت بروز تهوع شدید، استفراغ، اسهال به پزشک خود اطلاع دهد. زیرا این علائم می‌توانند بیمار را مستعد به مسمومیت نمایند.
به بیمار آموزش دهید تا قبل از مصرف هرگونه داروهای بدون نسخه و یا گیاهی به خصوص آن دسته که حاوی سدیم هستند با پزشک خود مشورت نماید.
مصرف در سالمندان: مصرف دیگوگسین در بیماران سالخورده باید با احتیاط همراه باشد. برای جلوگیری از تجمع سیستمیك دیگوگسین، مقدار مصرف این دارو در بیمار سالخورده باید تنظیم گردد.
مصرف در كودكان: محدوده غلظت سرمی این دارو در كودكان به میزان ناچیزی شناخته شده است. با این وجود، به نظر می رسد با غلظتهایی از دارو كه برای بزرگسالان سمی است، كودكان دچار مسمومیت نمی شوند. برای شیرخواران و كودكان كوچكتر از 10 سال، توصیه می شود مقادیر مصرف طی روز تقسیم شود. كودكان بزرگتر بر حسب وزن بدن خود نیازمند دارو هستند.
مصرف در شیردهی: غلظت خونی و غلظت در شیر با هم برابر است. با این وجود غلظتی كه در بدن این شیرخواران به وجود می آید، بسیار پایین تر از مقادیر درمانی است.
مصرف در بارداری: امنیت دارو اثبات شده نیست. تنها در شرایطی استفاده می شود كه اندیكاسیون بسیار روشنی وجود داشته باشد.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Tablet: 0.25 mg
Injection: 0.25 mg/ml, 2ml
Drop: 0.5 mg/ml
Elixir: 0.05 mg/ml
اطلاعات دیگر:
طبقه بندی فارماكولوژیك: گلیكوزید قلبی.
طبقه‌‌بندی درمانی: ضد آریتمی، اینوتروپیك (گلیكوزید دیژیتال).
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
نام‌های تجاری: Digoxin - Richter, Lanoxin
ملاحظات اختصاصی
قبل از مصرف اولین مقدار دارو، ‌باید تعداد ضربان قلب، فشارخون ‌و غلظت سرمی الكترولیتها تعیین گردد.
قبل از تجویز مقادیر سرشارکننده گلیكوزیدهای قلبی باید در مورد مصرف این داروها طی 3-2 هفته قبل از بیمار سوال كرد. مقادیر مصرف سرشار دارو در 24 ساعت اول تقسیم شود، مگر آنكه وضعیت بالینی بیمار اجازه چنین كاری را ندهد.
مقدار مصرف دارو باید بر اساس وضعیت بالینی و كاركرد بیماری تنظیم گردد. وضعیت الكتروكاردیوگرام و غلظت سرمی دیگوگسین، كلسیم، پتاسیم، منیزیم باید پیگیری شوند. غلظت درمانی دیگوگسین در سرم 2-0.5 نانوگرم در میلی لیتر است. قبل از بروز كمی پتاسیم خون، باید اقدامات حمایتی برای جایگزینی آن به عمل آید.
حالات بالینی بیمار باید پیگیری شود. نبض بیمار باید به دقت تمام اندازه گیری شود. تغییرات قابل توجه (افزایش یا كاهش ناگهانی ضربان قلب، كمبود نبض، ‌ضربانهای نامنظم قلب و بخصوص منظم شدن ریتمهای نامنظم سابق) باید تحت نظر گرفته شود. فشار خون بیمار كنترل شده و در صورت وقوع تغییراتی در EKG تمام لیدهای قلبی بیمار (12 لید) گرفته شود.
جذب گوارشی این دارو در بیماران مبتلا به CHF، بخصوص نارسایی قلب راست، ممكن است كاهش یابد.
در صورت مصرف همزمان دیگوگسین با آمیودارون، نیفدیپین، ‌وراپامیل ‌یا كینیدین، ‌مقدار مصرف دیگوگسین باید كاهش یابد و غلظت سرمی دارو تعیین شود. همچنین، بیمار از نظر امكان بروز علائم و نشانه های مسمومیت با دیگوگسین به دقت بررسی گردد. در صورت شك به مسمومیت با دیگوگسین، ‌باید غلظت سرمی آن اندازه گیری شود.
از آنجایی كه دیگوگسین ممكن است زمینه آسیستول را بعد از دادن شوك الكتریكی به قلب فراهم كند، اكثر پزشكان در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، مصرف دیگوگسین را 2-1 روز قبل از دادن شوك انتخابی، ‌قطع می كنند (با این وجود، در صورت قطع مصرف دارو، پیامدهای پاسخ افزایش یافته بطنی به فیبریلاسیون دهلیزی باید در نظر گرفته شود).
در بیمارانی كه علائم مسمومیت با دیگوگسین دارند، باید دادن شوك الكتریكی انتخابی به قلب به تعویق افتد.
برای بیمارانی كه دیگوگسین مصرف می كنند، نباید املاح كلسیم به صورت وریدی سریع تجویز شود. كلسیم به همان اندازه دیگوگسین بر انقباض و تحریك پذیری قلب اثر می گذارد و مصرف توأم آنها ممكن است به آریتمی های وخیم منجر شود.
بیماران مبتلا به كم كاری تیروئید به گلیكوزیدها بسیار حساس هستند. بیماران مبتلا به پركاری تیروئید ممكن است به مقادیر زیادتری از دارو نیاز داشته باشند.
وضعیت تغذیه بیمار باید پیگیری شود. از بیمار در مورد تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، اختلالات بینایی‌ و سایر علائم مسمومیت سوال كرد.
دارو ممكن است باعث تغییرات ECG مانند افزایش فاصله PR و دپرسیون قطعه ST شود. همچنین دارو می‌تواند باعث مثبت كاذب شدن تغییرات ST-T در تست ورزش شود.
نكات قابل توصیه به بیمار
در مورد اثر دارو، برنامه درمانی آن، طریق گرفتن نبض، ‌علائم قابل گزارش و چگونگی پیگیری برنامه درمانی از پزشك سوال كنید.
به بیمار آموزش دهید در صورت فراموشی دوز دوز مصرفی را دو برابر نکند.
به بیمار آموزش دهید در تا در صورت بروز تهوع شدید، استفراغ، اسهال به پزشک خود اطلاع دهد. زیرا این علائم می‌توانند بیمار را مستعد به مسمومیت نمایند.
به بیمار آموزش دهید تا قبل از مصرف هرگونه داروهای بدون نسخه و یا گیاهی به خصوص آن دسته که حاوی سدیم هستند با پزشک خود مشورت نماید.
مصرف در سالمندان: مصرف دیگوگسین در بیماران سالخورده باید با احتیاط همراه باشد. برای جلوگیری از تجمع سیستمیك دیگوگسین، مقدار مصرف این دارو در بیمار سالخورده باید تنظیم گردد.
مصرف در كودكان: محدوده غلظت سرمی این دارو در كودكان به میزان ناچیزی شناخته شده است. با این وجود، به نظر می رسد با غلظتهایی از دارو كه برای بزرگسالان سمی است، كودكان دچار مسمومیت نمی شوند. برای شیرخواران و كودكان كوچكتر از 10 سال، توصیه می شود مقادیر مصرف طی روز تقسیم شود. كودكان بزرگتر بر حسب وزن بدن خود نیازمند دارو هستند.
مصرف در شیردهی: غلظت خونی و غلظت در شیر با هم برابر است. با این وجود غلظتی كه در بدن این شیرخواران به وجود می آید، بسیار پایین تر از مقادیر درمانی است.
مصرف در بارداری: امنیت دارو اثبات شده نیست. تنها در شرایطی استفاده می شود كه اندیكاسیون بسیار روشنی وجود داشته باشد.

برگرفته از : دارونما



من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(لانوکسین) (شربت لانوکسین) (قرص لانوکسین) (لانوکسین چیست) (شربت لانوکسین برای نوزاد) (لانوکسین برای نوزادان) (داروی لانوکسین) (عوارض لانوکسین) (عوارض داروی لانوکسین) (عوارض شربت لانوکسین) () (قرص لانوکسین برای چیست) (شربت لانوکسین چیست) (موارد مصرف شربت لانوکسین) (عوارض شربت لانوکسین برای نوزاد)