پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف آمیودارون (Amiodarone HCl) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی آمیودارون چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
فارماكوكینتیك
جذب: جذب آهسته و متغیری دارد. فراهمی زیستی آن حدود 86-22 درصد است. حداكثر غلظت پلاسمایی طی 7-3 ساعت بعد از مصرف خوراكی آن به دست می‌آید. با این وجود، زمان شروع اثر ممكن است از 3-2 روز تا 3-2 ماه، حتی با مصرف مقادیر سرشار، به تأخیر افتد.
پخش: به طور گسترده در بدن انتشار می‌یابد، زیرا این دارو در بافتهای چربی و در اعضای بسیار پر خون (مانند كبد، ریه‌ها و طحال) تجمع پیدا می‌كند.
پیوند این دارو به پروتئین زیاد (96 درصد) است. غلظت درمانی آن دقیقاً معلوم نیست، ‌ولی احتمالاً بین mcg/ml 2.5-1 است.
متابولیسم: به میزان زیادی در كبد متابولیزه شده و به یك متابولیت فعال (دز تیل آمیودارون) تبدیل می‌شود.
دفع: دفع آمیودارون عمدتاً كبدی و از طریق مجرای صفراوی (گردش دوباره روده‌ای ـ‌كبدی) است. از آنجا كه این دارو دفع كلیوی ندارد، ‌ بیماران مبتلا به اختلال كار كلیه نیازی به تغییر مقدار مصرف دارو ندارند.
نیمه عمر دفع نهایی آمیودارون 110-25 روز (طولانی ترین نیمه عمر دفع بین داروهای ضد آریتمی) است. در اكثر بیماران نیمه عمر دارو بین 50-40 روز است.

تداخل دارویی:
عوارض جانبی
اعصاب مركزی: نشانه‌های اكستراپیرامیدال و نوروپاتی محیطی، ‌سردرد، احساس ناخوشی، خستگی، بی حالی، آتاكسی.
قلبی ـ عروقی: برادیكاردی، كاهش فشار خون، آریتمی، ادم، بلوك قلبی.
پوست: حساسیت به نور خورشید، آبی مایل به خاكستری شدن رنگ پوست.
چشم: وجود رسوبات ریز در قرنیه چشم، اختلالات بینایی.
غدد مترشحه داخلی: كم كاری و پر كاری تیروئید.
دستگاه گوارش: تهوع، استفراغ، ‌یبوست، دردهای شكمی.
كبدی: تغییر غلظتهای آنزیمی كبد، اختلال كار كبد.
متابولیك: اختلالات الكترولیتی.
تنفسی: مسمومیت شدید ریوی (پنومونی، ‌آلوئولیت) و با مصرف مقادیر زیاد، فیبروز ریوی.
سایر عوارض: ضعف عضلانی، ‌اختلالات انعقادی، ‌نوتروپنی، ‌پان سیتوپنی.
توجه: در صورت بروز علائم یا نشانه‌های مسمومیت ریوی یا التهاب اپیدیدیم، باید مصرف دارو قطع گردد.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: برادی آریتمی ها.
درمان: می‌توان از آگونیستهای بتا ـ آدرنرژیك (مانند ایزوپروترنول) و یا دستگاه ضربان ساز، برای برقراری ضربان قلب استفاده كرد. برای درمان كاهش فشار خون می‌توان از داروهای اینوتروپیك مثبت (مانند دوپامین یا دوبوتامین) یا داروهای تنگ كننده عروق (مانند اپی نفرین یا نوراپی نفرین) مصرف كرد. در صورت نیاز، اقدامات كلی حمایتی باید انجام گیرد. آمیودارون به وسیله دیالیز از بدن خارج نمی‌شود.
مکانیسم اثر:
موارد منع مصرف و احتیاط
موارد منع مصرف: سابقه اختلال كار گره سینوسی و برادیكاردی كه به سنكوپ یا بلوك درجه دوم یا سوم قلبی منجر شده است (مگر آنكه بیمار دستگاه ضربان ساز داشته باشد) (اثرات شدیدی بر سیستم هدایت دهلیزی ـ بطنی دارد).
موارد احتیاط: نارسایی احتقانی قلب (آمیودارون اثرات جانبی بالقوه همودینامیك دارد)، بیماریهای كبدی (متابولیسم این دارو ممكن است كاهش یابد)، كاهش پتاسیم خون (این دارو ممكن است بی اثر شود).
موارد منع مصرف و احتیاط:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
آمیودارون نتایج آزمونهای عملكرد تیروئید را تغییر می‌دهد، كه این امر به افزایش غلظت سرمی تیروكسین ( T4) و كاهش غلظت تری یدوتیرونین (T3) منجر می‌شود (با این وجود، در اكثر بیماران عملكرد تیروئید طی دوران درمان طبیعی می‌ماند).
می تواند سطح ALT، AST، ‌آلكالن فسفاتاز و GGT را بالا ببرد.
ممكن است PT و INR افزایش و WBC، RBC و پلاكت كاهش یابند.

اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی درمانی: ضد آریتمی بطنی و فوق بطنی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
اشكال دارویی:
Tablet: 200mg
Injection: 50 mg/ml, 3ml
نام‌های تجاری: Sedacorone
ملاحظات اختصاصی
این دارو در درمان اختلالات ریتمی مقاوم به داروهای دیگر مؤثر است. با این وجود، بروز عوارض جانبی زیاد، مصرف این دارو را محدود می‌كند.
مقدار مصرف سرشار دارو باید به سه مقدار مساوی تقسیم گردد و برای به حداقل رساندن عدم تحمل گوارشی با غذا مصرف شود. مقدار نگهدارنده را می‌توان در روز یك باره مصرف كرد، ولی در صورت بروز عدم تحمل گوارشی دارو، می‌توان آن را دوبار در روز و همراه با غذا مصرف نمود.
فشار خون و ضربان و ریتم قلب ‌از نظر بروز تغییرات قابل توجه باید به طور مرتب پیگیری شود.
بیمار باید از نظر وجود رسوبات در قرنیه چشم، عملكرد تیروئید و كبد به طور مرتب ارزیابی شده و تحت آزمون قرار گیرد.
علائم و نشانه‌های بروز پنومونیت، مانند تنگی نفس بر اثر فعالیت، ‌سرفه خشك ‌و درد سینه ناشی از پلورزی، باید پیگیری شود. همچنین، آزمایشهای عملكرد ریوی و رادیوگرافی قفسه سینه باید انجام شوند (مسمومیت ریوی با مصرف مقادیر بیش از mg/day 600 شایع تر است). در صورت بروز عواقب ریوی باید مصرف دارو قطع ‌و در صورت امكان، با كورتیكواستروئیدها درمان انجام شود.
برای اجتناب از مسمومیت، مقدار دیگوكسین، كینیدین، ‌فنی توئین، و پروكائین آمید طی درمان با این دارو كاهش یابد.
عوارض جانبی با مصرف مقادیر زیاد دارو آشكارتر می‌شوند، ولی معمولاً حدود چهار ماه بعد از قطع مصرف دارو بهبود می‌یابند.
نكات قابل توصیه به بیمار
برای پیشگیری از بروز حساسیت به آفتاب، كه ممكن است به آفتاب سوختگی و بروز تاول منجر شود، ‌از كرمهای محافظ پوست در مقابل آفتاب استفاده كنید.
اگر چه رسوبات ریز معمولاً 4 -1 ماه بعد از شروع درمان در قرنیه چشم به وجود می‌آیند، ‌ولی فقط 3-2 درصد بیماران دچار اختلالات بینایی می‌شوند.
برای به حداقل رساندن این عارضه، از محلول چشمی متیل سلولز به طور مكرر در چشم خود بچكانید.
مصرف در سالمندان: آمیودارون در سالخوردگان باید با احتیاط مصرف شود، ‌زیرا این بیماران ممكن است دچار آتاكسی شوند.
مصرف در كودكان: در كودكانی كه آمیودارون را همزمان با دیگوكسین مصرف می‌كنند، ممكن است اثرات تداخل دارویی به طور حاد بروز كند. در كودكان ممكن است زمان شروع اثر دارو سریع تر و طول مدت اثر كوتاه تر از بزرگسالان باشد.
مصرف در شیردهی: آمیودارون در شیر مادر ترشح می‌شود و نباید در زنانی كه به كودكان خود شیر می‌دهند، مصرف گردد.
مصرف در بارداری: احتمال سمیت در جنین وجود دارد. از استفاده دارو در بارداری پرهیز شود.

اشكال دارویی:
موارد و مقدار مصرف
الف) اختلالات ریتم بطنی و فوق بطنی (تاكیكاردی فوق بطنی عود كننده، ‌فلوتر و فیبریلاسیون دهلیزی، ‌تاكیكاردی بطنی)، كاردیومیوپاتی هایپرتروفیك، آنژین.
بزرگسالان: مقدار مصرف لودینگ mg/day 1600-800 است كه از راه خوراكی به مدت 3-1 هفته مصرف می‌گردد تا اولین پاسخ درمانی به دست آید. سپس دوز دارو به 800-600 میلی گرم در روز، به مدت یك ماه، ‌كاهش می‌یابد.
مقدار نگهدارنده mg/day 600-200 از راه خوراكی است. راه دیگر انفوزیون وریدی است كه مقدار مصرف لودینگ آن mg/kg 10-5 است و از طریق ورید مركزی انفوزیون می‌شود. به دنبال آن، ‌مقدار mg/kg/day 10 به مدت 5-3 روز انفوزیون می‌شود.
توجه: مصرف داخل وریدی آمیودارون در حال بررسی است.
كودكان: مقدار mg/kg/day 15-10 یا m2/day 73/1 mg/800-600 از راه خوراكی به مدت 10 روز یا تا حصول پاسخ درمانی تجویز می‌گردد. سپس، ‌مقدار mg/kg 5 یا m2 73/1/mg 400 مصرف می‌گردد. مقدار مصرف نگهدارنده معمول mg/kg/day 2.5 یا m2/day 73/1/mg 200 است.
ب) آریتمی‌های فوق بطنی.
بزرگسالان: مقدار 800-600 میلی گرم از راه خوراكی به مدت 1 تا 4 هفته تا زمان كنترل تاكیكاردی ادامه می‌یابد. دوز نگهدارنده mg/day 400-100 است.
ـ تبدیل دارو از فرم تزریقی به خوراكی.
بزرگسالان: دوز شروع خوراكی بستگی به طول مدت انفوزیون وریدی دارد. در صورتی كه انفوزیون mg 720 mg) 0.5 در دقیقه) برای مدتی كمتر از یك هفته انفوزیون شده باشد، ‌دوز خوراكی mg/day 1600-800 است. در صورتی كه انفوزیون به مدت 1 تا 3 هفته ادامه داشته، دوز خوراكی mg/day 800-600 می‌باشد و در مواردی كه انفوزیون برای مدتی بیش از 3 هفته ادامه پیدا كرده، دوز خوراكی mg/day 400 خواهد بود.
مكانیسم اثر
اگر چه آمیودارون اختلاطی از اثرات ضد آریتمی گروه III و IC را داراست، ‌ولی به طور كلی در گروه III قرار می‌گیرد. آمیودارون طول مدت پتانسیل عمل را طولانی می‌كند (مهار رپولاریزاسیون). با مصرف طولانی مدت این دارو، دوره تحریك ناپذیری مؤثر (ERP) در دهلیزها، بطنها، گره دهلیزی ـ بطنی (AV)، سیستم هیس ـ‌ پوركنژ و مسیرهای فرعی افزایش یافته و سرعت هدایت در دهلیزها، گره دهلیزی ـ بطنی (AV)، سیستم پوركنژ و بطنها آهسته شده و فعالیت خودكاری گره سینوسی كاهش می‌یابد. همچنین، آمیودارون به طور غیر رقابتی گیرنده‌های بتا ـ‌ آدرنرژیك را مسدود می‌كند. از لحاظ بالینی به میزان بسیار كمی اثر اینوتروپیك منفی دارد. با مصرف طولانی مدت این دارو ممكن است اثرات گشاد كننده عروق كرونر و عروق محیطی آن بروز كنند. اگر چه این دارو از مؤثرترین داروهای ضد آریتمی است، ولی مصرف درمانی آن به علت بروز عوارض جانبی شدید محدود است.
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی درمانی: ضد آریتمی بطنی و فوق بطنی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
اشكال دارویی:
Tablet: 200mg
Injection: 50 mg/ml, 3ml
نام‌های تجاری: Sedacorone
ملاحظات اختصاصی
این دارو در درمان اختلالات ریتمی مقاوم به داروهای دیگر مؤثر است. با این وجود، بروز عوارض جانبی زیاد، مصرف این دارو را محدود می‌كند.
مقدار مصرف سرشار دارو باید به سه مقدار مساوی تقسیم گردد و برای به حداقل رساندن عدم تحمل گوارشی با غذا مصرف شود. مقدار نگهدارنده را می‌توان در روز یك باره مصرف كرد، ولی در صورت بروز عدم تحمل گوارشی دارو، می‌توان آن را دوبار در روز و همراه با غذا مصرف نمود.
فشار خون و ضربان و ریتم قلب ‌از نظر بروز تغییرات قابل توجه باید به طور مرتب پیگیری شود.
بیمار باید از نظر وجود رسوبات در قرنیه چشم، عملكرد تیروئید و كبد به طور مرتب ارزیابی شده و تحت آزمون قرار گیرد.
علائم و نشانه‌های بروز پنومونیت، مانند تنگی نفس بر اثر فعالیت، ‌سرفه خشك ‌و درد سینه ناشی از پلورزی، باید پیگیری شود. همچنین، آزمایشهای عملكرد ریوی و رادیوگرافی قفسه سینه باید انجام شوند (مسمومیت ریوی با مصرف مقادیر بیش از mg/day 600 شایع تر است). در صورت بروز عواقب ریوی باید مصرف دارو قطع ‌و در صورت امكان، با كورتیكواستروئیدها درمان انجام شود.
برای اجتناب از مسمومیت، مقدار دیگوكسین، كینیدین، ‌فنی توئین، و پروكائین آمید طی درمان با این دارو كاهش یابد.
عوارض جانبی با مصرف مقادیر زیاد دارو آشكارتر می‌شوند، ولی معمولاً حدود چهار ماه بعد از قطع مصرف دارو بهبود می‌یابند.
نكات قابل توصیه به بیمار
برای پیشگیری از بروز حساسیت به آفتاب، كه ممكن است به آفتاب سوختگی و بروز تاول منجر شود، ‌از كرمهای محافظ پوست در مقابل آفتاب استفاده كنید.
اگر چه رسوبات ریز معمولاً 4 -1 ماه بعد از شروع درمان در قرنیه چشم به وجود می‌آیند، ‌ولی فقط 3-2 درصد بیماران دچار اختلالات بینایی می‌شوند.
برای به حداقل رساندن این عارضه، از محلول چشمی متیل سلولز به طور مكرر در چشم خود بچكانید.
مصرف در سالمندان: آمیودارون در سالخوردگان باید با احتیاط مصرف شود، ‌زیرا این بیماران ممكن است دچار آتاكسی شوند.
مصرف در كودكان: در كودكانی كه آمیودارون را همزمان با دیگوكسین مصرف می‌كنند، ممكن است اثرات تداخل دارویی به طور حاد بروز كند. در كودكان ممكن است زمان شروع اثر دارو سریع تر و طول مدت اثر كوتاه تر از بزرگسالان باشد.
مصرف در شیردهی: آمیودارون در شیر مادر ترشح می‌شود و نباید در زنانی كه به كودكان خود شیر می‌دهند، مصرف گردد.
مصرف در بارداری: احتمال سمیت در جنین وجود دارد. از استفاده دارو در بارداری پرهیز شود.

برگرفته از : دارونما



من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(آمیودارون چیست) (آمیودارون) () (امیودارون) (عوارض آمیودارون) (قرص آمیودارون) (آمیودارون 200) (امیودارون چیست)