پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف استرپتوسین (Streptomycin Sulfate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی استرپتوسین چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف) درمان اولیه و كمكی سل.
بزرگسالان: از راه عضلانی، مقدار g/day 1 یا mg/kg 15 روزانه یا مقدار mg/kg 30-25 (تا 5/1 گرم) 3-2 بار در هفته به مدت حداقل یك سال تزریق شود. دارو در یك چهارم فوقانی خارجی عضله سرینی به طور عمقی تزریق می‌شود.
كودكان: از راه عضلانی، مقدار mg/kg/day 40-20 (تا 1 گرم) یاmg/kg 30-25 (تا g 1.5 ) 2 تا 3 بار در هفته به مدت حداقل یک سال، در داخل عضلات حجیم به طور عمقی تزریق می‌شود.
سالمندان: دوز دارو بر اساس سن، عملكرد كلیوی و عملكرد عصب زوج هشت جمجمه‌ای كاهش می‌یابد. دوز پیشنهاد شده mg/kg 10 (تا mg 750) روزانه است.
این دارو به طور همزمان با سایر داروهای ضد سل استفاده می‌شود، اما همراه با كاپرئومایسین مصرف نمی‌شود. مصرف دارو تا منفی شدن نمونه‌های خلط بیمار ادامه می‌یابد.
ب) آندوكاردیت آنتروكوكی.
بزرگسالان: از راه عضلانی، هر 12 ساعت مقدار یك گرم به مدت دو هفته، و سپس، هر 12 ساعت مقدار 500 میلی‌گرم به مدت چهار هفته، همراه با پنی‌سیلین، تزریق عضلانی می‌شود.
پ) تولارمی.
بزرگسالان: از راه عضلانی، مقدار g/day 2-1 در مقادیر منقسم ، در یك چهارم فوقانی خارجی عضله سرینی به طور عمقی، تزریق می‌شود. درمان باید به مدت 14-7 روز یا تا زمان 7-5 روز پس از قطع تب بیمار ادامه یابد.
ت) طاعون (عفونت یرسینیاپستیس).
بزرگسالان: مقدار 2 گرم (mg/kg 30) در روز از راه عضلانی در 2 دوز منقسم به مدت حداقل 10 روز مصرف می‌شود.
كودكان: از راه عضلانی، مقدار mg/kg 30 روزانه در دو یا 3 دوز منقسم به مدت 10 روز مصرف می‌شود.
ث) بروسلوز.
بزرگسالان: از راه عضلانی، مقدار یك گرم، یك یا 2 بار در روز همراه با داكسی‌سیكلین یا تتراسیكلین در طی هفته اول و یك بار در روز به مدت حداقل یك هفته دیگر مصرف می‌شود.
كودكان با سن بالاتر از 8 سال: از راه عضلانی مقدار mg/kg 20 (تا یك گرم) به مدت 2 هفته همراه با تتراسیكلین یا كوتریموكسازول مصرف می‌شود.
ج) اندوكاردیت استرپتوكوكی حساس به پنی‌سیلین.
بزرگسالان 60 سال و پایین‌تر: از راه عضلانی مقدار یك گرم 2 بار در روز به مدت یك هفته همراه با پنی‌سیلین مصرف می‌شود. سپس mg 500 دو بار در هفته به مدت یك هفته مصرف می‌گردد.
بزرگسالان بالای 60 سال: مقدار mg‌ 500 دو بار در روز به مدت 2 هفته همراه با پنی‌سیلین مصرف می‌شود.
تنظیم دوز: دوز دارو بر اساس سطح سرمی تنظیم می‌گردد، نباید پیك دارو از mcg/ml 25-20 فراتر برود. در صورتی كه سطح سرمی در دسترس نباشد ، می‌توان دوز را بر اساس كلیرانس كراتینین تنظیم كرد. بعد از دادن یك گرم دوز لودینگ، در بیمارانی كه كلیرانس كراتینین ml‌ 80-50 در دقیقه دارند، مقدار mg/kg 5/7 در فواصل 24 ساعته دریافت می‌كنند. در بیمارانی كه كلیرانس كراتینین ml 50-10 در دقیقه دارند فواصل تجویز به هر 24 تا 72 ساعت افزایش می‌یابد و در كسانی كه كلیرانس كراتینین كمتر از ml 10 در دقیقه دارند ممكن است به فواصل 96-72 ساعته نیاز باشد.
در صورت وجود نارسایی كلیوی یا همودیالیز، توصیه می‌شود كه 75-50 درصد دوز لودینگ در پایان هر جلسه دیالیز تجویز گردد. هر چند لازم است سطحی سرمی دارو مشخص شده و دوز بر اساس سطح سرمی مطلوب تنظیم گردد.
عوارض جانبی:
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: سردرد، لتارژی، بلوك عصبی - عضلانی.
گوش: اتوتوکسیسیته (وزوز گوش، سرگیجه، كاهش شنوایی).
دستگاه گوارش: اسهال، تهوع، استفراغ.
ادراری ـ تناسلی: تا حدی نفروتوکسیسیته (كمتر از سایر آمینوگلیكوزیدها).
تنفسی: آپنه.
پوست: درماتیت اکسفولیاتیو.
خون: آگرانولوسیتوز گذرا، لكوپنی، ترومبوسیتوپنی، ائوزینوفیلی.
موضعی: درد، تحریك و آبسه‌های استریل در محل تزریق.
سایر عوارض: واكنش‌های حساسیت مفرط (بثورات پوستی، تب، كهیر، كهیر غول‌آسا، آنافیلاكسی، عفونت ثانویه باكتریایی و قارچی، انسداد عصبی - عضلانی.
توجه: در صورت بروز علائم اتوتوکسیسیته، نفروتوکسیسیته، حساسیت مفرط، یا اسهال شدید ناشی از كولیت سودوممبران، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: توکسیسیته گوشی، كلیوی و عصبی - عضلانی.
درمان: دارو با همودیالیز یا دیالیز صفاقی از بدن خارج می‌شود. انسداد عصبی - عضلانی را با املاح كلیسم یا ضد كولین استرازها برطرف می‌كنند.
تداخل دارویی:
تداخل دارویی
مصرف همزمان با داروهای زیر ممكن است خطر توکسیسیتی كلیوی ، گوشی و عصبی را افزایش دهد:
پلی‌میكسین B، وانكومایسین، كاپرئومایسین، سیس‌پلاتین، سفالوسپورین‌ها، آمفوتریسین B، و سایر آمینوگلیكوزیدها، متوکسی فلوران.
در صورت مصرف همزمان با اتاكرینیك اسید، بومتاناید، اوره، فوروسماید یا مانیتول، خطر اتوتوکسیسیته نیز افزایش می‌یابد.
دیمن هیدرینات و سایر داروهای ضد استفراغ و ضد سرگیجه حقیقی ممكن است اتوتوکسیسیته ناشی از مصرف استرپتومایسین را پنهان سازد.
مصرف همزمان استرپتومایسین با آتراكوریوم، پانكورونیوم، روكرونیوم و وكرونیوم می‌توانند منجر به افزایش اثرات شل‌كننده عضلانی غیردپلاریزان این داروها شامل دپرسیون تنفسی طول كشیده گردد. تنها زمانی همزمان استفاده شوند كه نیاز باشد.
مصرف همزمان با پنی‌سیلین‌ها موجب بروز اثر سینرژیك باكتری‌كش در مقابل سودوموناس آئروژینوزا، اشریشیاكلی، كلبسیلا، سیتروباكتر، آنتروباكتر، سراشیا و پروتئوس میرابیلیس می‌شود. با این وجود، این داروها از لحاظ فیزیكی و شیمیایی ناسازگار هستند و در صورت مخلوط شدن یا مصرف همزمان غیرفعال می‌شوند. در مطالعات in vivo، غیرفعال شدن دارو در صورت مصرف همزمان آمینوگلیگكوزیدها و پنی‌سیلین‌ها گزارش شده است.
استرپتومایسین ممكن است انسداد عصبی - عضلانی ناشی از مصرف بیهوش‌كننده‌های عمومی یا داروهای مسدودكننده عصبی - عضلانی ، مانند سوكسینیل كولین و توبوكورارین را تشدید كند.
مکانیسم اثر:
مکانیسم اثر
اثر آنتی‌بیوتیك: استرپتومایسین باكتری‌سید است. این دارو به طور مستقیم به جزء 30 S ریبوزوم پیوند می‌یابد و در نتیجه ساخت پروتئین باكتری را مهار می‌سازد. طیف اثر این دارو شامل بسیاری از ارگانیسم‌های گرم منفی هوازی و بعضی از ارگانیسم‌های گرم مثبت هوازی است. به طور كلی ، فعالیت استرپتومایسین در مقابل بسیاری از ارگانیسم‌های گرم منفی كمتر از توبرامایسین، جنتامایسین یا آمیكا سین است. استرپتومایسین بر میكوباكتریوم و بروسلا نیز مؤثر است.
موارد منع مصرف و احتیاط:
موارد منع مصرف و احتیاط
موارد منع مصرف: حساسیت مفرط شناخته شده نسبت به این دارو یا هر یك از آمینوگلیكوزیدها. هرگز این دارو از راه وریدی تجویز نمی‌ شود.
موارد احتیاط : كاهش عملكرد كلیوی، وزوز گوش، سرگیجه حقیقی و كاهش شنوایی فركانس بالا (این بیماران مستعد ابتلا به اتوتوکسیسیته هستند)، دهیدراتا سیون، میاستنی گراو، پاركینسونیسم، هیپو كلسیمی، نوزادان و شیرخواران، بیماران سالخورده. بیماریهای عصبی - عضلانی، مصرف همزمان سایر ترکیبات نفروتوکسیک.
عوارض جانبی:
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: سردرد، لتارژی، بلوك عصبی - عضلانی.
گوش: اتوتوکسیسیته (وزوز گوش، سرگیجه، كاهش شنوایی).
دستگاه گوارش: اسهال، تهوع، استفراغ.
ادراری ـ تناسلی: تا حدی نفروتوکسیسیته (كمتر از سایر آمینوگلیكوزیدها).
تنفسی: آپنه.
پوست: درماتیت اکسفولیاتیو.
خون: آگرانولوسیتوز گذرا، لكوپنی، ترومبوسیتوپنی، ائوزینوفیلی.
موضعی: درد، تحریك و آبسه‌های استریل در محل تزریق.
سایر عوارض: واكنش‌های حساسیت مفرط (بثورات پوستی، تب، كهیر، كهیر غول‌آسا، آنافیلاكسی، عفونت ثانویه باكتریایی و قارچی، انسداد عصبی - عضلانی.
توجه: در صورت بروز علائم اتوتوکسیسیته، نفروتوکسیسیته، حساسیت مفرط، یا اسهال شدید ناشی از كولیت سودوممبران، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: توکسیسیته گوشی، كلیوی و عصبی - عضلانی.
درمان: دارو با همودیالیز یا دیالیز صفاقی از بدن خارج می‌شود. انسداد عصبی - عضلانی را با املاح كلیسم یا ضد كولین استرازها برطرف می‌كنند.
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: آمینوگلیكوزید.
طبقه‌بندی درمانی: آنتی‌بیوتیك.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی آمینوگلیكوزیدها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- به هنگام تهیه دارو، باید دست‌ها محافظت شوند؛ دارو موجب تحریك پوست می‌شود.
2- در درمان اولیه سل، در صورت منفی بودن نتایج آزمون نمونه‌های خلط، باید مصرف استرپتومایسین قطع شود.
3- از آنجایی كه استرپتومایسین قابل دیالیز است، ممكن است مقدار مصرف آن در بیماران تحت همودیالیز احتیاج به تنظیم داشته باشد.
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
استرپتومایسین ممكن است موجب واكنش مثبت كاذب در سنجش گلوكز ادرار با استفاده از روش سولفات مس (معرف بندیكت) شود.
در صورت بروز نفروتوکسیسیته ناشی از مصرف استرپتومایسین، ممكن است غلظت BUN، كرآتینین سرم و دفع کاستهای ادراری افزایش یابد.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Injection, Powder: 1g
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: آمینوگلیكوزید.
طبقه‌بندی درمانی: آنتی‌بیوتیك.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی آمینوگلیكوزیدها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- به هنگام تهیه دارو، باید دست‌ها محافظت شوند؛ دارو موجب تحریك پوست می‌شود.
2- در درمان اولیه سل، در صورت منفی بودن نتایج آزمون نمونه‌های خلط، باید مصرف استرپتومایسین قطع شود.
3- از آنجایی كه استرپتومایسین قابل دیالیز است، ممكن است مقدار مصرف آن در بیماران تحت همودیالیز احتیاج به تنظیم داشته باشد.
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
استرپتومایسین ممكن است موجب واكنش مثبت كاذب در سنجش گلوكز ادرار با استفاده از روش سولفات مس (معرف بندیكت) شود.
در صورت بروز نفروتوکسیسیته ناشی از مصرف استرپتومایسین، ممكن است غلظت BUN، كرآتینین سرم و دفع کاستهای ادراری افزایش یابد.

برگرفته از : دارونما



من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(استرپتوسین) ()