پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف پرومتازین (Promethazine HCI) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پرومتازین چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف) بیماری مسافرت.
بزرگسالان: از راه خوراكی مقدار 25 میلی‌گرم دو بار در روز مصرف می‌شود. اولین دوز نیم تا یك ساعت قبل از مسافرت مصرف می‌شود.
كودكان: از راه خوراكی مقدار 25-12.5 میلی‌گرم دو بار در روز مصرف می‌شود.
ب) تهوع و استفراغ.
بزرگسالان: از راه خوراكی یا تزریق عضلانی، مقدار 25-12.5 میلی‌گرم هر 6-4 ساعت بر حسب نیاز، مصرف می‌شود.
كودكان: از راه خوراكی 25-12.5 میلی‌گرم بر حسب نیاز هر 6-4 ساعت یا از راه تزریق عضلانی mg 12.5-6.25 بر حسب نیاز هر 6-4 ساعت مصرف می‌شود.
پ) رینیت ، نشانه‌های آلرژی.
بزرگسالان: از راه خوراكی مقدار 12.5 میلی‌گرم چهار بار در روز یا 25 میلی‌گرم هنگام خواب مصرف می‌شود.
كودكان: از راه خوراكی ، مقدار 6.25-12.5 میلی‌گرم سه بار در روز ، یا 25 میلی‌گرم به هنگام خواب مصرف می‌شود.
ت) به عنوان تسكین بخش.
بزرگسالان: از راه خوراكی یا تزریق عضلانی، مقدار 50-25 میلی‌گرم به هنگام خواب مصرف می‌شود.
كودكان: از راه خوراكی یا تزریق عضلانی، 25-12.5 میلی‌گرم به هنگام خواب مصرف می‌شود.
ث) به عنوان تسكیل بخش یا داروی كمكی ضد دردهای متداول ، قبل یا بعد از اعمال جراحی.
بزرگسالان: از راه خوراكی یا تزریق عضلانی مقدار 50-25 میلی‌گرم مصرف می‌شود.
كودكان بزرگتر از 2 سال: برای مصرف پیش از جراحی، مقدار mg/kg 1/1 از راه خوراكی یا عضلانی همراه با دوز كمی از یك اوپیوئید یا باربیتورات و یك داروی شبه آتروپین مصرف می‌شود. برای مصرف پس از جراحی، از راه خوراكی مقدار mg 25-12.5 مصرف می‌شود. برای كاهش اضطراب و ایجاد خواب در شب قبل از جراحی mg 25-12.5 خوراكی تجویز می‌شود.
مكانیسم اثر
اثر ضد استفراغ و ضد سرگیجه حقیقی: فعالیت ضد موسكارینی مركزی موجب بروز اثرات ضد استفراغ و ضد سرگیجه حقیقی می‌شود. پرومتازین منطقه ماشه‌ای گیرنده‌های شیمیایی بصل النخاع‌ (CTZ) را نیز مهار می‌كند.
اثر ضد هیستامین: پرومتازین با هیستامین برای گیرنده H1 رقابت می‌كند و در نتیجه نشانه‌های رینیت آلرژیك و كهیر را فرو می‌نشاند. این دارو از آزاد شدن هیستامین جلوگیری نمی‌كند.
اثر تسكین بخشی: مكانیسم اثر مضعف CNS پرومتازین مشخص نیست، فنوتیازینها احتمالاً با كاهش تحریك سیستم مشبك ساقه مغزی موجب تسكین می‌شوند.

تداخل دارویی:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
مصرف پرومتازین باید چهار روز قبل از انجام آزمونهای تشخیصی پوست قطع شود تا از مهار، كاهش یا پنهان ساختن پاسخ آزمون جلوگیری شود. پرومتازین ممكن است موجب بروز افزایش قند خون و نتایج منفی یا مثبت كاذب در آزمون بارداری شود. این دارو ممكن است با تعیین گروه خون در سیستم ABO تداخل كند. این دارو ممكن است باعث كاهش شمارش WBC، پلاكت‌ها و گرانولیست‌ها شود.
مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: از دستگاه گوارش به خوبی جذب می‌شود. اثر دارو بعد از مصرف خوراكی یا تزریق عضلانی پس از 20 دقیقه و از راه وریدی پس از حدود 5-3 دقیقه شروع می‌شود. اثرات دارو معمولاً تا 6-4 ساعت باقی می‌ماند، اما ممكن است تا مدت 12 ساعت دوام داشته باشد.
پخش: به طور گسترده در سرتاسر بدن انتشار می‌یابد. از جفت عبور می‌كند.
متابولیسم: در كبد متابولیزه می‌شود.
دفع: متابولیتهای دارو از طریق ادرار و مدفوع دفع می‌شود.
موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
پرومتازین نباید با اپی نفرین به طور همزمان مصرف شود، زیرا ممكن است موجب انسداد نسبی آدرنرژیك شده و كمی فشار خون را تشدید كند.
در صورت مصرف همزمان با مهار كننده‌های MAO، این داروها با دتوكسیفیه شدن ضد هیستامینها و فنوتیازینها تداخل كرده و در نتیجه اثرات ضد كولینرژیك و تسكین بخش این داروها را طولانی و تشدید می‌كند.
در صورت مصرف همزمان با سایر ضد هیستامینها یا داروهای مضعف CNS، مانند الكل، باربیتوراتها، آرام بخشها، داروهای خواب آور و ضد اضطراب، ممكن است اثرات اضافی مضعف CNS بروز كند.
پرومتازین ممكن است اثرات ضد پاركینسونی لوودوپا را كاهش دهد.

اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: مشتق فنوتیازین.
طبقه‌بندی درمانی: ضد استفراغ و ضد سرگیجه حقیقی؛ ضد هیستامین (آنتاگونیست گیرنده H1) ؛ تسكین بخش و داروی كمكی ضد درد، قبل و بعد از عمل جراحی و مامایی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی فنوتیازینها، رعایت موارد زیر توصیه می‌شود:
1 - اثرات بارز تسكین بخش این دارو ممكن است مصرف آن را در بعضی از بیماران سرپایی محدود سازد.
2 - در صورت تزریق وریدی دارو ، سرعت آن نباید از mg/min 25 تجاوز كند و غلظت آن نباید بیش از mg/ml 25 باشد. به هنگام انفوزیون وریدی، دارو را باید در ورق آلومینیوم پیچیده و از نور محافظت كرد.
3 - پرومتازین و پتدی ن را می‌توان در یك سرنگ مخلوط كرد.
نكات قابل توصیه به بیمار
1 - احتمال بروز حساسیست به نور وجود دارد. تا آنجا كه ممكن است از قرار گرفتن در معرض نور خودداری كنید.
2 - برای درمان بیماری مسافرت ، اولین مقدار مصرف را 60-30 دقیقه قبل از مسافرت مصرف كنید. در روزهای بعد، دارو را هنگام برخاستن از خواب و با غذای شب مصرف نمایید.
مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده معمولاً نسبت به عوارض جانبی ضد هیستامینها حساس تر هستند و بخصوص احتمال بروز سرگیجه ، رخوت، تهییج پذیری مفرط، خشكی دهان و احتباس ادرار در آنها بیشتر از بیماران جوان تر است. این نشانه‌ها معمولاً به كاهش مقدار مصرف پاسخ می‌دهند.
مصرف در كودكان: این دارو در كودكان مبتلا به اختلالات تنفسی باید با احتیاط تجویز شود. بی ضرری مصرف این دارو در كودكان كوچكتر از 2 سال ثابت نشده است. این دارو نباید در شیرخواران كوچكتر از سه ماه مصرف شود. این دارو در كودكان ممكن است باعث اثر متناقض شود.
مصرف در شیردهی: ضد هیستامینها مانند پرومتازین نباید در دوران شیردهی مصرف شوند. بسیاری از این داروها در شیر ترشح می‌شوند و نوزاد را در معرض خطرات تهییج پذیری غیر معمول قرار می‌دهند؛ بخصوص نوزادان نارس و سایر نوزادان ممكن است دچار تشنج شوند.
عوارض جانبی
اعصاب مركزی: کانفیوژن، بی قراری، لرزش، خواب آلودگی، نشانه‌های اكستراپیرامیدال، سرگیجه، عدم درك زمان ومكان، اختلال در حفظ تعادل بدن.
قلبی ـ عروقی: کاهش فشار خون، افزایش فشار خون.
دستگاه گوارش: تهوع، استفراغ، یبوست، خشكی دهان.
ادراری ـ تناسلی: احتباس ادرار.
خون: لكوپنی، آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی.
سایر عوارض: حساسیت به نور، یرقان انسدادی قابل برگشت، افزایش قند خون.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: تضعیف CNS (تسكین ، كاهش هوشیاری ذهنی، آپنه، كلاپس قلبی - عروقی) یا تحریك CNS (بی خوابی ، توهمات، لرزش، تشنج)، نشانه‌های شبه آتروپین (خشكی دهان، برافروختگی پوست، مردمكهای ثابت و گشاد شده و نشانه‌های گوارشی، بخصوص در بین كودكان شایع هستند).
درمان: محتویات معده را باید با شستشوی تخلیه كرد. از واداشتن بیمار به استفراغ اجتناب شود. كمی فشار خون را با داروهای تنگ كننده عروق درمان نموده و برای كنترل حملات تشنجی می‌توان از دیازپام یا فنی‌توئین استفاده كرد. عدم تعادل الكترولیتها و اسیدوز باید تصحیح شود. اسیدی كردن ادرار دفع دارو را تسریع می‌كند. از تجویز داروهای محرك خودداری شود.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Injection: 25 mg/ml, 1ml, 25 mg/ml, 2ml
Tablet: 25mg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: مشتق فنوتیازین.
طبقه‌بندی درمانی: ضد استفراغ و ضد سرگیجه حقیقی؛ ضد هیستامین (آنتاگونیست گیرنده H1) ؛ تسكین بخش و داروی كمكی ضد درد، قبل و بعد از عمل جراحی و مامایی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی فنوتیازینها، رعایت موارد زیر توصیه می‌شود:
1 - اثرات بارز تسكین بخش این دارو ممكن است مصرف آن را در بعضی از بیماران سرپایی محدود سازد.
2 - در صورت تزریق وریدی دارو ، سرعت آن نباید از mg/min 25 تجاوز كند و غلظت آن نباید بیش از mg/ml 25 باشد. به هنگام انفوزیون وریدی، دارو را باید در ورق آلومینیوم پیچیده و از نور محافظت كرد.
3 - پرومتازین و پتدی ن را می‌توان در یك سرنگ مخلوط كرد.
نكات قابل توصیه به بیمار
1 - احتمال بروز حساسیست به نور وجود دارد. تا آنجا كه ممكن است از قرار گرفتن در معرض نور خودداری كنید.
2 - برای درمان بیماری مسافرت ، اولین مقدار مصرف را 60-30 دقیقه قبل از مسافرت مصرف كنید. در روزهای بعد، دارو را هنگام برخاستن از خواب و با غذای شب مصرف نمایید.
مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده معمولاً نسبت به عوارض جانبی ضد هیستامینها حساس تر هستند و بخصوص احتمال بروز سرگیجه ، رخوت، تهییج پذیری مفرط، خشكی دهان و احتباس ادرار در آنها بیشتر از بیماران جوان تر است. این نشانه‌ها معمولاً به كاهش مقدار مصرف پاسخ می‌دهند.
مصرف در كودكان: این دارو در كودكان مبتلا به اختلالات تنفسی باید با احتیاط تجویز شود. بی ضرری مصرف این دارو در كودكان كوچكتر از 2 سال ثابت نشده است. این دارو نباید در شیرخواران كوچكتر از سه ماه مصرف شود. این دارو در كودكان ممكن است باعث اثر متناقض شود.
مصرف در شیردهی: ضد هیستامینها مانند پرومتازین نباید در دوران شیردهی مصرف شوند. بسیاری از این داروها در شیر ترشح می‌شوند و نوزاد را در معرض خطرات تهییج پذیری غیر معمول قرار می‌دهند؛ بخصوص نوزادان نارس و سایر نوزادان ممكن است دچار تشنج شوند.
عوارض جانبی
اعصاب مركزی: کانفیوژن، بی قراری، لرزش، خواب آلودگی، نشانه‌های اكستراپیرامیدال، سرگیجه، عدم درك زمان ومكان، اختلال در حفظ تعادل بدن.
قلبی ـ عروقی: کاهش فشار خون، افزایش فشار خون.
دستگاه گوارش: تهوع، استفراغ، یبوست، خشكی دهان.
ادراری ـ تناسلی: احتباس ادرار.
خون: لكوپنی، آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی.
سایر عوارض: حساسیت به نور، یرقان انسدادی قابل برگشت، افزایش قند خون.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: تضعیف CNS (تسكین ، كاهش هوشیاری ذهنی، آپنه، كلاپس قلبی - عروقی) یا تحریك CNS (بی خوابی ، توهمات، لرزش، تشنج)، نشانه‌های شبه آتروپین (خشكی دهان، برافروختگی پوست، مردمكهای ثابت و گشاد شده و نشانه‌های گوارشی، بخصوص در بین كودكان شایع هستند).
درمان: محتویات معده را باید با شستشوی تخلیه كرد. از واداشتن بیمار به استفراغ اجتناب شود. كمی فشار خون را با داروهای تنگ كننده عروق درمان نموده و برای كنترل حملات تشنجی می‌توان از دیازپام یا فنی‌توئین استفاده كرد. عدم تعادل الكترولیتها و اسیدوز باید تصحیح شود. اسیدی كردن ادرار دفع دارو را تسریع می‌كند. از تجویز داروهای محرك خودداری شود.

برگرفته از : دارونما





عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده