پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف انسولین رگولار (Insulin (Regular)) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی انسولین رگولار چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف ) كنترل كتواسیدوز دیابتی متوسط تا شدید یا افزایش قند خون هیپراسمولار.
بزرگسالان بالاتر از 20 سال : ابتدا یك دوز بارگزاری به میزان unit/kg15/0 وریدی و سپس unit/kg/h1/0 به‌صورت انفوزیون وریدی تجویز می‌گردد. هنگامی كه سطح قند بهmg/dl 300-250 رسید سرعت انفوزیون تا unit/kg/h1/0-05/0 كاهش داده می‌شود. در صورتی كه قند خون در بیماران مبتلا به كتواسیدوزیس دیابتی به 200-150 و در بیماران مبتلا به هیپرگلیسمی هیپراسمولار به mg/dl 300-250 برسد، انفوزیون دكستروز 5% در half Saline جداگانه تزریق شود.
یك تا دو ساعت قبل از قطع انفوزیون انسولین، تزریق یك دوز زیرجلدی از یك انسولین متوسط اثر توصیه می‌شود.
بزرگسالان و كودكان زیر 20 سال: در اینجا به دوز بارگزاری نیازی نیست و با unit/kg/h1/0 انفوزیون وریدی درمان آغاز می‌شود. به هنگام بهبود وضعیت دوز به unit/kg/h05/0 كاهش یابد. در صورت رسیدن قند خون به mg/dL 250 انفوزیون دكستروز 5% در half salin از لاین جداگانه شروع شود.
ب) كتواسیدوزیس دیابتی خفیف: انسولین رگولار: بزرگسالان بالای 20 سال: دوز بارگزاری معادل unit/kg 6/0-4/0 به دو مقدار مساوی تقسیم شود و نصف آن به صورت تزریق وریدی مستقیم و نیم دیگر به‌صورت تزریق عضلانی یا زیرجلدی به بیمار داده شود. دوزهای بعدی unit/kg/h1/0 به‌صورت عضلانی یا زیرجلدی تجویز می‌شود.
پ) دیابت تازه تشخیص داده شده:انسولین رگولار: بزرگسالان بالای 20 سال: درمان فرد به فرد متفاوت است. با دوز unit/kg/day1-5/0 زیرجلدی آغاز شود.
بزرگسالان و كودكان زیر 20 سال: درمان فرد به فرد متفاوت است. با دوز unit/kg25/0-1/0 هر 8-6 ساعت به مدت 24 ساعت شروع شود و سپس بسته به نیاز بیمار تنظیم گردد.
ت) درمان زیادی پتاسیم خون
بزرگسالان: ml50 دكستروز 50% ظرف 5 دقیقه و سپس 10-5 واحد انسولین رگولار به‌صورت تزریق وریدی سریع تجویز می‌شود.
مكانیسم اثر
انسولین به عنوان جانشین انسولین درونزاد، كه به طور فیزیولوژیك تولید می‌شود، در بیماران مبتلا به دیابت وابسته به انسولین (IDDM) و دیابت غیرقابل كنترل با رژیم غذایی و داروهای خوراكی پایین آورنده قندخون به كار می‌رود. انسولین انتقال گلوكز را از غشاهای سلول چربی و عضله افزایش می‌دهد تا غلظت گلوكز خون را كاهش دهد. همچنین، انسولین تبدیل گلوكز به شكل ذخیره‌ای آن، یعنی گلیكوژن، را پیش می‌برد، برداشت اسیدهای آمینه و تبدیل آنها به پروتئین را در سلولهای عضلانی تحریك و تجزیه پروتئین را مهار می‌كند.
انسولین تشكیل تری گلیسرید را تحریك و آزاد سازی اسیدهای چرب آزاد از بافتهای چربی را نیز مهار می‌كند. همین طور، انسولین فعالیت لیپوپروتئین لیپاز را، كه لیپوپروتئینهای در گردش خون را به اسیدهای چرب تبدیل می‌كند، تحریك می‌كند. انسولین در شكلهای مختلف در دسترس است و این شكلها عمدتاً از نظر زمان شروع اثر، اوج اثر، و طول مدت اثر تفاوت دارند.
جدول 1
New Page 3

نوع انسولين

اثر بعد از تزريق زيرجلدي (برحسب‌ ساعت)

اثر بعد از تزريق وريدي به طور يكجا (برحسب ساعت)

شروع اثر

اوج اثر

طول مدت اثر

شروع اثر

اوج اثر

طول مدت اثر

Regular Insulin

1-5/0

4-2

8-6

5/0-6/1

5/0-25/0

1-5/0

NPH

2

12-6

26-18

تزريق وريدي نمي‌شود

 

 



عوارض جانبی:
ملاحظات اختصاصی
1ـ دقیق بودن مقدار مصرف اهمیت بسیاری دارد. از لفظ واحد و یا unit استفاده شود و به اختصار “ u” نوشته نشود.
2ـ انسولین معمولی را می‌توان با انسولینهای NPH یا كند اثر به هر نسبتی مخلوط كرد. تعویض یك انسولین تنها با مخلوط تهیه شده نیز ممكن است پاسخ بیمار را تغییر دهد.
3ـ ترتیب مخلوط كردن انسولینها یا روش یا نوع سرنگ یا سوزن را نباید تغییر داد. در هنگام تزریق همزمان انسولین رگولار و NPH همیشه اول باید انسولین رگولار در سرنگ كشیده شود و پس از اختلاط باید بلافاصله مصرف شود.
4ـ انسولین باید در جای خنك نگهداری شود. نگهداری انسولین در یخچال مطلوب است. ولی ضروری نیست.
5ـ در صورت تغییر رنگ یا وجود ذرات در انسولین، باید از مصرف آن خودداری شود.
6ـ تاریخ انقضای دارو بر روی ویال را باید در نظر گرفت.
7ـ تزریق انسولین به صورت زیرجلدی انجام می‌گیرد، زیرا از این راه جذب دارو آهسته تر و درد آن كمتر از تزریق عضلانی است. ممكن است بستری شدن بیماران مستعد كتوز، و بیماران مبتلا به دیابت نوع جوانان، دیابت شدید، و دیابت به تازگی تشخیص داده شده دارای غلظت خونی زیاد گلوكز در بیمارستان و تزریق وریدی انسولین معمولی برای ایشان ضروری باشد. بیماران مقاوم به كتوز را می‌توان به صورت سرپایی با انسولین دارای شروع اثر متوسط درمان و دستورات لازم را برای تنظیم مقدار مصرف براساس تعیین میزان گلوكز خون و ادرار توسط خودشان به آنها ارائه كرد.
8ـ محل تزریق را پس از تزریق می‌توان فشار داد، ولی از مالیدن آن باید خودداری كرد. محل‌های تزریق را باید تغییر داد. با این وجود، بیماران دیابتی تثبیت نشده ممكن است با تغییر محل تزریق در حوالی یك ناحیه آناتومیك بدن به كنترل بهتری دست یابند.
9ـ برای مخلوط كردن سوسپانسیون انسولین، ویال را به آرامی تكان داده یا بین دو كف دست می‌غلطانند. از تكان شدید ویال باید خودداری كرد، زیرا موجب ایجاد حباب و هوا در سرنگ می‌شود.
10ـ در بیماران دیابتی باردار، احتیاج به انسولین افزایش و بلافاصله بعد از زایمان كاهش می‌یابد.
11ـ بعضی از بیماران ممكن است به انسولین مقاوم شده و برای كنترل نشانه‌های دیابت، به مقادیر مصرف بیشتری از آن نیاز داشته باشند.
نكات قابل توصیه به بیمار
1ـ انسولین نشانه‌های دیابت را برطرف میكند، ولی آن را درمان قطعی نمی‌كند.
2ـ دستورات پزشك را در مورد برنامه درمانی، رژیم غذایی اختصاصی، كاهش وزن، فعالیت بدنی، بهداشت شخصی، اجتناب از عفونت، و زمان تزریق انسولین و خوردن رعایت كنید.
3ـ غذا را به طور منظم میل كنید و نوبت صرف هیچ غذایی را حذف نكنید.
4ـ انجام آزمونهای ادراری به عنوان راهنمایی برای تنظیم مقدار مصرف و موفقیت در درمان ضرورت اساسی دارد.
5ـ باید بتوانید نشانه‌های كمی قند خون را تشخیص دهید، زیرا كمی قند خون ناشی از مصرف انسولین خطرناك است و ممكن است در صورت طولانی شدن زمان آن، موجب صدمات مغزی شود.
6ـ كارت هویت پزشكی خود را همراه داشته باشید به هنگم مسافرت، انسولین و سرنگهای آن، و مواد قندی (قند یا شكلات) برای مواقع اضطراری همراه داشته باشید، و هر گونه تغییرات زمانی را از جنبه جغرافیایی برای برنامه درمانی در نظر بگیرید.
7ـ از تغییر در ترتیب مخلوط كردن انسولینها با تغییر در نوع سرنگ یا سوزن خودداری نمایید.
8ـ استفاده از حشیش ممكن است احتیاج به انسولین را افزایش دهد.
9ـ كشیدن سیگار جذب انسولین تزریق شده از راه زیرجلدی را كاهش می‌دهد. از كشیدن سیگار طی 30 دقیقه پس از تزریق انسولین خودداری كنید.
مصرف در سالمندان: این بیماران ریسك بالاتری برای ابتلا به سكته مغزی، MIو هیپوگلیسمی دارند.
مصرف در شیردهی: مصرف دارو تحت نظارت پزشك باشد.
تداخل دارویی:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
انسولین می‌تواند غلظت قند خون را افزایش و یا كاهش دهد.
مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: انسولین باید به صورت تزریقی مصرف شود، زیرا در دستگاه گوارش تخریب می‌شود فرآورده‌های مختلف انسولین (بعد از تزریق زیرجلدی) براساس زمان شروع اثر، اوج اثر، و طول مدت اثر متفاوت هستند. این فرآورده‌ها براساس زمان شروع اثر به سه دسته طبقه‌بندی شده‌اند: شروع سریع (زمان شروع اثر 1-5/0 ساعت)، شروع متوسط (زمان شروع اثر 2-1 ساعت)، و شروع طولانی (زمان شروع اثر 8-4 ساعت).
پخش: به طور گسترده در سرتاسر بدن انتشار می‌یابد.
متابولیسم: مقداری از آن به بافتهای محیطی پیوند یافته غیرفعال می‌شود، اما به نظر می‌رسد بیشترین مقدار آن در كبد و كلیه‌ها متابولیزه می‌شود.
دفع: از طریق گلومرول كلیه دفع شده و مقداری از آن نیز در لوله‌های كلیوی بازجذب می‌شود. نیمه عمر پلاسمایی دارو بعد از تزریق وریدی حدود 9 دقیقه است.
در جدول 1، مشخصات انواع انسولین ذكر شده است.
موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
داروهای مهاركننده گیرنده بتا، مهاركننده‌های MAO، سالیسیلاتها، و تتراسیكلین، مهارکننده هایACE، استروئیدهای آنابولیزان، داروهای ضد قند دیگر، كلسیم، كلروكین، كلونیدین، دیزوپیرامید، فلوكستین، گوانیتیدین، لیتیم، مبندازول، اكترئوتاید، پنتامیدین، پروپوكسی فن، پیریدوكسین و سولفونامیدها می‌توانند اثر كاهنده قند خون انسولین را طولانی كنند.
غلظت گلوكز خون به دقت بررسی شود.
كورتیكواستروئیدها، مدرها، استازولامید، آنتی ویروس‌های درمان AIDS، آلبوترول(سالبوتامول)، كلسی تونین، سیكلوفسفامید، دانازول، دیازوكساید، دیلتیازم، دوبوتامین، اپی‌نفرین، داروهای ضدبارداری حاوی استروژن، استروژن‌ها، ایزونیازید، لیتیم، مورفین، نیاسین، نیكوتین، فنوتیازین‌ها، فنی توئین، تربوتالین و هورمونهای تیروئیدی می‌توانند پاسخ به انسولین را كاهش دهند. بیمار از نظر زیادی قند خون پیگیری شود.
پروپرانولول و تیمولول (خوراكی) می‌توانند علائم هیپوگلیسمی را بپوشانند (به‌دلیل مهار بتا) و در نتیجه این داروها باید با احتیاط مصرف شوند.
مصرف همزمان رزیگلیتازون می‌تواند باعث احتباس مایعات گردد و درنتیجه نارسایی قلبی را بدتر نماید. سیگار می‌تواند جذب انسولین زیرجلدی را كاهش دهد. توصیه می‌شود ظرف 30 دقیقه از تزریق انسولین سیگار كشیده نشود.
عوارض جانبی:
ملاحظات اختصاصی
1ـ دقیق بودن مقدار مصرف اهمیت بسیاری دارد. از لفظ واحد و یا unit استفاده شود و به اختصار “ u” نوشته نشود.
2ـ انسولین معمولی را می‌توان با انسولینهای NPH یا كند اثر به هر نسبتی مخلوط كرد. تعویض یك انسولین تنها با مخلوط تهیه شده نیز ممكن است پاسخ بیمار را تغییر دهد.
3ـ ترتیب مخلوط كردن انسولینها یا روش یا نوع سرنگ یا سوزن را نباید تغییر داد. در هنگام تزریق همزمان انسولین رگولار و NPH همیشه اول باید انسولین رگولار در سرنگ كشیده شود و پس از اختلاط باید بلافاصله مصرف شود.
4ـ انسولین باید در جای خنك نگهداری شود. نگهداری انسولین در یخچال مطلوب است. ولی ضروری نیست.
5ـ در صورت تغییر رنگ یا وجود ذرات در انسولین، باید از مصرف آن خودداری شود.
6ـ تاریخ انقضای دارو بر روی ویال را باید در نظر گرفت.
7ـ تزریق انسولین به صورت زیرجلدی انجام می‌گیرد، زیرا از این راه جذب دارو آهسته تر و درد آن كمتر از تزریق عضلانی است. ممكن است بستری شدن بیماران مستعد كتوز، و بیماران مبتلا به دیابت نوع جوانان، دیابت شدید، و دیابت به تازگی تشخیص داده شده دارای غلظت خونی زیاد گلوكز در بیمارستان و تزریق وریدی انسولین معمولی برای ایشان ضروری باشد. بیماران مقاوم به كتوز را می‌توان به صورت سرپایی با انسولین دارای شروع اثر متوسط درمان و دستورات لازم را برای تنظیم مقدار مصرف براساس تعیین میزان گلوكز خون و ادرار توسط خودشان به آنها ارائه كرد.
8ـ محل تزریق را پس از تزریق می‌توان فشار داد، ولی از مالیدن آن باید خودداری كرد. محل‌های تزریق را باید تغییر داد. با این وجود، بیماران دیابتی تثبیت نشده ممكن است با تغییر محل تزریق در حوالی یك ناحیه آناتومیك بدن به كنترل بهتری دست یابند.
9ـ برای مخلوط كردن سوسپانسیون انسولین، ویال را به آرامی تكان داده یا بین دو كف دست می‌غلطانند. از تكان شدید ویال باید خودداری كرد، زیرا موجب ایجاد حباب و هوا در سرنگ می‌شود.
10ـ در بیماران دیابتی باردار، احتیاج به انسولین افزایش و بلافاصله بعد از زایمان كاهش می‌یابد.
11ـ بعضی از بیماران ممكن است به انسولین مقاوم شده و برای كنترل نشانه‌های دیابت، به مقادیر مصرف بیشتری از آن نیاز داشته باشند.
نكات قابل توصیه به بیمار
1ـ انسولین نشانه‌های دیابت را برطرف میكند، ولی آن را درمان قطعی نمی‌كند.
2ـ دستورات پزشك را در مورد برنامه درمانی، رژیم غذایی اختصاصی، كاهش وزن، فعالیت بدنی، بهداشت شخصی، اجتناب از عفونت، و زمان تزریق انسولین و خوردن رعایت كنید.
3ـ غذا را به طور منظم میل كنید و نوبت صرف هیچ غذایی را حذف نكنید.
4ـ انجام آزمونهای ادراری به عنوان راهنمایی برای تنظیم مقدار مصرف و موفقیت در درمان ضرورت اساسی دارد.
5ـ باید بتوانید نشانه‌های كمی قند خون را تشخیص دهید، زیرا كمی قند خون ناشی از مصرف انسولین خطرناك است و ممكن است در صورت طولانی شدن زمان آن، موجب صدمات مغزی شود.
6ـ كارت هویت پزشكی خود را همراه داشته باشید به هنگم مسافرت، انسولین و سرنگهای آن، و مواد قندی (قند یا شكلات) برای مواقع اضطراری همراه داشته باشید، و هر گونه تغییرات زمانی را از جنبه جغرافیایی برای برنامه درمانی در نظر بگیرید.
7ـ از تغییر در ترتیب مخلوط كردن انسولینها با تغییر در نوع سرنگ یا سوزن خودداری نمایید.
8ـ استفاده از حشیش ممكن است احتیاج به انسولین را افزایش دهد.
9ـ كشیدن سیگار جذب انسولین تزریق شده از راه زیرجلدی را كاهش می‌دهد. از كشیدن سیگار طی 30 دقیقه پس از تزریق انسولین خودداری كنید.
مصرف در سالمندان: این بیماران ریسك بالاتری برای ابتلا به سكته مغزی، MIو هیپوگلیسمی دارند.
مصرف در شیردهی: مصرف دارو تحت نظارت پزشك باشد.
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: هورمون پانكراس.
طبقه‌بندی درمانی: ضد دیابت.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
نام‌های تجاری: Actrapid, Penfill ، Insuman Rapid
عوارض جانبی
قلبی ـ ‌عروقی: درد قفسه سینه.
دستگاه گوارش: خشكی دهان.
تنفسی: افزایش سرفه، عفونت مجاری تنفسی، دیس پنه، كاهش عملكرد ریوی.
پوست: كهیر، خارش، قرمزی، سوزش، ورم، گرما در محل تزریق.
متابولیك: كمی قند خون، زیادی قند خون (اثر واجهشی یا سوموجی).
سایر عوارض: آتروفی چربی، هیپرتروفی چربی، واكنش‌های حساسیتی (آنافیلاكسی، راش).
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: علائم و نشانه‌های كمی قند خون (تاكیكاردی، طپش قلب، اضطراب، گرسنگی، تهوع، تعریق بیش از حد، لرزش، رنگ پریدگی، بی قراری، سردرد، اختلال گفتاری و حركتی).
درمان: كمی قند خون باید درمان شود. در میان بیماران به نشانه‌های وی بستگی دارد. اگر بیمار هوشیار باشد، مقدار 15-10 گرم كربوهیدرات خوراكی با شروع اثر سریع تجویز می‌شود. در صورت تداوم علائم و نشانه‌های مصرف بیش از حد، مقدار 10 گرم دیگر كربوهیدرات به بیمار داده می‌شود. اگر بیمار هوشیار نباشد، باید با تزریق وریدی و یك باره محلول دكستروز 50 درصد گلوكز خون را بلافاصله افزایش داد. با سرعت mg/kg/min20-10 براساس میزان قند می‌توان گلوكاگون تزریقی یا اپی نفرین به صورت تزریق زیرجلدی به بیمار تجویز كرد. هر دو دارو غلظت گلوكز خون را با تحریك گلیكوژنولیز طی چند دقیقه افزایش می‌دهند. تزریق وریدی مایعات و الكترولیتها (مانند پتاسیم) ممكن است برای تصحیح عدم تعادل الكترولیتها و مایعات ضروری باشند.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Injection: 100 IU/ml
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: هورمون پانكراس.
طبقه‌بندی درمانی: ضد دیابت.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
نام‌های تجاری: Actrapid, Penfill ، Insuman Rapid
عوارض جانبی
قلبی ـ ‌عروقی: درد قفسه سینه.
دستگاه گوارش: خشكی دهان.
تنفسی: افزایش سرفه، عفونت مجاری تنفسی، دیس پنه، كاهش عملكرد ریوی.
پوست: كهیر، خارش، قرمزی، سوزش، ورم، گرما در محل تزریق.
متابولیك: كمی قند خون، زیادی قند خون (اثر واجهشی یا سوموجی).
سایر عوارض: آتروفی چربی، هیپرتروفی چربی، واكنش‌های حساسیتی (آنافیلاكسی، راش).
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: علائم و نشانه‌های كمی قند خون (تاكیكاردی، طپش قلب، اضطراب، گرسنگی، تهوع، تعریق بیش از حد، لرزش، رنگ پریدگی، بی قراری، سردرد، اختلال گفتاری و حركتی).
درمان: كمی قند خون باید درمان شود. در میان بیماران به نشانه‌های وی بستگی دارد. اگر بیمار هوشیار باشد، مقدار 15-10 گرم كربوهیدرات خوراكی با شروع اثر سریع تجویز می‌شود. در صورت تداوم علائم و نشانه‌های مصرف بیش از حد، مقدار 10 گرم دیگر كربوهیدرات به بیمار داده می‌شود. اگر بیمار هوشیار نباشد، باید با تزریق وریدی و یك باره محلول دكستروز 50 درصد گلوكز خون را بلافاصله افزایش داد. با سرعت mg/kg/min20-10 براساس میزان قند می‌توان گلوكاگون تزریقی یا اپی نفرین به صورت تزریق زیرجلدی به بیمار تجویز كرد. هر دو دارو غلظت گلوكز خون را با تحریك گلیكوژنولیز طی چند دقیقه افزایش می‌دهند. تزریق وریدی مایعات و الكترولیتها (مانند پتاسیم) ممكن است برای تصحیح عدم تعادل الكترولیتها و مایعات ضروری باشند.

برگرفته از : دارونما





عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

(انسولین رگولار) (عوارض انسولین رگولار) ()