پرسشکده مرجع پرسش و پاسخ فارسی ایران

مسئله‌ی مهم آن است که هرگز از سؤال‌کردن دست برندارید. برای هر حس کنجکاوی، یک پاسخ وجود دارد.

نمی دانید؟! بپرسید!

می دانید؟! پاسخ دهید!


موارد و عوارض مصرف فلکیناید استات (Flecainide Acetate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی فلکیناید استات چیست؟

1 پاسخ 1

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف) تاكیكاردی بطنی
بزرگسالان: مقدار 100 میلی‌گرم هر 12 ساعت مصرف می‌شود. به این مقدار می‌توان هر چهار روز 50 میلی‌گرم دو بار در روز افزود تا اثربخشی دارو حاصل شود. حداكثر مقدار مصرف mg/day 400 است.
ب) تاكیكاردی گهگیر فوق بطنی، فلوتر یا فیبریلاسیون گهگیر دهلیزی در بیماران فاقد بیماری ساختار قلب.
بزرگسالان: مقدار 50 میلی‌گرم هر 12 ساعت مصرف می‌شود. به این مقدار می‌توان هر چهار روز 50 میلی‌گرم دو بار در روز افزود تا اثربخشی دارو حاصل شود. حداكثر مقدار مصرف mg/day 300 است.
مقدار مصرف در نارسایی کلیوی: در بیماران دچار اختلال كار كلیه (كلیرانس كراتینین كمتر از ml/min 35) با mg/day 100 (50 میلی‌گرم دو بار در روز) شروع می‌شود. مقدار مصرف را می‌توان با احتیاط در فاصله زمانی بیش از چهار روز اضافه كرد. در بیماران دچار نارسایی كمتر شدید كلیوی، مقدار اولیه 100 میلی‌گرم هر 12 ساعت است كه با احتیاط در فاصله زمانی بیش از چهار روز اضافه می‌شود.
در نارسایی قلبی و عملکرد غیر طبیعی میوکارد دوز شروع دارو نباید از 100 میلی‌گرم هر 12 ساعت بیشتر گردد. دوز شروع معمول 50 میلی‌گرم دو بار در روز می‌باشد.
عوارض جانبی:
ملاحظات اختصاصی
1- كمی یا زیادی پتاسیم خون ممكن است اثر دارو را تغییر دهد، و بنابراین، باید قبل از شروع درمان تصحیح شوند.
2- درمان بیماران دچار CHF نشانه‌دار، اختلال عملكرد گره سینوسی، تاكیكاردی بطنی مداوم، یا بیماری زمینه‌ای ساختاری قلب و بیمارانی كه می‌خواهند داروی ضد آریتمی خود را عوض كنند و نیز كسانی كه قطع مصرف داروهای ضد آریتمی فعلی آنها با احتمال آریمی خطرناك همراه است در بیمارستان و تحت نظارت دقیق شروع شود.
3- مقادیر سرشار دارو ممكن است آریتمی را تشدید كرده و بنابراین توصیه نمی‌شود. به ‌دلیل نیم‌عمر طولانی دارو تنظیم مقدار آن حداقل هر چهار روز انجام شود.
4- اكثر بیماران می‌توانند برنامة درمانی مصرف هر 12 ساعت دارو را حفظ كنند، ولی بعضی از بیمارن نیاز دارند هر 8 ساعت دارو مصرف كنند.
5- مصرف دو بار در روز به همكاری بیمار كمك می‌كند.
6- ظهور اثر درمانی كامل دارو ممكن است 5-3 روز طول بكشد. تا ظهور اثر كامل دارو می‌توان از تزریق وریدی لیدوكائین استفاده كرد.
7- فلكائینید یك داروی ضد آریتمی گروه IC است. میزان بروز عوارض جانبی آن با افزایش حداقل غلظت سرمی به بیش از mcg/ml 7/0 بیشتر می‌شود. غلظت خونی دارو به ‌طور دوره‌ای اندازه‌گیری شود، به خصوص در بیماران مبتلا به نارسایی كلیوی یا CHF.
8- دارو ممكن است آستانه تحریك ضربان‌ساز درون قلبی را به‌ طور حاد یا مزمن افزایش دهد و ریتمهای فرابطنی را مهار سازد. آستانه تحریك ضربان‌ساز قبل از مصرف دارو، یك ‌هفته بعد از شروع درمان، و به‌ طور مرتب بعد از آن تعیین شود. این دارو، برای بیمارانی كه آستانه تحریك پایین دارند یا ضربان‌ساز مصنوعی آنها قابل برنامه‌ریزی نیست، نباید تجویز شود، مگر آنكه امكان رهاسازی ضربان‌ساز وجود داشته باشد.
9- در CHF و اختلال كار میوكارد، مقدار مصرف اولیه نباید بیش از 100 میلی‌گرم هر 12 ساعت باشد. مقدار معمول اولیه 50 میلی‌گرم هر 12 ساعت است.
10- مصرف دارو در اختلال كار كبد به‌ طور كامل ارزیابی نشده است؛ با این وجود، از آنجا كه فلكائینید به ‌طور گسترده متابولیزه می‌شود (احتمالاً در كبد) این دارو در بیماران دچار اختلال قابل توجه كار كبد فقط هنگامی تجویز شود كه منافع دارو بر مضار آن ارجح باشد. كاهش مقدار مصرف ممكن است ضروری باشد، و بیماران از نظر بروز علائم مسمومیت به‌ دقت پیگیری شوند؛ غلظت سرمی دارو نیز اندازه‌گیری شود.
11- دارو می‌تواند باعث افزایش مورتالیته و یا ایست قلبی غیر کشنده گردد. مصرف آن باید به مواردی که نفع دارو بیش از ضرر آن است محدود گردد.
تداخل دارویی:
تداخل دارویی
مصرف همزمان با دیگوكسین ممكن است غلظت سرمی دیگوكسین را افزایش دهد.
مصرف همزمان با مسدودكننده گیرنده بتا آدرنژیك (مانند پروپرانولول) ممكن است سبب بروز اثرات اضافی اینوتروپیك منفی شود.
در صورت مصرف همزمان با سایر داروهای ضد آریتمی، ممكن است اثرات قلبی اضافی سینرژیستیك، یا آنتاگونیستی بروز كرده و عوارض جانبی اضافی دیده شود. به‌ عنوان مثال، آمیودارون ممكن است غلظت سرمی فلكاینید را افزایش دهد؛ دیسوپیرامید ممكن است اثر اینوتروپیك منفی اضافی ایجاد كند؛ وراپامیل نیز ممكن است اثر اینوتروپیك منفی اضافی داشته باشد و اختلال عملكرد گرة AV را تشدید كند.
مصرف همزمان با داروهای اسیدی یا قلیایی‌كننده باعث تغییر PH ادرار می‌شود، به نوبة خود دفع فلكاینید را تغییر می‌دهد؛ افزایش PH باعث كاهش دفع فلكاینید و كاهش PH سبب افزایش دفع آن می‌شود؛ در صورت تجویز داروهای كاهنده PH (مانند كلرور آمونیم) یا افزاینده PH (مانند مقادیر زیاد ضد اسیدها، مهاركننده‌های كربنیك‌انیدراز، سدیم بیكربنات) بیمار از نظر غلظت سمی یا سطح زیردرمانی پیگیری شود. سایمتیدین ممكن است هم كلیرانس كلیوی و هم غیر كلیوی فلكاینید را كاهش دهد.
مصرف همزمان با داروی ریتوناویر می‌تواند باعث افزایش شدید سطح سرمی و سمیت فلکاینید گردد. مصرف همزمان این دو دارو منع می‌شود.
مکانیسم اثر:
مکانیسم اثر
اثر ضد آریتمی: یك داروی ضد آریتمی از گروه IC است كه اتوماتیسته گره SA را فرونشانده و هدایت در دهلیز، گره AV، بطنها و مسیرهای فرعی و سیستم پوركنژ را طولانی می‌سازد؛ بیشترین اثر نافذ را بر سیستم هیس ـ پوركنژ دارد، به طوری كه می‌توان این اثر را با پهن‌شدن كمپلكس QRS دید. این كار به طولانی‌شدن فاصلة QT منجر می‌شود؛ بر دوره پتانسیل عمل اثر نسبتاً كمی دارد، به استثنای رشته‌های پوركنژ، كه دوره پتانسیل آنها را كوتاه می‌كند. یك اثر آریتموژنیك ممكن است به‌دلیل اثر قوی دارو بر سیستم هدایتی ایجاد شود. در بیماران دچار بیماری گرة سینوسی (سندرم سینوس بیمار) این دارو بیشترین اثر را دارد. فلكائینید یك اثر اینوتروپیك منفی متوسط نیز دارد.
موارد منع مصرف و احتیاط:
موارد منع مصرف و احتیاط
موارد منع مصرف: حساسیت مفرط به دارو یا شوك كاردیوژنیك، سابقه بلوك درجه دوم یا سوم AV، بلوك شاخه‌ای شاخه راست هنگامی كه با بلوك نسبی شاخة چپ همراه است (در غیاب یك ضربان‌ساز مصنوعی). دارو دارای اثرات پروآریتمیک در بیماران مبتلا به فلاتر یا فیبریلاسیون دهلیزی می‌باشد و در این بیماران مصرف آن توصیه نمی‌شود.
موارد احتیاط: CHF، كاردیومیوپاتی، بیماری شدید كلیوی یا كبدی، طولانی‌شدن فاصلة QT، سندرم سینوس بیمار یا دیسكرازی خونی.
عوارض جانبی:
ملاحظات اختصاصی
1- كمی یا زیادی پتاسیم خون ممكن است اثر دارو را تغییر دهد، و بنابراین، باید قبل از شروع درمان تصحیح شوند.
2- درمان بیماران دچار CHF نشانه‌دار، اختلال عملكرد گره سینوسی، تاكیكاردی بطنی مداوم، یا بیماری زمینه‌ای ساختاری قلب و بیمارانی كه می‌خواهند داروی ضد آریتمی خود را عوض كنند و نیز كسانی كه قطع مصرف داروهای ضد آریتمی فعلی آنها با احتمال آریمی خطرناك همراه است در بیمارستان و تحت نظارت دقیق شروع شود.
3- مقادیر سرشار دارو ممكن است آریتمی را تشدید كرده و بنابراین توصیه نمی‌شود. به ‌دلیل نیم‌عمر طولانی دارو تنظیم مقدار آن حداقل هر چهار روز انجام شود.
4- اكثر بیماران می‌توانند برنامة درمانی مصرف هر 12 ساعت دارو را حفظ كنند، ولی بعضی از بیمارن نیاز دارند هر 8 ساعت دارو مصرف كنند.
5- مصرف دو بار در روز به همكاری بیمار كمك می‌كند.
6- ظهور اثر درمانی كامل دارو ممكن است 5-3 روز طول بكشد. تا ظهور اثر كامل دارو می‌توان از تزریق وریدی لیدوكائین استفاده كرد.
7- فلكائینید یك داروی ضد آریتمی گروه IC است. میزان بروز عوارض جانبی آن با افزایش حداقل غلظت سرمی به بیش از mcg/ml 7/0 بیشتر می‌شود. غلظت خونی دارو به ‌طور دوره‌ای اندازه‌گیری شود، به خصوص در بیماران مبتلا به نارسایی كلیوی یا CHF.
8- دارو ممكن است آستانه تحریك ضربان‌ساز درون قلبی را به‌ طور حاد یا مزمن افزایش دهد و ریتمهای فرابطنی را مهار سازد. آستانه تحریك ضربان‌ساز قبل از مصرف دارو، یك ‌هفته بعد از شروع درمان، و به‌ طور مرتب بعد از آن تعیین شود. این دارو، برای بیمارانی كه آستانه تحریك پایین دارند یا ضربان‌ساز مصنوعی آنها قابل برنامه‌ریزی نیست، نباید تجویز شود، مگر آنكه امكان رهاسازی ضربان‌ساز وجود داشته باشد.
9- در CHF و اختلال كار میوكارد، مقدار مصرف اولیه نباید بیش از 100 میلی‌گرم هر 12 ساعت باشد. مقدار معمول اولیه 50 میلی‌گرم هر 12 ساعت است.
10- مصرف دارو در اختلال كار كبد به‌ طور كامل ارزیابی نشده است؛ با این وجود، از آنجا كه فلكائینید به ‌طور گسترده متابولیزه می‌شود (احتمالاً در كبد) این دارو در بیماران دچار اختلال قابل توجه كار كبد فقط هنگامی تجویز شود كه منافع دارو بر مضار آن ارجح باشد. كاهش مقدار مصرف ممكن است ضروری باشد، و بیماران از نظر بروز علائم مسمومیت به‌ دقت پیگیری شوند؛ غلظت سرمی دارو نیز اندازه‌گیری شود.
11- دارو می‌تواند باعث افزایش مورتالیته و یا ایست قلبی غیر کشنده گردد. مصرف آن باید به مواردی که نفع دارو بیش از ضرر آن است محدود گردد.
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بی‌حس‌كننده موضعی مشتق بنزامید.
طبقه‌بندی درمانی: آنتی آریتمی بطنی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
نکات قابل توصیه به بیمار
1- مصرف سیگار باعث کاهش سطح سرمی دارو می‌گردد. از مصرف سیگار خودداری شود.
2- در مورد عوارض جانبی اطلاعات کافی به بیمار داده شود.
مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده نسبت به عوارض جانبی حساستر هستند. پیگیری دقیق توصیه می‌شوند.
مصرف در كودكان: بی‌ضرری و اثربخشی دارو در كودكان ثابت نشده است.
مصرف در شیردهی: شیردهی در دوران مصرف این دارو توصیه نمی‌شود، زیرا خطر عوارض جانبی برای شیرخوار وجود دارد.
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: سرگیجه، سردرد، خستگی، رعشه، اضطراب، بی‌خوابی، افسردگی، كسالت، پارستزی، آتاكسی، سرگیجه حقیقی، منگی، سنكوپ، ضعف مفرط.
قلبی ـ عروقی: آریتمی جدید یا تشدید آریتمی قلبی، درد قفسة‌ سینه، برافروختگی، خیز، CHF، ایست قلبی، تپش قلب.
چشم، گوش، حلق و بینی: تاری دید و سایر اختلالات بینایی.
دستگاه گوارش: تهوع، یبوست، دردشكم، سوء هاضمه، استفراغ، اسهال، بی‌اشتهایی.
پوست: بثورات پوستی.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: افزایش فواصل QT و PR، افایش مدت كمپلكس QRS، كاهش انقباضات میوكارد، اختلال در هدایت، كمی فشارخون.
درمان: پس از مصرف بیش از حد دارو به صورت حاد دستگاه گوارش توسط القا استفراغ و یا لاواژ تخلیه شود. استفاده از زغال فعال می‌تواند در رفع مسمومیت مفید واقع گردد. درمان عموماً علامتی و حمایتی همراه با پیگیری وضعیت تنفسی، فشارخون، و EKG است. داروهای اینوتروپ از جمله دوپامین و دوبوتامین می‌توان تجویز كرد. حمایت همودینامیك، از جمله استفاده از پمپ بالونی داخل آئورتی و ضربان‌ساز از طریق وریدی، ممكن است ضروری باشد. از آنجا كه دارو نیم‌عمر طولانی دارد، اقدامات حمایتی ممكن است برای مدت طولانی ضروری باشد. همودیالیز در كاهش غلظت سرمی دارو مؤثر نیست.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Tablet: 100mg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بی‌حس‌كننده موضعی مشتق بنزامید.
طبقه‌بندی درمانی: آنتی آریتمی بطنی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C
نکات قابل توصیه به بیمار
1- مصرف سیگار باعث کاهش سطح سرمی دارو می‌گردد. از مصرف سیگار خودداری شود.
2- در مورد عوارض جانبی اطلاعات کافی به بیمار داده شود.
مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده نسبت به عوارض جانبی حساستر هستند. پیگیری دقیق توصیه می‌شوند.
مصرف در كودكان: بی‌ضرری و اثربخشی دارو در كودكان ثابت نشده است.
مصرف در شیردهی: شیردهی در دوران مصرف این دارو توصیه نمی‌شود، زیرا خطر عوارض جانبی برای شیرخوار وجود دارد.
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: سرگیجه، سردرد، خستگی، رعشه، اضطراب، بی‌خوابی، افسردگی، كسالت، پارستزی، آتاكسی، سرگیجه حقیقی، منگی، سنكوپ، ضعف مفرط.
قلبی ـ عروقی: آریتمی جدید یا تشدید آریتمی قلبی، درد قفسة‌ سینه، برافروختگی، خیز، CHF، ایست قلبی، تپش قلب.
چشم، گوش، حلق و بینی: تاری دید و سایر اختلالات بینایی.
دستگاه گوارش: تهوع، یبوست، دردشكم، سوء هاضمه، استفراغ، اسهال، بی‌اشتهایی.
پوست: بثورات پوستی.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: افزایش فواصل QT و PR، افایش مدت كمپلكس QRS، كاهش انقباضات میوكارد، اختلال در هدایت، كمی فشارخون.
درمان: پس از مصرف بیش از حد دارو به صورت حاد دستگاه گوارش توسط القا استفراغ و یا لاواژ تخلیه شود. استفاده از زغال فعال می‌تواند در رفع مسمومیت مفید واقع گردد. درمان عموماً علامتی و حمایتی همراه با پیگیری وضعیت تنفسی، فشارخون، و EKG است. داروهای اینوتروپ از جمله دوپامین و دوبوتامین می‌توان تجویز كرد. حمایت همودینامیك، از جمله استفاده از پمپ بالونی داخل آئورتی و ضربان‌ساز از طریق وریدی، ممكن است ضروری باشد. از آنجا كه دارو نیم‌عمر طولانی دارد، اقدامات حمایتی ممكن است برای مدت طولانی ضروری باشد. همودیالیز در كاهش غلظت سرمی دارو مؤثر نیست.

برگرفته از : دارونما



من پاسخ بهتری دارم !


عبارت های جستجو شدهعبارت های جستجو شده

() (عوارض فلکاینید) (فلکاینید استات)