 آیا هر کس محکمتر سینه بزند یا سینه اش سرخ شود، صوابش بیشتراست؟ ملاک چیست؟
|
پرسمان در تاریخ 4 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 10:44 ب.ظ این سوال را پرسیده است.
تعداد بازدید: 286
|
|
|
|
مسأله گریه و عزادارى بر حضرت سیدالشهدا (ع) از افضل قربات است و فلسفههاى سازنده و تربیتى متعددى دارد از جمله: 1- توجه به هدف قیام امام حسین که همانا احیاى ارزشهاى دینى و جلوگیرى از انحراف بود. 2- زنده داشتن یاد و تاریخ پرشکوه نهضت حسینى، 3- الهام بخش روح انقلابى و ستم ستیزى، 4- پیوند عمیق عاطفى بین امت و الگوهاى راستین، 5- اقامه مجالس دینى در سطح وسیع و آشنا شدن تودهها با معارف دینى، 6- پالایش روح و تزکیه نفس، 7- اعلام وفادارى نسبت به مظلوم و مخالفت با ظالم و ... . اما اصل عزادارى و سوگوارى از خود اهل بیت(ع) است ولى چگونگى آن تا حدود زیادى با شیوههاى قومى و ملى عجین شده است و این آمیزش تا زمانى که مشتمل بر خلاف شرع نباشد اشکالى ندارد. داستان گریه و عزادارى پس از شهادت حضرت امام حسین(ع) از سوى امامان(ع) داستان دامنهدارى است. به مواردى اشاره مىشود: 1- امام چهارم(ع) که خود در کربلا شاهد مصائب دردناک حسین(ع) و یاران فداکار او بود و 23 سال داشت، پس از آن واقعه سوزناک تا زمانى که در قید حیات بودند یعنى مدت 34 سال طبق برخى روایات براى پدر و عزیزان خویش گریه و سوگوارى مىکرد ، (بحارالانوار، ج 46، ص 108 و 109). گریههاى امام سجاد(ع) در سختترین شرایط علاوه بر جنبه عاطفى، یکى ازراههاى مهم مبارزه و افشاگرى بود. 2- امام صادق(ع) به ابوهارون مکفوف دستور مىدهد مرثیه بسراید و آنگاه که وى مرثیه خود را مىخواند مشاهده مىنماید امام(ع) سخت گریه مىکند متوجه مىشود از صداى گریه امام صادق(ع) زنانى که پشت پرده حضور داشتهاند صداى خود را به گریه و شیون بلند کردند ، (کاملالزیارات، ابن قولویه، نقل از ره توشه راهیان نور، ویژه محرم 1376). 3- امام رضا(ع) دعبل خزایى شاعر را در ایام سوگوارى حضرت حسین(ع) به حضور مىپذیرد به او عنوان یارى دهنده اهلبیت، خوشآمد مىگوید و از وى مىخواهد در روزهاى غم و اندوه اهلبیت؛ یعنى عاشورا در مورد مصایب جد خویش اباعبدالله(ع) مرثیه بسراید ، (بحارالانوار، ج 45، ص 257). در مورد سینهزنى نیز برخى از منابع تاریخى نشان مىدهد که وقتى بنىهاشم براى اولین از مدینه به کربلا آمده و با کاروان اسراء در آن مکان برخورد نمودند به رسم عزادارى زنانشان دست به سینه مىزدند. براى آگاهى بیشتر ر . ک : 1- فلسفه شهادت و عزادارى امام حسین، سید عبدالحسین شرفالدین، مترجم: على صحت، انتشارات مرتضوى 2- حماسه حسینى، شهید مطهرى، انتشارات صدرا 3- پیامهاى عاشورا، جواد محدثى، انتشارات پیک جلال 4- عبرتهاى عاشورا، سید احمد خاتمى، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى قم 5- فرهنگ عاشورا، جواد محدثى، نشر معروف اصل وجود تعزیه و عزاداری برای امام حسین (ع ) و ائمه اطهار(ع ) دارای پشتوانه محکمی از احادیث و روایات معتبر و سیره ائمه اطهار(ع ) می باشد که اصلا قابل خدشه نیست . مراسم سوگواری عاشورا, (عزاداری , تعزیه خوانی , مراسم روضه خوانی و...) از پیش از صفویه در ایران به ویژه خراسان عصر تیموری رواج داشته و کتاب روضه الشهدا از ملا حسین کاشفی (م 910) برای محافل روضه خوانی خراسان تألیف شده بوده است آن هم در روزگاری که هنوز پای شاه اسماعیل به خراسان نرسیده و قزلباشان شیعه در آنجا حضور و نفوذی نداشتند. در عصر حضور ائمه معصومین (ع ) و پیامبر اکرم (ص ) نیز برگزاری تعزیه برای شهداء و مرحومین امری رایج بوده است که می توان به : برگزاری مراسم عزاداری برای حمزه سیدالشهداء توسط زنان مدینه , برگزاری مراسم عزاداری برای امام حسین (ع ) توسط کاروان اسرا به مدت سه روز در شام و بعد از برگشتن از شام بر سر قبر مطهر امام حسین (ع ) در کربلا, و سپس در مدینه اشاره نمود و حتی امامان معصوم (ع ) نیز برای عزاداری جدشان هر ساله تشکیل مراسم عزاداری می دادند, (ر.ک : رسول جعفریان , صفویه از ظهور تا زوال , ص 237) اما سبک عزاداری به فرهنگ هر قومی بر می گردد. به عبارت دیگر تعزیه از مقوله هنر است که ممکن است در آن از موارد مشابه حتی از کشورها و آئین های دیگر تقلید شود, و این تا جایی که با ارزشها و معارف اسلامی مغایرت نداشته باشد مشکلی ندارد. در عین حال برخی از منابع تاریخی برآنند که نخستین بار زنان بنی هاشم هنگام ورود به کربلا به رسم عزاداری به سینه خود می زدند. آنچه در روایات فراوان مورد سفارش و تأکید است عزاداری و محزون و گریان بودن در مصیبت شهادت و مظلومیت و فقدان اولیای الهی به ویژه سالار شهیدان، امام حسین(ع) است. شکل عزاداری و چگونگی آن به حسب عرف و عادت و مراسم و فرهنگ جامعه ای مختلف است و در روایات بر شکل خاصی از آن تأکید نشده است.
برگرفته از پرسمان
پرسمان در تاریخ 4 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 10:44 ب.ظ به این سوال جواب داده است.
|
|
|
|