جستجوجستجو
تبلیغات
تبلیغات متنی
فروشگاه کامپیوتر فیض

نازلترین قیمت بازار در حوزه کامپیوتر و لوازم جانبی

تبلیغات
تبلیغات

پرسشکده > علم و دانش > پزشکی و سلامت
پیوند همیشگی پرسش
    موارد و عوارض مصرف دیازپام (Diazepam) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی دیازپام چیست؟
پزشک آنلاین در تاریخ 12 فروردین ماه سال 1393 در ساعت 12:00 ق.ظ این سوال را پرسیده است.

تعداد بازدید: 5705
گزارش تخلف
پیوند همیشگی پاسخ
موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
الف) اضطراب و فشار عصبی.
بزرگسالان: بسته به شدت علائم، از راه خوراکی، مقدار 10-2 میلی گرم 4-2 بار در روز، یا از راه تزریق عضلانی یا وریدی، مقدار 5-2 میلی گرم مصرف می شود. در صورت لزوم، مصرف از راه تزریقی طی 4-3 ساعت تکرار می شود.
ب) سندرم قطع مصرف حاد الکل.
بزرگسالان: از راه خوراکی، در 24 ساعت اول، مقدار 10 میلی گرم 4-3 بار در روز مصرف می شود و سپس در صورت لزوم، به 5 میلی گرم 4-3 بار در روز و یا در صورت نیاز (PRN) کاهش می یابد. از راه تزریق عضلانی یا وریدی آهسته، مقدار 10 میلی گرم و در صورت لزوم، طی 4-3 ساعت مقدار 10-5 میلی گرم دیگر مصرف می شود.
پ) درمان کمکی در اسپاسم عضلات اسکلتی.
بزرگسالان: از راه خوراکی، مقدار 10-2 میلی گرم 4-3 بار در روز، یا از راه تزریق عضلانی یا وریدی آهسته، مقدار 10-5 میلی گرم مصرف می شود. در صورت لزوم، طی 4-3 ساعت این مقدار مصرف تکرار می گردد.
ت) کزاز.
شیرخوار یک ماهه تا کودکان پنج ساله : مقدار 2-1 میلی گرم تزریق عضلانی یا وریدی آهسته و طی 4-3 ساعت تکرار می شود.
کودکان پنج ساله و بیشتر: مقدار 10-5 میلی گرم هر 4-3 ساعت به صورت محلول یا وریدی آهسته، بر حسب نیاز، مصرف می شود.
ث) درمان کمکی در اختلالات تشنجی.
بزرگسالان: مقدار 10-2 میلی گرم 4-2 بار در روز مصرف می شود.
کودکان شش ماهه و بزرگتر : مقدار 2-1 میلی گرم 4-3 بار در روز از راه خوراکی مصرف می شود.
ج) درمان کمکی در بی حسی و آندوسکوپی.
بزرگسالان: مقدار 10-5 میلی گرم قبل از جراحی تزریق عضلانی می شود و یا درست قبل از عمل به آهستگی تزریق وریدی می شود. مقدار مصرف برای دستیابی به اثر مطلوب متغیر است. مقدار مصرف معمولاً کمتر از 10 میلی گرم است، امّا تا 20 میلی گرم هم ممکن است تجویز شود. علائمی همچون آرام صحبت کردن می تواند به انتخاب دوز درست کمک کند. استفاده از این داروها می تواند مصرف مخدرها را به 1.3 برساند یا نیاز به مصرف را از بین ببرد.
چ) درمان صرع مداوم.
بزرگسالان: مقدار 10-5 میلی گرم ترجیحاً تزریق وریدی یا عضلانی می شود و در صورت لزوم در فواصل هر 15-10 دقیقه، تا دستیابی به حداکثر مقدار مصرف mg 30 تکرار می شود. در صورت لزوم این مقدار هر 4-2 ساعت تکرار می شود.
کودکان یک ماهه تا پنج ساله: مقدار mg/kg 0.2-0.5 تزریق وریدی شده و در صورت لزوم هر 5-2 دقیقه، تا دستیابی به حداکثر مقدار مصرف 5 میلی گرم، تکرار می شود. این مقدار مصرف، در صورت لزوم، طی 4-2 ساعت تکرار می شود.
mg 1 وریدی هر 2 تا 5 دقیقه تا حداکثر mg 10 در صورت نیاز هر 2 الی 4 ساعت تکرار شود.
کودکان پنج ساله و بزرگتر: کنترل تشنج حاد تکرارشونده در بیمارانی که اکنون داروی ضد تشنج مصرف می کنند.
کودکان 12 سال و بالاتر: mg/kg 0.2 به صورت استعمال رکتال با اپلیکاتور در صورت نیاز دوز بعدی را می توان 4 الی 12 ساعت بعد تجویز نمود.
کودکان 6 الی 11 سال: mg/kg 0.3 به صورت استعمال رکتال با اپلیکاتور، دوز دوم را می توان 4 الی 12 ساعت بعد در صورت نیاز تجویز نمود.
کودکان 2 الی 5 سال: mg/kg 0.5 به صورت اسعتمال رکتال با اپلیکاتور، دوز دوم را می توان در صورت نیاز 4 الی 12 ساعت بعد تجویز نمود.
عوارض جانبی:
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: اغتشاش شعور، خواب آلودگی، لتارژی، اثر خماری، آتاکسی، سرگیجه، سنکوپ، کابوس شبانه، خستگی، اختلال در تکلم، سردرد، عصبانیت، احساس سرخوشی، فراموشی، تغییر در خصوصیات EEG، هالوسیناسیون، بی خوابی، اضطرابهای پارادوکسیکال، درد.
قلبی ـ عروقی: کلاپس قلبی - عروقی- کمی گذرای فشار خون، برادیکاردی، (با تزریق وریدی).
پوست: بثورات پوستی، کهیر.
چشم: دوبینی، تاری دید.
دستگاه گوارش: یبوست، تهوع.
ادراری ـ تناسلی: بی اختیاری یا احتباس ادرار.
موضعی: درد، فلبیت در محل تزریق، کنده شدن پوست در محل تزریق وریدی.
سایر عوارض: دیسکرازی خونی، ضعف تنفسی، اختلال تلفظ، اختلال عملکرد کبدی، تغییر در میل جنسی، نکروز بافتی (با تزریق داخل شریانی)، اسیدوز لاکتیک (با تزریق وریدی مقادیر زیاد).
توجه : در صورت بروز حساسیت مفرط و به دنبال آن بروز واکنشهای متناقض، مانند حالت هیجانی حاد مفرط، اضطراب، توهمات، افزایش اسپاسم عضلات، بیخوابی یا خشم، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: خواب آلودگی، اغتشاش شعور، اغما، کاهش عملکرد رفلکس‌ها، تنگی نفس، اشکال در تنفس، کمی فشار خون، برادیکاردی، اختلال در تکلم و عدم توانایی در راه رفتن یا در برقراری تعادل بدن.
درمان: تا برطرف شدن اثر دارو، باید فشار خون و تنفس بیمار حمایت شود. علائم حیاتی باید پیگیری شود، تنفس مکانیکی از طریق لوله داخل نای برای حفظ راه تنفسی و رساندن اکسیژن کافی به بدن بیمار ممکن است لازم باشد. فلومازنیل آنتاگونیست اختصاصی بنزودیازپینها میتواند سودمند باشد اما در هنگام تشنج نباید تزریق شود. برای درمان کمی فشارخون، می توان از مایعات تزریقی و تنگ کننده عروق، مانند دوپامین و فنیلافرین، بر حسب نیاز، استفاده کرد.
در صورت هوشیار بودن بیمار، باید او را وادار به استفراغ کرد، و در صورتی که دارو به تازگی مصرف شده باشد، باید معده را شستشو داد. این عمل را در صورتی باید انجام داد که لوله تراشه، برای جلوگیری از آسپیراسیون گذاشته شده باشد. بعد از ایجاد استفراغ یا شستشوی معده، ذغال فعال همراه با یک مسهل به صورت مقدار واحد به بیمار داده می شود. دیالیز در خارج کردن دارو از بدن ارزش محدودی دارد.
تداخل دارویی:
تداخل دارویی
1- دیازپام اثرات مضعف CNS فنوتیازین ها، داروهای مخدر، باربیتوراتها، الکل، ضدهیستامین ها، مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO)، بیهوش ‌کننده‌های عمومی و داروهای ضد افسردگی را تشدید می کند. از مصرف همزمان خودداری کنید.
2- سایمتیدین، فلوکستین، ایزونیازید، متوپرولول، والپروییک اسید و احتمالاً دی سولفیرام متابولیسم کبدی دیازپام را کاهش داده و باعث افزایش غلظت خونی آن می شوند. بیمار را به دقت مانیتور کنید.
3- ضد اسیدها ممکن است سرعت جذب دیازپام را کاهش دهند. لذا از مصرف همزمان خودداری کنید یا فاصله زمانی بین مصرف آنتی اسید و دیازپام برقرار سازید (1 الی 2 ساعت قبل و یا 2 الی 4 ساعت بعد).
4- هالوپریدول: هالوپریدول ممکن است الگوی حملات ناگهانی را در بیمارانی که با دیازپام درمان شده اند، تغییر دهد. همچنین، بنزودیازپین ها ممکن است غلظت سرمی هالوپریدول را کاهش دهند. از مصرف همزمان خودداری کنید.
5- دیگوگسین: دیازپام ممکن است کلیرانس دیگوکسین را کاهش دهد، بیمار از نظر علائم مسمومیت با دیگوکسین باید پیگیری شود.
6- مصرف همزمان با داروهایی مانند پانکرونیوم و سوکسینیل کولین موجب تشدید و طولانی شدن ضعف تنفسی می شود. از مصرف همزمان خودداری کنید.
7- سیگار کشیدن زیاد متابولیسم دیازپام را تسریع می کند و اثربخشی بالینی آن را کاهش می دهد. از مصرف همزمان خودداری کنید.
8- داروهای خوراکی جلوگیری کننده از بارداری ممکن است متابولیسم دیازپام را مختل سازند. بیمار را با دقت مانیتور کنید.
9- دیازپام ممکن است اثر درمانی لوودوپا را مهار سازد. بیمار را به دقت مانیتور کنید.
10- دیلتیازم: دیلتیازم ممکن است اثرات سرکوب کنندگی مرکزی دیازپام را افزایش داده و یا طولانی کند. از دوزهای پایین تر دیازپام استفاده نمایید.
11- فلوکونازول، ایتراکونازول، کتوکونازول ممکن است باعث افزایش و طولانی تر شدن غلظت خونی، اثرات سرکوب کنندگی مرکزی و نارسایی سایکوموتور ناشی از دیازپام شوند. از مصرف همزمان خودداری کنید.
12- رانیتیدین ممکن است جذب گوارشی دیازپام را کاهش دهد. بیمار را از نظر اثرات دارو مانیتور نمایید.
تداخل با گیاهان
گیاهانی که ممکن است اثر آرام بخشی داشته باشند مانند کاوا، ملاتونین، والرین و Hypericum perforatum می توانند اثرات سرکوب کنندگی مرکزی را افزایش دهند. از مصرف همزمان خودداری کنید.
تداخل با روش زندگی
مصرف الکل: الکل اثرات سرکوب کنندگی مرکزی را افزایش می دهد. از مصرف همزمان خودداری کنید.
کشیدن سیگار زیاد باعث افزایش متابولیسم دیازپام و کاهش اثربخشی آن می شود. توصیه به قطع مصرف سیگار نمایید.
مکانیسم اثر:
مکانیسم اثر
اثر ضد اضطراب و تسکین بخش - خواب آور: دیازپام موجب تضعیف CNS در سطوح زیر قشری و سیستم لیمبیک می شود. این دارو با تأثیرگذاری بر واسطه عصبی اسید گاما آمینوبوتیریک (GABA) بر روی گیرنده های آن در سیستم فعال کننده مشبک صاعد (ARAS) (که مهار و انسداد تحریک قشر مغز و سیستم لیمبیک را افزایش می دهد)، اثر ضد اضطراب خود را اعمال می کند.
اثر ضد تشنج: دیازپام با تشدید مهار پیش سیناپسی، از گسترش فعالیتهای تشنجی کانونهای صرع زا در قشر مغز، تالاموس و سیستم لیمبیک جلوگیری می کند.
اثر فراموشی دهنده: مکانیسم این اثر شناخته نشده است.
اثر شل کننده عضلات اسکلتی: مکانیسم دقیق این اثر مشخص نشده است، ولی به نظر می رسد دیازپام این اثر خود را از طریق مهار مسیرهای آوران چندسیناپسی اعمال می کند.
موارد منع مصرف و احتیاط:
موارد منع مصرف و احتیاط
موارد منع مصرف: بیماران مبتلا به میاستنیگراویس، حساسیت مفرط شناخته شده نسبت به دارو، گلوکوم با زاویه باریک حاد، شوک، اغما (اثر خواب آور یا کاهنده فشار خون دارو ممکن است طولانی شود یا شدت یابد)، مسمومیت حاد با الکل همراه با افت علائم حیاتی (این دارو ممکن است ضعف CNS را تشدید کند)، در شیرخواران کوچکتر از 6 ماه (متابولیسم آهسته دارو موجب تجمع آن خواهد شد).
موارد احتیاط :
الف) پسیکوز (در این گونه بیماران به ندرت مؤثر است و ممکن است سبب بروز واکنشهای متناقض شود)، میاستنیگراویس یا بیماری پارکینسون (ممکن است موجب تشدید این اختلالات شود)، اختلال در عملکرد کبد یا کلیه (دفع دارو طولانی می شود)، در بیماران سالخورده یا ناتوان (این افراد به اثرات CNS دارو حساس تر هستند)، در بیماران مستعد به اعتیاد یا سوء استفاده از دارو.
ب) قطع ناگهانی مصرف دیازپام ممکن است موجب بروز حملات ناگهانی در بیماران مبتلا به اختلالات تشنجی شود.
پ) مصرف دیازپام تزریقی در بیماران مبتلا به صرع کوچک یا سندرم Gastaut- Lennox ممکن است سبب بروز صرع مداوم تونیک شود.
عوارض جانبی:
عوارض جانبی
اعصاب مرکزی: اغتشاش شعور، خواب آلودگی، لتارژی، اثر خماری، آتاکسی، سرگیجه، سنکوپ، کابوس شبانه، خستگی، اختلال در تکلم، سردرد، عصبانیت، احساس سرخوشی، فراموشی، تغییر در خصوصیات EEG، هالوسیناسیون، بی خوابی، اضطرابهای پارادوکسیکال، درد.
قلبی ـ عروقی: کلاپس قلبی - عروقی- کمی گذرای فشار خون، برادیکاردی، (با تزریق وریدی).
پوست: بثورات پوستی، کهیر.
چشم: دوبینی، تاری دید.
دستگاه گوارش: یبوست، تهوع.
ادراری ـ تناسلی: بی اختیاری یا احتباس ادرار.
موضعی: درد، فلبیت در محل تزریق، کنده شدن پوست در محل تزریق وریدی.
سایر عوارض: دیسکرازی خونی، ضعف تنفسی، اختلال تلفظ، اختلال عملکرد کبدی، تغییر در میل جنسی، نکروز بافتی (با تزریق داخل شریانی)، اسیدوز لاکتیک (با تزریق وریدی مقادیر زیاد).
توجه : در صورت بروز حساسیت مفرط و به دنبال آن بروز واکنشهای متناقض، مانند حالت هیجانی حاد مفرط، اضطراب، توهمات، افزایش اسپاسم عضلات، بیخوابی یا خشم، باید مصرف دارو قطع شود.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: خواب آلودگی، اغتشاش شعور، اغما، کاهش عملکرد رفلکس‌ها، تنگی نفس، اشکال در تنفس، کمی فشار خون، برادیکاردی، اختلال در تکلم و عدم توانایی در راه رفتن یا در برقراری تعادل بدن.
درمان: تا برطرف شدن اثر دارو، باید فشار خون و تنفس بیمار حمایت شود. علائم حیاتی باید پیگیری شود، تنفس مکانیکی از طریق لوله داخل نای برای حفظ راه تنفسی و رساندن اکسیژن کافی به بدن بیمار ممکن است لازم باشد. فلومازنیل آنتاگونیست اختصاصی بنزودیازپینها میتواند سودمند باشد اما در هنگام تشنج نباید تزریق شود. برای درمان کمی فشارخون، می توان از مایعات تزریقی و تنگ کننده عروق، مانند دوپامین و فنیلافرین، بر حسب نیاز، استفاده کرد.
در صورت هوشیار بودن بیمار، باید او را وادار به استفراغ کرد، و در صورتی که دارو به تازگی مصرف شده باشد، باید معده را شستشو داد. این عمل را در صورتی باید انجام داد که لوله تراشه، برای جلوگیری از آسپیراسیون گذاشته شده باشد. بعد از ایجاد استفراغ یا شستشوی معده، ذغال فعال همراه با یک مسهل به صورت مقدار واحد به بیمار داده می شود. دیالیز در خارج کردن دارو از بدن ارزش محدودی دارد.
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بنزودیازپین.
طبقه‌بندی درمانی: ضد اضطراب، شل کننده عضلانی، ضد تشنج، آرام‌بخش، خواب آور Amnestic.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
نام‌های تجاری: Diazepam Desitin , Stesolid RT
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی بنزودیازپینها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می شود:
1- در صورت تجویز این دارو با مخدرها برای عمل آندوسکوپی، مقدار مصرف داروهای مخدر باید حداقل تا کاهش یابد.
2- شکل تزریقی دیازپام ممکن است با محلول نرمال سالین رقیق شود.
3- دیازپام با پلاستیک تداخل دارد. از این روی، این دارو را نباید در سرنگهای پلاستیکی نگهداری و یا از طریق دستگاه پلاستیکی انفوزیون تزریق کرد، زیرا از فراهمی زیستی دارو کم خواهد کرد.
4- تزریق وریدی دارو به دلیل جذب سریع هماهنگ آن ترجیح داده می شود.
5- تزریق وریدی دارو باید به آهستگی و به طور مستقیم به داخل ورید بزرگ، با سرعت حداکثر تا پنج میلی گرم در دقیقه برای بزرگسالان یا mg/kg 0.25 طی سه دقیقه برای کودکان انفوزیون شود. برای جلوگیری از نشت دارو به بافت های اطراف رگ، دیازپام نباید در داخل وریدهای کوچک تزریق گردد. محل انفوزیون از نظر بروز فلبیت باید مورد بررسی قرار گیرد. اگر تزریق مستقیم وریدی غیرممکن باشد، می توان آن را به طور مستقیم به داخل لوله تزریقی، در نزدیک ترین نقطه محل ورود به رگ تزریق کرد تا از نشت دارو به بافتهای اطراف جلوگیری شود.
6- انفوزیون مداوم وریدی دیازپام توصیه نمی شود.
7- تزریق عضلانی دارو باید به طور عمیق در داخل عضله دلتوئید انجام شود. برای اطمینان از عدم ورود سوزن به شریان، قبل از تزریق باید آسپیره کرد. تزریق عضلانی فقط در صورتی انجام می گیرد که تزریق وریدی یا مصرف خوراکی این دارو امکان پذیر نباشد.
8- برای جلوگیری از خطرات احتمالی، بعد از تزریق دیازپام، بیمار باید حداقل سه ساعت تحت نظر باشد. تجهیزات احیای بیمار باید دم دست باشند.
9- در طی درمان طولانی مدت، باید شمارش سلولهای خون و عملکرد کبد به طور دورهای پیگیری گردند.
10- در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبد یا کلیه مقادیر مصرف کمتر دارو مؤثر هستند.
11- برای جلوگیری از آسپیراسیون، باید رفلکس حلقی (gag)، بعد از آندوسکوپی و قبل از شروع مصرف خوراکی دیازپام، بررسی گردد.
12- در صورت مصرف دیازپام به عنوان درمان کمکی در اختلالات تشنجی، احتمال افزایش گذرای دفعات و شدت حملات تشنجی وجود دارد. اقدامات احتیاطی لازم باید به عمل آیند.
13- دیازپام را نباید با هیچ دارویی در سرنگ یا در ظرف انفوزیون مخلوط کرد.
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
دیازپام ممکن است باعث افزایش تستهای کبدی شود.
درمان با دیازپام ممکن است نتایج آزمون عملکرد کبد را افزایش دهد. تغییرات الگوی الکتروآنسفالوگرافی (EEG) باید پیگیری شوند. معمولاً ولتاژ پایین و فعالیت سریع ممکن است طی درمان و بعد از قطع مصرف دیازپام بروز کند.
نکات قابل توصیه به بیمار:
نکات قابل توصیه به بیمار
مصرف طولانی مدت این دارو ممکن است موجب وابستگی جسمی و روانی گردد.
تغییر وضعیت ناگهانی می تواند موجب سرگیجه شود. برای جلوگیری از سقوط و آسیب دیدگی، قبل از خارج شدن از تختخواب، چند دقیقه نیم خیز بمانید.
سیگار کشیدن زیاد، متابولیسم دیازپام را افزایش می دهد و اثربخشی آن را کم می کند.
در صورت باردار شدن فوراً به پزشک اطلاع دهید.
طی درمان با این دارو، از مصرف الکل خودداری کنید.
برای بهبود مزه محلول دیازپام می توان آن را با غذاهای مایع یا نیمه جامد ترکیب نمود.
به بیمار توصیه کنید از قطع ناگهانی و خودسر دارو خودداری کند.
مصرف در سالمندان
بیماران سالخورده نسبت به اثرات مضعف CNS دیازپام حساس تر هستند. در این بیماران مصرف آن باید با احتیاط همراه باشد.
به دلیل کاهش دفع دارو، در بیماران سالخورده مقادیر کمتر دیازپام معمولاً مؤثر است.
بعد از شروع درمان یا افزایش مقدار مصرف، بیماران سالخورده برای راه رفتن و انجام فعالیتهای روزانه احتیاج به کمک دارند.
با تزریق این دارو، احتمال بروز آپنه، کمی فشار خون و برادیکاردی در بیماران سالخورده افزایش می یابد.
مصرف در كودكان
بی ضرری مصرف دیازپام خوراکی در شیرخواران کوچکتر از شش ماه و بی ضرری مصرف دیازپام تزریقی در شیرخواران کوچکتر از 30 روز ثابت نشده است.
نوزادان مادرانی که در دوران بارداری به مدت طولانی دیازپام صرف کرده اند، باید به دقت تحت مراقبت قرار گیرند. این شیرخواران ممکن است نشانه های قطع مصرف دارو را نشان دهند. مصرف دیازپام طی وضع حمل ممکن است سبب شل شدن نوزاد شود.
مصرف در شیردهی: دیازپام در شیر انتشار می یابد. نوزاد شیرخوار مادری که دیازپام مصرف میکند، ممکن است دچار رخوت شود، مشکلات تغذیه و یا کاهش وزن پیدا کند. از مصرف این دارو در دوران شیردهی باید خودداری شود.
اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Tablet: 2, 5, 10mg
Injection: 15 mg/ml, 20ml
Solution: 2mg/5ml
Suppository: 5, 10mg
Enema: 5, 10mg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بنزودیازپین.
طبقه‌بندی درمانی: ضد اضطراب، شل کننده عضلانی، ضد تشنج، آرام‌بخش، خواب آور Amnestic.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
نام‌های تجاری: Diazepam Desitin , Stesolid RT
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی بنزودیازپینها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می شود:
1- در صورت تجویز این دارو با مخدرها برای عمل آندوسکوپی، مقدار مصرف داروهای مخدر باید حداقل تا کاهش یابد.
2- شکل تزریقی دیازپام ممکن است با محلول نرمال سالین رقیق شود.
3- دیازپام با پلاستیک تداخل دارد. از این روی، این دارو را نباید در سرنگهای پلاستیکی نگهداری و یا از طریق دستگاه پلاستیکی انفوزیون تزریق کرد، زیرا از فراهمی زیستی دارو کم خواهد کرد.
4- تزریق وریدی دارو به دلیل جذب سریع هماهنگ آن ترجیح داده می شود.
5- تزریق وریدی دارو باید به آهستگی و به طور مستقیم به داخل ورید بزرگ، با سرعت حداکثر تا پنج میلی گرم در دقیقه برای بزرگسالان یا mg/kg 0.25 طی سه دقیقه برای کودکان انفوزیون شود. برای جلوگیری از نشت دارو به بافت های اطراف رگ، دیازپام نباید در داخل وریدهای کوچک تزریق گردد. محل انفوزیون از نظر بروز فلبیت باید مورد بررسی قرار گیرد. اگر تزریق مستقیم وریدی غیرممکن باشد، می توان آن را به طور مستقیم به داخل لوله تزریقی، در نزدیک ترین نقطه محل ورود به رگ تزریق کرد تا از نشت دارو به بافتهای اطراف جلوگیری شود.
6- انفوزیون مداوم وریدی دیازپام توصیه نمی شود.
7- تزریق عضلانی دارو باید به طور عمیق در داخل عضله دلتوئید انجام شود. برای اطمینان از عدم ورود سوزن به شریان، قبل از تزریق باید آسپیره کرد. تزریق عضلانی فقط در صورتی انجام می گیرد که تزریق وریدی یا مصرف خوراکی این دارو امکان پذیر نباشد.
8- برای جلوگیری از خطرات احتمالی، بعد از تزریق دیازپام، بیمار باید حداقل سه ساعت تحت نظر باشد. تجهیزات احیای بیمار باید دم دست باشند.
9- در طی درمان طولانی مدت، باید شمارش سلولهای خون و عملکرد کبد به طور دورهای پیگیری گردند.
10- در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبد یا کلیه مقادیر مصرف کمتر دارو مؤثر هستند.
11- برای جلوگیری از آسپیراسیون، باید رفلکس حلقی (gag)، بعد از آندوسکوپی و قبل از شروع مصرف خوراکی دیازپام، بررسی گردد.
12- در صورت مصرف دیازپام به عنوان درمان کمکی در اختلالات تشنجی، احتمال افزایش گذرای دفعات و شدت حملات تشنجی وجود دارد. اقدامات احتیاطی لازم باید به عمل آیند.
13- دیازپام را نباید با هیچ دارویی در سرنگ یا در ظرف انفوزیون مخلوط کرد.
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
دیازپام ممکن است باعث افزایش تستهای کبدی شود.
درمان با دیازپام ممکن است نتایج آزمون عملکرد کبد را افزایش دهد. تغییرات الگوی الکتروآنسفالوگرافی (EEG) باید پیگیری شوند. معمولاً ولتاژ پایین و فعالیت سریع ممکن است طی درمان و بعد از قطع مصرف دیازپام بروز کند.

برگرفته از : دارونما


پزشک آنلاین در تاریخ 12 فروردین ماه سال 1393 در ساعت 12:00 ق.ظ به این سوال جواب داده است.






چاپ اعلان ارسال برای دوستان مشترک شوید اضافه به دوست داشتنی ها پرسشکده خانه من باشد


کلیدواژه



 
Poseshkadeh on Google+ Porseshkadeh on Twitter Porseshkadeh on Facebook Porseshkadeh RSS Feed