جستجوجستجو
تبلیغات
تبلیغات متنی
فروشگاه کامپیوتر فیض

نازلترین قیمت بازار در حوزه کامپیوتر و لوازم جانبی

تبلیغات
تبلیغات

پرسشکده > علم و دانش > پزشکی و سلامت
پیوند همیشگی پرسش
    موارد و عوارض مصرف لیدوکائین (Lidocaine HCL (Parenteral) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی لیدوکائین چیست؟
پزشک آنلاین در تاریخ 30 بهمن ماه سال 1392 در ساعت 12:00 ق.ظ این سوال را پرسیده است.

تعداد بازدید: 10350
گزارش تخلف
پیوند همیشگی پاسخ
موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف
بزرگسالان و نوجوانان
بی حسی دم اسبی (Caudal)
به عنوان ضد درد در مامایی: مقدار 300-200 میلی‌گرم (30-20 میلی‌لیتر) به صورت محلول یك درصد مصرف می‌شود.
به عنوان ضد درد در جراحی: مقدار 300 - 225 میلی‌گرم (20-15 میلی‌لیتر) به صورت محلول 1.5 درصد مصرف می‌شود.
توجه: در روشهای كاتترگذاری مداوم (كاربرد متناوب آن) حداكثر مقدار مصرف نباید در فواصل كمتر از 90 دقیقه تجویز شود. حداكثر دوز توصیه شده در بلوك پاراسرویكال mg 200 توتال است. در موارد بیهوشی موضعی وریدی بیشتر از mg/Kg 4 تجویز نكنید.
بی حسی اپیدورال
در ناحیه كمر
ضد درد: مقدار 300-250 میلی‌گرم (30-25 میلی‌لیتر ) از محلول یك درصد مصرف می‌شود.
بی حسی: مقدار 300-225 میلی‌گرم از محلول 1.5 درصد با مقدار 300-200 میلی‌گرم (15-10 میلی‌لیتر) از محلول دو درصد مصرف می‌شود.
در ناحیه قفسه سینه: مقدار 300-200 میلی‌گرم (30-20 میلی‌لیتر) از محلول یك درصد مصرف می‌شود.
توجه: مقادیر ذكر شده بی حسی اپیدورال مقادیر تام مصرف هستند. مقادیر اصلی مصرف باید بر اساس تعداد درماتومهایی كه باید بی حس شوند، تعیین شود (3-2 میلی‌لیتر غلظت تعیین شده برای هر درماتوم است).
در روشهای كاتترگذاری مداوم (مصرف متناوب) حداكثر مقدار مصرف نباید در فواصل كمتر از 90 دقیقه مصرف شود.
انفیلتراسیون
تزریق ورودی منطقه‌ای: مقدار 300-50 میلی‌گرم (60-10 میلی‌لیتر) از محلول 0.5 درصد مصرف می‌ شود.
از طریق پوست: مقدار 300-5 میلی‌گرم (تا 50 میلی‌لیتر از محلول 0.5 درصد یا تا 30 میلی‌لیتر از محلول یك درصد) مصرف می‌شود.
انسداد عصب محیطی
بازویی: مقدار 300-225 میلی‌گرم (20-15 میلی‌لیتر) از محلول 5/1 درصد مصرف می‌ شود.
دندانپزشكی: مقدار 100-20 میلی‌گرم (5-1 میلی‌لیتر) از محلول دو درصد مصرف می‌شود.
بین دنده‌ای: مقدار 30 میلی‌گرم (سه میلی‌لیتر) از محلول یك درصد مصرف می‌شود.
اطراف گردن: 100 میلی‌گرم (10 میلی‌لیتر) از محلول یك درصد در هر طرف مصرف می‌شود. در صورت لزوم می‌توان در فواصل بیش از 90 دقیقه این مقدار مصرف را تكرار كرد.
اطراف ستون مهره‌ای: مقدار 50-30 میلی‌گرم (5-3 میلی‌لیتر) از محلول یك درصد مصرف می‌شود.
ناحیه شرمگاهی: مقدار 100 میلی‌گرم (10 میلی‌لیتر) از محلول یك درصد در هر طرف مصرف می‌شود.
پشت كره چشمی: مقدار 200 -120 میلی‌گرم (5-3 میلی‌لیتر) از محلول چهار درصد مصرف می‌شود.
انسداد عصب سمپاتیك
در ناحیه گردن (گانگیلون ستاره‌ای): مقدار 50 میلی‌گرم (پنج میلی‌لیتر) از محلول یك درصد مصرف می‌ شود.
در ناحیه كمر: مقدار 100 -50 میلی‌گرم (10-5 میلی‌لیتر) از محلول یك درصد مصرف می‌گردد.
از راه نای: مقدار 120 - 80 میلی‌گرم (3-2 میلی‌لیتر) از محلول چهار درصد مصرف می‌شود. علاوه بر آن، برای به دست آوردن اثر كامل ضد درد ممكن است مصرف موضعی محلول چهار درصد در حلق (به صورت افشانه) ضروری باشد. تركیب مصرف از راه تزریق و افشانه به مقدار بیش از 200 میلی‌گرم (پنج میلی‌لیتر) یا mg/Kg 3 به ندرت لازم می‌شود.
حداكثر مقدار مصرف در بزرگسالان: نباید از mg/Kg 4.5 یا 300 میلی‌گرم در هر نوبت، بجز در موارد زیر تجاوز كند:
دندانپزشكی كه نباید از mg/Kg 6.6 یا 300 میلی‌گرم در هر نوبت دندانپزشكی تجاوز كند.
كودكان
انفیلتراسیون موضعی: تا mg/Kg 4.5 از محلول 0.5-0.25 درصد مصرف می‌شود.
بی حسی منطقه‌ای وریدی: تا mg/Kg 3 از محلول 0.5-0.25 درصد مصرف می‌شود.
انسداد عصبی: تا mg/Kg 4.5 از محلول 1-0.5 درصد مصرف می‌ شود.
توجه: مقادیر مصرف باید جداگانه برای هر بیمار، بر اساس وزن و سن بیمار، تنظیم شود. برای انفیلتراسیون موضعی در نوزادان، غلظتهای 0.5-0.25 درصد توصیه شده است. غلظت 0.5 درصد برای سایر كودكان توصیه می‌شود.
مكانیسم اثر
بی حسی موضعی: این دارو با كاهش نفوذپذیری غشای سلولهای عصبی به یون سدیم، شروع و هدایت تكانه عصبی را مسدود می‌ سازد. این عمل به طور برگشت پذیر موجب تثبیت غشا شده و مرحله دپولاریزاسیون را مهار می‌كند؛ و در نتیجه از انتشار پتانسیل عمل و هدایت بعدی تكانه عصبی جلوگیری می‌كند.
سایر اثرها: این دارو با اثر بر روی CNS ممكن است موجب تحریك و یا تضعیف CNS شود. فعالیت این دارو بر روی سیستم قلبی- عروقی ممكن است موجب تضعیف هدایت و تحریك پذیری قلب و گشاد شدن عروق محیطی شود.

تداخل دارویی:
عوارض جانبی
توجه: عوارض جانبی عموماً وابسته به مقدار مصرف است و ممكن است از غلظت پلاسمایی زیاد داروی بیهوش كننده در اثر تزریق غیر عمدی داخل عروقی، مقدار مصرف بیش از حد، یا جذب سریع از محل تزریق و همچنین كاهش تحمل بیمار، ایدیوسنكرازی یا حساسیت مفرط ناشی شود.
همچنین، عوارض جانبی به داروی بی حس كننده مصرفی و نحوه و محل تجویز دارو بستگی دارد. مقادیر كم داروی بی حس كننده تزریق شده به سر و گردن (از جمله انسداد ناحیه پشت كاسه چشمی، دندانی و گانگلیون ستاره‌ای) یا ناحیه تراكئوبرونشیال ممكن است سبب واكنشهای جانبی مشابه با عوارض ناشی از تزریق غیر عمدی مقادیر زیاد داخل عروقی این داروها شود.
همچنین، تزریق غیر عمدی به زیر عنكبوتیه طی انسداد اطراف سخت شامه یا انسداد عصبی نزدیك ستون فقرات (بخصوص در نواحی سر و گردن) ممكن است به عوارض جانبی منجر شود كه حداقل تا حدی به مقدار داروی بیهوش كننده‌ای بستگی دارد كه زیر سخت شامه تزریق شده است.
واكنشهای سیستمیك ممكن است به سرعت یا با تأخیر و تا 30 دقیقه پس از تزریق بروز كنند. بسیاری از عوارض جانبی نورولوژیك ممكن است به تكنیك بی حسی موضعی بستگی داشته باشد. داروی بی حس كننده ممكن است عامل قابل انتسابی در ایجاد این عوارض باشد یا نباشد.
برای تمام راه های مصرف
واكنشهای آلرژیك: (با شیوع كمتر یا نادر): كهیر یا خارش، بثورات پوستی، قرمزی، تورم كهیر مانند صورت، لبها، زبان یا گلو، عطسه (این واكنشها ممكن است با تهوع همراه با یا بدون استفراغ باشد) احتمال بروز واكنشهای آلرژیك با داروهای بی حس كننده استری بیشتر از داروهای آمیدی است.
توجه: واكنشهای آنافیلاكتوئید، از جمله شوك نیز به ندرت گزارش شده است.
اثربخشی یك مقدار مصرف كم آزمایشی برای پیش‌بینی خطر بروز واكنشهای آلرژیك تعیین نشده است.
اعصاب مركزی (با شیوع كمتر یا نادر): تحریك CNS كه ممكن است به تشنجات و پس از آن ضعف CNS كه ممكن است به بیهوشی و ایست تنفسی منجر شود.
توجه: تحریك CNS ممكن است گذرا باشد یا وجود نداشته باشد، به طوری كه خواب آلودگی ممكن است اولین علامت مسمومیت CNS در بعضی از بیماران، بخصوص در كودكان باشد.
قلبی - عروقی (با شیوع كمتر یا نادر): ضعف قلبی (كه اگر درمان نشود ممكن است به هیپوكسی و ایست قلبی منجر شود).
خون (با شیوع كمتر یا نادر): مت هموگلوبینمی (سیانوز، احساس خستگی، ضعف، مشكلات تنفسی، تاكیكاردی، سردرد، سرگیجه یا كلاپس).
سایر عوارض: تهوع یا استفراغ، گشاد شدن عروق محیطی.
در انسداد مركزی
عوارض نورولوژیك (با شیوع كمتر یا نادر): انسداد زیاد یا كامل نخاعی (التهاب پرده عنكبوتیه ، پشت درد، برادیكاردی، فلج اعصاب جمجمه‌ای، بی اختیاری مدفوع یا ادرار، هر چند كه احتباس ادراری نیز گزارش شده است، سردرد، كمی فشار خون، كاهش حس ناحیه پرینه و كاهش فعالیت جنسی، مننژیسم، فلج ساق پاها، پارستزی، بی حسی مداوم، فلج تنفسی، مننژیت عفونی، بیهوشی) كمی فشار خون و فلج تنفسی (اگر به طور موفقیت آمیزی درمان نشود، ممكن است به ایست قلبی منجر شود).
توجه: انسداد زیاد یا كامل نخاعی ممكن است به دنبال تزریق غیر عمدی بیش از حد به زیر عنكبوتیه برای انسداد خارج سخت شامه‌ای بروز كند.
تزریق وریدی بیش از حد لیدوكائین برای انسداد زیر عنكبوتیه ممكن است به بروز تشنجات و كلاپس قلبی - عروقی منجر شود.
در بی حسی در دندانپزشكی
واكنش آلرژیك: تورم لبها و یا دهان، كرختی لبها و دهان، تریسموس طولانی عضلات صورت.
مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: ضعف قلبی - عروقی (افزایش تعریق ، كاهش فشار خون، رنگ پریدگی پوست، ضربان نامنظم یا آهسته قلب) ممكن است به ایست قلبی منجر شود. ضعف CNS (خواب آلودگی) تحریك CNS (تاری دید یا دوبینی ، تشنج، سرگیجه، زنگ زدن یا همهمه در گوش، لرزش، اضطراب، هیجان، عصبانیت یا بی قراری غیر معمول).
توجه: معمولاً ابتدا تحریك CNS و به دنبال آن ضعف CNS بروز می‌كند، ولی تحریك CNS ممكن است موقت بوده یا بروز نكند. بنابراین ، خواب آلودگی ممكن است اولین علامت مسمومیت در بعضی از بیماران باشد. ضعف CNS ممكن است به عدم هوشیاری و ایست قلبی منجر شود.
درمان: برای درمان واكنشهای سیستمیك، باید راه تنفسی حفظ و مطمئن باشد، اكسیژن 100 درصد تجویز شود، و در صورت لزوم به بیمار تنفس مصنوعی داده شود. در بعضی از بیماران قرار دادن لوله داخل نای ممكن است ضروری باشد. برای درمان ضعف گردش خون باید یك داروی تنگ كننده عروق و مایعات از راه وریدی تجویز شود. اگر تشنجات به حمایت تنفسی پاسخ دهند، تزریق وریدی بنزودیازپینها مانند دیازپام (با افزایش 2.5 میلی‌گرم در هر بار تجویز) و یا یك باربیتورات بسیار كوتاه اثر، مانند تیوپنتال (با افزایش 100-50 میلی‌گرم در هر بار تجویز) هر 3-2 دقیقه توصیه می‌شود. باید در نظر گرفت كه این داروها، بخصوص باربیتوراتها ممكن است موجب تضعیف گردش خون شوند. برای كاهش تظاهرات عضلانی تشنجات، در صورت لزوم می‌توان یك داروی مسدود كننده عصبی - عضلانی استفاده كرد. در صورت ضرورت مصرف چنین دارویی، تنفس مصنوعی لازم است.
مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: جذب سیستمیك این دارو كامل است. سرعت جذب دارو به محل و روش مصرف (بخصوص میزان خون موجود در عروق و جریان خون محل تزریق) مقدار تام مصرف (از نظر حجم و غلظت) خصوصیات فیزیكی (مانند میزان پیوند پروتئینی و محلول بودن در چربی) دارو بستگی دارد.
پخش: حداكثر غلظت پلاسمایی معمولاً طی 30-10 دقیقه حاصل می‌شود و به عواملی كه در سرعت جذب تأثیر می‌گذارند؛ بستگی دارد. اوج غلظت دارو بعد از تزریق وریدی یا مصرف از راه نای ممكن است طی 3-1 دقیقه حاصل شود.
متابولیسم: لیدوكائین در كبد متابولیزه می‌شود. متابولیتهای گزیلیدید این دارو فعال و سمی هستند، ولی میزان فعالیت و سمی بودن آنها كمتر از لیدوكائین است.
دفع: عمدتاً به صورت متابولیت از طریق ادرار دفع می‌شود. دفع كلیوی لیدوكائین ممكن است به دنبال دفع صفراوی به داخل دستگاه گوارش و جذب مجدد از آنها صورت گیرد. حدود 10 درصد دارو به صورت تغییر نیافته دفع می‌شود.
موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
لیدوكائین ممكن است اثر داروهای ضد میاستنی بر روی عضلات اسكلتی را خنثی كند، بخصوص اگر مقادیر زیادی از لیدوكائین به سرعت جذب شود. ممكن است تنظیم موقت مقادیر مصرف داروهای ضد میاستنی برای كنترل علائم میاستنی گراو ضروری باشد.
مصرف همزمان با داروهای مضعف CNS ممكن است موجب بروز اثرات مضعف اضافی شود. رعایت احتیاط و توجه دقیق به مقدار مصرف هر كدام از این داروها توصیه می‌شود.
با مصرف همزمان با محلولهای ضد عفونی كننده حاوی فلزات سنگین ممكن است یونهای فلز سنگین از این داروها آزاد شده و موجب تحریك موضعی شدید، تورم و ادم شود. مصرف این داروها برای ضد عفونی كردن وسایل مورد مصرف داروهای بی حس كننده توصیه نمی‌شود. در صورت مصرف این داروها بر روی پوست یا غشاهای مخاطی قبل از تجویز لیدوكائین، اقدامات لازم برای جلوگیری از عوارض ذكر شده باید به عمل آید.
مصرف همزمان گوانتیدین یا تری متافان با لیدوكائین، كه برای ایجاد سطح بالای بی حسی نخاعی یا اپیدورال مصرف می‌شود، ممكن است موجب افزایش بروز كمی فشار خون و یا برادیكاردی شود.
در صورت مصرف همزمان داروهای مهار كننده MAO، از جمله فورازولیدون و پروكاربازین، با لیدوكائین كه برای ایجاد بی حسی از طریق انسداد زیر عنكبوتیه‌ای مصرف می‌شود، ممكن است خطر بروز كمی فشار خون را افزایش دهد. 10 روز قبل از انجام جراحی انتخابی (الکتیو) كه طی آن بی حسی از طریق انسداد زیر عنكبوتیه‌ای ضروری است، باید مصرف داروهای مهار كننده MAO قطع شود.
در صورت جذب سریع مقادیر زیاد لیدوكائین، این دارو اثر داروهای مسدود كننده عصبی - عضلانی را تشدید كرده و یا اثر آنها را طولانی می‌سازد.
انسداد سطوح بالای نخاعی یا اطراف سخت شامه‌ای با لیدوكائین باعث تغییراتی در تنفس می‌شود. در صورت مصرف همزمان با داروهای ضد درد مخدر شبیه تریاك ممكن است تغییرات تنفسی ناشی از ضد دردهای مخدر تشدید شود.
در بیمارانی كه سطوح بالای بی حسی نخاعی یا اپیدورال دارند، اثر آلفنتانیل بر روی عصب واگ نیز ممكن است بارزتر شده و موجب بروز برادیكاردی یا كمی فشار خون شود.
مصرف همزمان با داروهای مهار كننده گیرنده بتا آدرنرژیك ممكن است متابولیسم لیدوكائین را كند و در نتیجه به افزایش خطر مسمومیت با لیدوكائین منجر شود.
مصرف همزمان با سایمتیدین ممكن است متابولیسم كبدی لیدوكائین را مهار سازد و به افزایش خطر مسمومیت با لیدوكائین منجر گردد.

اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: مشتق آمیدی.
طبقه‌بندی درمانی: بی حس كننده موضعی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
ملاحظات اختصاصی
قبل از مصرف لیدوكائین، باید وضعیت قلبی - عروقی و تنفسی بیمار بررسی شود تا مسمومیت CNS یا مسمومیت قلبی - عروقی مشخص شود.
لیدوكائین باید به آهستگی تزریق و قبل از تزریق و طی آن عمل آسپیره كردن انجام شود تا از عدم ورود دارو به داخل عروق اطمینان حاصل شود.
لیدوكائین نباید در خلال انقباضات قوی رحم و یا هنگام زایمان مصرف شود، زیرا ممكن است موجب بی حسی با عمق بیش از حد شود.
به هنگام مصرف لیدوكائین، باید وسایل لازم برای احیای بیمار، اكسیژن و سایر داروها در دسترس باشد.
در شرایطی كه غلظت كمتر دارو مورد نیاز است، می‌توان لیدوكائین را با محلول 9/0 درصد كلرور سدیم تزریقی رقیق كرد.
برای ضد عفونی كردن وسایل مورد استفاده با لیدوكائین، باید از محلول 91 درصد ایزوپروپیل الكل یا محلول 70 درصد اتیل الكل طبی استفاده كرد. استفاده از محلولهای حاوی فلزات سنگین توصیه نمی‌شود.
در صورت نیاز به تزریق بیش از حد لیدوكائین، باید از فرآورده‌های حاوی اپی نفرین استفاده شود.
فرآورده‌های لیدوكائین را می‌توان اتوكلاو كرد.
مصرف در سالمندان: احتمال بروز مسمومیت سیستمیك در بیماران سالخورده بیشتر است.
مصرف در شیردهی: اگر چه ترشح لیدوكائین در شیر مشخص نیست، اما منافع دارو در برابر مضرات آن باید سنجیده شود.

اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
Injection: 1%, 5ml, 1%, 50ml, 2%, 5ml, 2%, 50ml, 20% (Cartridge)
Injection, solution: 20%, 4%, 50ml
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: مشتق آمیدی.
طبقه‌بندی درمانی: بی حس كننده موضعی.
طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
ملاحظات اختصاصی
قبل از مصرف لیدوكائین، باید وضعیت قلبی - عروقی و تنفسی بیمار بررسی شود تا مسمومیت CNS یا مسمومیت قلبی - عروقی مشخص شود.
لیدوكائین باید به آهستگی تزریق و قبل از تزریق و طی آن عمل آسپیره كردن انجام شود تا از عدم ورود دارو به داخل عروق اطمینان حاصل شود.
لیدوكائین نباید در خلال انقباضات قوی رحم و یا هنگام زایمان مصرف شود، زیرا ممكن است موجب بی حسی با عمق بیش از حد شود.
به هنگام مصرف لیدوكائین، باید وسایل لازم برای احیای بیمار، اكسیژن و سایر داروها در دسترس باشد.
در شرایطی كه غلظت كمتر دارو مورد نیاز است، می‌توان لیدوكائین را با محلول 9/0 درصد كلرور سدیم تزریقی رقیق كرد.
برای ضد عفونی كردن وسایل مورد استفاده با لیدوكائین، باید از محلول 91 درصد ایزوپروپیل الكل یا محلول 70 درصد اتیل الكل طبی استفاده كرد. استفاده از محلولهای حاوی فلزات سنگین توصیه نمی‌شود.
در صورت نیاز به تزریق بیش از حد لیدوكائین، باید از فرآورده‌های حاوی اپی نفرین استفاده شود.
فرآورده‌های لیدوكائین را می‌توان اتوكلاو كرد.
مصرف در سالمندان: احتمال بروز مسمومیت سیستمیك در بیماران سالخورده بیشتر است.
مصرف در شیردهی: اگر چه ترشح لیدوكائین در شیر مشخص نیست، اما منافع دارو در برابر مضرات آن باید سنجیده شود.

برگرفته از : دارونما


پزشک آنلاین در تاریخ 30 بهمن ماه سال 1392 در ساعت 12:00 ق.ظ به این سوال جواب داده است.






چاپ اعلان ارسال برای دوستان مشترک شوید اضافه به دوست داشتنی ها پرسشکده خانه من باشد


کلیدواژه



 
Poseshkadeh on Google+ Porseshkadeh on Twitter Porseshkadeh on Facebook Porseshkadeh RSS Feed